BUGATTI TYPE 57

De Bugatti Type 57 (1934-1940) is een legendarische grand tourer ontworpen door Jean Bugatti, waarvan ongeveer 710 exemplaren zijn gebouwd. Bekend om zijn elegante ontwerp en krachtige 3,3-liter achtcilindermotor, was het een topmodel uit de jaren ’30.

Bugatti Type 57 Atlantic

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti Type 57 en latere varianten, inclusief de beroemde Atlantic en Atalante, waren een geheel nieuw ontwerp van Jean Bugatti, de zoon van oprichter Ettore. Het was een gran tourer gebouwd van 1934 tot 1940.

Ontworpen door Jean Bugatti, de zoon van de oprichter van het bedrijf, Ettore Bugatti, combineerde de Type 57 technische excellentie met artistiek ontwerp, waardoor het niet alleen een luxe gran tourer was maar ook een authentiek kunstwerk op wielen. Het ontwerp van de Type 57 was een significante breuk met eerdere Bugatti-modellen en had een modernere en gestroomlijnde carrosserie die de art-deco-beweging van die tijd weerspiegelde. Zijn elegante lijnen en evenwichtige proporties werden gecombineerd met hoogwaardige materialen en nauwgezette aandacht voor detail, waardoor elke auto een op maat gemaakt meesterwerk was.

De motor van de Type 57 gebruikte aan de achterzijde van de motor een trein van cilindrische tandwielen — met vezelwiel op de nokkenassen voor minder geluid — in tegenstelling tot de kegelwielaandrijving aan de voorzijde bij de Types 50 en 51. Dit maakte de Type 57 merkbaar stiller dan zijn voorgangers.

Design en interieur

De lange motorkap hint naar de lijnacht eronder, terwijl de vloeiende voorspatborden de wielkasten met sculpturale precisie volgen. De hoefijzervormige radiateur was rechtop en verdiept geplaatst voor betere bescherming. De grote ronde koplampen werden ondersteund door een horizontale balk tussen de spatborden.

De lange wielbasis en de achterwaarts geplaatste cabine creëerden het beeld van een sportwagen, ook al had Bugatti hem als luxeauto bedoeld. De naar achteren scharnierende deuren en de zijtreden voegden een vleugje luxe toe.

Elke Type 57 werd gebouwd naar de specificaties van de eigenaar, met een verscheidenheid aan carrosseriestijlen, kleuren en interieuren. Dit maakte ze echt op maat gemaakte machines, afgestemd op de veeleisende smaak van de welgestelde clientèle. De Type 57S had een bijzonder interieur: de twee stoelen waren ver naar achteren verplaatst, net voor de achteras. Daarvoor was een lange stuurkolom nodig en werd het instrumentenpaneel aan de andere kant van het dashboard geplaatst.

Bugatti Type 57 Atlantic

Modelvarianten

• Type 57 (1934–1940) — standaard gran tourer, 135 pk, 546 gebouwd
• Type 57S (1936–1938) — “Surbaissé” (verlaagd), met een verlaagd chassis waarbij de achteras door het frame liep in plaats van eronder, droge-carter smering en bijna onafhankelijke voorwielophanging. 43 gebouwd.
• Type 57C (1937–1940) — geblazen versie met compressor maar zonder verlaagd chassis. 96 gebouwd.
• Type 57SC (1937–1938) — combinatie van het verlaagde S-chassis met de compressor van de C. De zeldzaamste en meest gewilde variant.
• Type 57G “Tank” — de beroemde Tank-carrosserie racewagens, in 1936 en 1937 gebouwd op het 57S-chassis en in 1939 op het 57C-chassis.
• Type 57SC Atlantic — slechts vier gebouwd tussen 1936 en 1938, gebaseerd op het 57SC-chassis. Beschouwd als de heilige graal van alle Bugatti’s.
• Type 57 Atalante — gesloten coupé met een iets minder extreme lijn dan de Atlantic.
• Type 57 Aérolithe — het prototype uit 1935, gebouwd van Elektron magnesiumlegering, dat zo ontvlambaar was dat lassen onmogelijk was — vandaar de kenmerkende geklinknagelde rugvin.

Concurrenten

De Type 57 had in zijn topsegment nauwelijks directe concurrenten. Het model stond vrijwel alleen als combinatie van racetechnologie en koetswerkluxe. Eventuele tijdgenoten waren:

• Alfa Romeo 8C 2900
• Mercedes-Benz 540K
• Talbot-Lago T150
• Delahaye 135

Opvolgend model

Het Type 57-chassis en de motor werden in 1951 nieuw leven ingeblazen als de Bugatti Type 101, de laatste poging van de Bugatti-familie om het merk na de oorlog weer op te bouwen. De Type 57 zelf had echter geen waardige opvolger. Jean Bugatti’s vroege dood en de oorlog zorgden ervoor dat de erfenis van de Type 57 ongeëvenaard bleef.