Bugatti EB110

De vierwiel aangedreven Bugatti EB110 met zijn 560 PK sterke, 3500 cc DOHC quad-turbo V-12 motor, was een van de grote supercars uit de jaren negentig. Het is een zeldzaam model want er zijn er slechts 139 van gebouwd.

Bugatti EB 110

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti EB110 is een mid-motor sportwagen, aanvankelijk bedacht door Paolo Stanzani in het midden van de jaren tachtig en geproduceerd door Bugatti Automobili S.p.A. van 1991 tot 1995, toen het bedrijf werd geliquideerd. Het model bracht het merk terug in de automobielindustrie na een onderbreking van bijna veertig jaar.

Italiaanse Ferrari dealer Romano Artioli droomde in de jaren tachtig van de wederopstanding van een van de meest besproken merken uit de autogeschiedenis: Bugatti. In 1987 kocht hij de merkrechten en werd voorzitter van Bugatti Automobili S.p.A. Hij zocht een geschikte productielocatie en vond die in de buurt van Modena in Campogalliano — het Italiaanse autoparadijs — waar hij wereldberoemde ingenieurs, ontwerpers en monteurs in de buurt wist. Artioli’s Bugatti Auto SpA werd opgericht in oktober 1987 en de bouw van een nieuwe, state-of-the-art fabriek in Campogalliano, Italië, begon het volgende jaar. Binnen de muren van deze fabriek werkten Artioli en een team van ingenieurs bijna vier jaar aan een supercar die legendarische moest worden. Toen de auto klaar was, werd deze de EB 110 (Ettore Bugatti 110), ter ere van de 110e verjaardag van Ettore Bugatti, gedoopt. Het model debuteerde op 15 september 1991 in het Paleis van Versailles.

De naam EB 110 is een afkorting voor de oprichter van het bedrijf, Ettore Bugatti, en zijn 110e verjaardag (geboren op 15 september 1881). De Bugatti EB 110 GT werd op 14 september 1991 onthuld voor de Grande Arche de la Défense bij Parijs. Een galà-avond werd gehouden in Versailles met 1700 gasten.

Bugatti vestigde vier wereldrecords met de EB110: voor de snelste acceleratie, de snelste productiesportwagen, de snelste sportwagen op aardgas en de snelste productievoertuig. De markt voor super sportwagens stortte echter in het begin van de jaren negentig in, de vraag daalde en de productiefaciliteit sloot vier jaar later weer.

Design en interieur

De EB110 werd ontworpen door Marcello Gandini, waarna Giampaolo Benedini wijzigingen aanbracht aan het definitieve ontwerp — een mix van traditionele Bugatti-elegantie en moderne supercar-esthetiek. De auto heeft een slanke, laaggebouwde carrosserie met schaardeuren, kenmerkend voor supercars uit dat tijdperk.

Het koolstofvezel monocoque, vervaardigd door Aerospatiale, woog slechts 125 kilogram en was een revolutie in het ontwerp van productieauto’s. Het was het eerste wegvoertuig ooit dat gebruikmaakte van deze geavanceerde technologie. Bugatti koos voor aluminium, koolstof en met aramidevezel versterkt kunststof voor de carrosserie. Alle schroeven waren van titanium, extreem licht en stabiel.

Ondanks de extreme prestaties bood de EB110 ook extreme comfort: airconditioning, elektrische stoelverstelling, stuurbekrachtiging, centrale vergrendeling en een hoogwaardig geluidssysteem behoorden tot de standaarduitrusting. Het interieur is bekleed met de meest prachtige materialen ter wereld, waaronder leer van de Italiaanse meubelmaker Poltrona Frau.

De auto heeft een glazen motorafdekking die een blik gunt op de V12-motor, samen met een snelheidsafhankelijke elektronische achtervleugel.

De dikke V12 met maar liefst vier turbo’s

Brute krachtbron

De EB 110 GT was een echte supercar met zijn 3,5-liter V-12 motor met vier turbo’s, wat een primeur was. Deze motor, gekoppeld aan een zestraps handgeschakelde transmissie, leverde 560 PK, die goed was voor een topsnelheid van ruim 300 km/u. De hoekige, moderne styling kwam van de hand van Giampalo Benedini en Marcello Gandini, en het droeg Gandini’s signature vleugeldeuren, die het voorkomen van de auto nog bijzonderder maakte.

Modelvarianten Bugatti EB110

• EB110 GT (Gran Turismo, 1991) — het basismodel, 560 pk
• EB110 SS (Super Sport, 1992) — lichter en krachtiger, 610 pk
• EB110 Sport Competizione en EB110 LM — de zeldzaamste varianten, van elk slechts één exemplaar gebouwd
• Dauer EB110 Supersport — in 1997 kochten de curatoren Bugatti’s laatste voorraad gedeeltelijk voltooide auto’s en onderdelen op. Jochen Dauer voltooide vervolgens tien van deze auto’s in Duitsland tussen 1999 en 2002 .

Het glorende succes van de nieuwe Bugatti werd in de kiem gesmoord door de economische crisis begin jaren negentig. De fabrikant ging failliet in 1995, waarna er nog 11 productie-auto’s werden afgerond voordat de productie van deze fascinerende supercar voorgoed zou eindigen.

Concurrenten

In de periode van 1992 tot 1995 concurreerde de EB110 met de Lamborghini Diablo, Jaguar XJ220, Ferrari F40, Ferrari F50 en de McLaren F1.

Opvolgend model

Slechts een jaar na het faillissement nam de Volkswagen Group de merkrechten over en hielp het bedrijf in de daaropvolgende jaren opnieuw op te starten. In 1998 keerde Bugatti terug naar Molsheim, Frankrijk, waar Ettore Bugatti ooit zijn eerste auto onder eigen naam had gebouwd. De officiële opvolger werd de Bugatti Veyron, geïntroduceerd in 2005.

De prijzen van de nu historische voertuigen zijn de afgelopen jaren aanzienlijk gestegen — van ongeveer 280.000 euro in 2011 naar bijna drie miljoen dollar