Bugatti Type 44

Tussen 1927 en 1930 bouwde Bugatti de Type 44 als een mid-size auto volgens dezelfde hoge normen als hun race auto’s. Dit was een succesvol model waar ruim 1100 exemplaren van werden verkocht. Het model kreeg een achtcilinder lijnmotor die vergelijkbaar was met de Type 35 die twee motorblokken van vier cilinders elk had. De motor was een drie liter blok dat zorgde voor een vermogen van ruim 80 PK. Bovendien liep het blok zeer soepel en rustig met weinig trillingen.

Bugatti Type 44

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti Type 44 werd geïntroduceerd op het Parijse Salon in oktober 1927 en geproduceerd tot 1931, met 1.095 gebouwde exemplaren. Hij verving de 2-liter Type 38 en deelde veel van het versterkte chassis van de Type 38.

De Type 44 markeerde Bugatti’s eerste poging om een echte toerwagen te bouwen met alle comfort, inclusief een krachtige motor gekoppeld aan een chassis dat soepel en stil was. Anders dan zijn voorganger, de Type 38, was de Type 44 een verfijnde automobiel.

Tegen oktober 1927, toen de Type 44 werd gelanceerd, stond Bugatti werkelijk aan de voorhoede van de autowereld. Hun Grand Prix-auto’s domineerden de racecircuits door heel Europa, hun sportauto’s waren de auto’s om gezien in te worden. Zoals de legendarische Bugatti-kenner Hugh Conway het verwoordde: “Bugatti kon eindelijk een ‘herenauto’ aanbieden.”

dashboard van een Type 44

Design en interieur

De Type 44 was beschikbaar als cabriolet of gesloten coupé. De lange motorkap met de specifieke Bugatti-radiatorgrille en de vrijstaande wielen waren de attractie van de tentoonstelling. Kort daarna begonnen de orders zich op te stapelen.

Sommige carrosserieën werden gemaakt door de Bugatti-fabriek, terwijl andere Type 44’s werden verkocht als chassis met motor om te worden afgebouwd door andere koetsenbouwers. De cabine was ingericht als twee- of vierzitter, de meeste als cabriolet. Er waren ook enkele coupéversies. De achterkant van de auto was ofwel verticaal met een kofferbak, of had een meer aerodynamische, zwierige vorm.

Het chassis had semi-elliptische bladverenophanging aan de voorzijde met omgekeerde kwart-elliptische veren aan de achterzijde. Verbeteringen ten opzichte van de Type 38 omvatten nieuwe schokdempers, een natte meerschijfskoppeling en een DeWandre-Repusseau servo voor de kabelgestuurde remmen.

De motor was ontworpen om stil en zonder trillingen te draaien. De motor was zo gebalanceerd dat hij 4.500 rpm kon bereiken, indrukwekkend voor een toerwagen uit die periode.

Van 1927 tot 1930 produceerde Bugatti de Type 44 als middenklasseauto gebouwd volgens dezelfde hoge normen als hun racewagens. Daarmee werd het het meest verkochte model van het bedrijf, met meer dan 1.100 verkochte exemplaren.

Modelvarianten

Veel van de Franse carrosseriebouwers ontwierpen carrosserieën voor de Type 44, waaronder Weymann, Kellner en James Young. Na 1930 werd het model door Bugatti opgewaardeerd naar de Type 49 en daarnaast de 5-liter Type 46 als een luxer model.

• Type 44 (1927–1930) — standaard toerwagen, 80 pk, 1.095 gebouwd
• Type 44 Grand Sport — lichtere en gemodificeerde versie, ook ingezet bij race- en duurevenementen

De motor was een afwijking van de traditionele Bugatti-aanpak om de motor uit twee blokken van vier cilinders samen te stellen. De Type 44 had nog steeds twee blokken, maar deze waren op het aluminium carter gescheiden door de as- en conische tandwielaandrijvingen voor de nokkenas en motorhulpapparatuur. Deze tweedelige krukas had in totaal negen hoofdlagers. In plaats van kogellagers gebruikte Bugatti gietijzeren glijlagers, ideaal voor deze middelsnelle toerrijtoepassing. Bovendien waren de glijlagers goedkoper en veel stiller dan kogellagers.

Concurrenten

De Type 44 opereerde als luxe gran turismo in een segment dat door weinig fabrikanten werd bediend. Directe concurrenten waren:

• Rolls-Royce Phantom I
• Hispano-Suiza H6B
• Bentley 6½ Litre
• Alfa Romeo 6C 1750

Opvolgend model

In oktober 1930 werd de Type 44 vervangen door de Type 49. De Type 49 was een doorontwikkeling met een iets grotere motor, dubbele ontsteking en een koelventilator — en bouwde voort op het commerciële succes van de Type 44 als Bugatti’s populairste toerwagen.