Bugatti Type 23

De Bugatti Type 23 was het eerste commerciële succes van Bugatti. Het model werd aangedreven door een 1.5 liter inline 4-cilinder motor met een enkele bovenliggende nokkenas, 4 kleppen per cilinder, en een enkele carburateur. De topsnelheid van het model lag op zo’n 130 km/u. De vroege modellen hadden achterremmen, in 1924 werd dit veranderd en kreeg de Type 23 standaard remmen voor.

Bugatti Type 23 met een Lavocat & Marsaud body

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti Type 23 was een tweedelig verhaal dat begon in 1913 maar meer dan een decennium later eindigde, na de Eerste Wereldoorlog, en dat gepaard ging met een belangrijke innovatie voor de auto-industrie.

Ettore Bugatti ontwikkelde het chassis van de Type 13 als racewagen met een korte wielbasis. Hoewel de auto goed presteerde op racecircuits, was hij als wegauto minder geschikt vanwege zijn compacte afmetingen. Bugatti verlengde de wielbasis en maakte de Type 15 — beter, maar niet overweldigend. Daarna volgde de Type 17 met een wielbasis van 2.550 mm, die zich goed bewees in alle situaties. De echte doorbraak was echter de Type 23. De auto deelde het chassis met de Type 17 en had de ovale radiateur van de Type 22 aan de voorzijde. Het was nog steeds een tweezitter, maar Bugatti voegde een bootvormige achterkant toe voor een aerodynamische carrosserievorm.

Geïntroduceerd in februari 1923 was de vernieuwde Brescia een echte volbloed sportwagen, rechtstreeks afgeleid van de racende Brescias die de voiturette-categorie hadden gedomineerd bij de Italiaanse Grand Prix van 1921. Op een moment dat veel 1,5-liter productieauto’s moeite hadden om 80 km/u te halen, was de Brescia gegarandeerd in staat meer dan 110 km/u te bereiken.

De Type 23 was Bugatti’s eerste commerciële succes. De racesuccessen, met name de historische viervoudige zege in Brescia, zorgden voor een stroom aan orders van particuliere rijders over de hele wereld.

Design en interieur
De lancering van de Type 22/23 in 1912 markeerde de invoering van Bugatti’s beroemde ovale radiateur, ter vervanging van het eerdere vlakke type. De Type 23 Brescia Roadster wordt gekenmerkt door zijn peervormige radiateur, kwartelliptische veren, gesplitst voorruit, unieke nautische toer-carrosserie en elegante vrijstaande spatborden.

De bootvormige achterzijde gaf de auto een aerodynamische uitstraling die zijn tijdgenoten ver vooruit was. De Type 23 ‘Brescia Modifiée’ had een lichtgewicht chassis met bladveervering rondom en tweewielremmen. Hij had een langere wielbasis dan zijn verwante Type 13 en 22. Binnenin was het sober maar doordacht: alles gericht op de bestuurder, met minimale afleiding en maximale controle. Typisch Bugatti, pur-sang van voor naar achter.

Het ontwerp en de mechanische componenten van de type 23 waren vergelijkbaar met de type 13 maar dan met een langere wielbasis. In 1920 behaalde Bugatti succes met hun 16-valve motoren tijdens de Grand Prix op Lemans. Het volgende jaar, won een trio van Bugatti’s de eerste drie felbegeerde plekken in Brescia. Ter ere van deze overwinning, werden alle modellen met een 16-kleppen motor Brescia genoemd.

Type 23 Brescia

Modelvarianten

• Type 23 (1913–1914) — vooroorlogse versie met 8-klepper
• Type 23 Brescia (1920–1926) — naoorlogse versie met 16-kleppige motor
• Type 23 Brescia Modifiée — geïntroduceerd begin 1920, met lichtgewicht chassis en bladvering rondom
• Type 23 Brescia Tourer — toerwagen met open carrosserie, voor dagelijks gebruik én racerij

Concurrenten

Op een moment dat veel 1,5-liter productieauto’s moeite hadden om 80 km/u te halen, overtrof de Brescia deze grens ruimschoots. Directe concurrenten waren:

• Amilcar C6
• Salmson AL
• Delage DI
• GN (Godfrey & Nash)

Opvolgend model

Vanaf 1925 werd de Type 35 geproduceerd, de logische opvolger die de racesuccessen van de Brescia-familie voortzette en uitbouwde tot een van de meest succesvolle racewagens aller tijden.