Bugatti Type 68

Tegenwoordig denken we bij de naam Bugatti al snel aan supersnelle Veyron met meer dan 1000 PK. De duurste en misschien snelste auto ter wereld. Maar net na de Tweede Wereldoorlog, had Ettore Bugatti een heel ander idee voor zijn autobedrijf in de vorm van de Bugatti Type 68; een soort brommobiel. Bugatti had het autootje eigenlijk in Parijs ontworpen tijdens de oorlog. Hij zag dat er behoefte was aan eenvoudige vervoer in een door oorlog verscheurde wereld, en vond het daarnaast een goedkope en slimme manier om het merk overeind te houden.

Bugatti Type 68 uit 1947

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti Type 68 is een van de meest onbekende en bijzondere hoofdstukken in de merkgeschiedenis — een miniatuurauto ontworpen tijdens de Tweede Wereldoorlog door een van de grootste automobielbouwers aller tijden.

Ondanks de oorlogsturbulentie, het verlies van zijn getalenteerde erfgenaam Jean en de Duitse bezetting van zijn fabriek in Molsheim bleef Ettore’s briljante geest even productief als altijd. De tekentafel van zijn nieuwe kantoor in Levallois-Perret, Parijs, moet bezaaid zijn geweest met schetsen en plannen voor steeds meer diverse ideeën om het grote merk nieuw leven in te blazen in die turbulente tijden. De kern van deze ideeën was een reeks nieuwe motoren, variërend van een eencilindereenhied voor een fiets tot een 62-liter achtcilinder scheepsmotor.

Bugatti experimenteerde met verschillende kleine motoren, maar koos uiteindelijk voor een 318 cc, 16 kleppen(!) 4 cilinder-motor met 48 PK. Het verhaal gaat dat Bugatti de motor testte op een motorfiets om te verbergen dat hij eigenlijk met het ontwerp van een auto bezig was. Een latere versie kreeg een 370cc motor met 8 kleppen.

De meest fascinerende was de gedurfde Type 68, een dubbelbovenliggende nokkenasviercilinder van 318 cc om een nieuwe compacte reeks aan te drijven. De Bugatti Type 68 ontstond tijdens de beperkte jaren van de Tweede Wereldoorlog, ontworpen als microauto op een moment dat materialen en grondstoffen schaars waren.

Bugatti, bekend om zijn luxe- en sportauto’s, nam de radicale stap om een brandstofzuinig, klein voertuig te ontwerpen dat scherp contrasteerde met zijn eerdere modellen. Slechts één volledig exemplaar werd vermoedelijk gebouwd tussen 1942 en 1945, waardoor de Type 68 een experimenteel voetnoot in de Bugatti-geschiedenis is.

Grand Prix-ster Maurice Trintignant herinnerde zich dat hij de Type 68 begin jaren vijftig had getest, maar de vloeistofkoppeling bleek problematisch en uiteindelijk werd het prototype opgeslagen om stof te verzamelen, terwijl de tekeningen werden weggestopt in gevulde plankasten, verloren tussen een veelheid aan ideeën en dromen. Slechts één volledig exemplaar werd ooit gebouwd, wat de Type 68 tot een ware curiositeit maakt voor enthousiastelingen en historici.

Design en interieur

Het uiterlijk van de Type 68, met ronde lijnen, grote spatborden, vaste minimale deuren en de kenmerkende Bugatti-grille, contrasteert scherp met de typische micro-auto’s van die periode. Ondanks zijn doel als nutsauto droeg de Type 68 de klasse van een Bugatti: ronde, harmonieuze carrosserievorm, een minimalistische maar elegante cabine, uitgesproken voorspatborden met ronde koplampen en het iconische Bugatti-embleem bovenop de grille.

De lichte constructie van 762 kg betekende dat de reactie en efficiëntie van de auto de eigentijdse normen overtroffen, zelfs met een compacte cilinderinhoud.

Concurrenten

De Type 68 had in feite geen directe concurrenten — het was een unieke conceptauto in een categorie die Bugatti normaal nooit betrad. Vergelijkbare microauto’s uit die periode waren:

• Fiat Topolino (500)
• Citroën 2CV (in ontwikkeling)
• BMW 600

Opvolgend model

Met de dood van Ettore in 1947 verloor het Type 68-project zijn focus. Roland en nieuwe directeur Pierre Marco hervatten de autoproductie met de Type 101, een nauwelijks verhuld vooroorlogs Type 57. De Type 68 werd nooit verder ontwikkeld en bleef een prototype.