Bugatti Type 46

De Bugatti Type 46 en later de Type 50 en Type 50B waren toerwagens die Bugatti produceerde van 1929 tot 1936. Bugatti Type 46. Bugatti Type 50.

Bugatti Type 46 uit 1930

Geschiedenis en achtergrond

Geleverd aan het publiek op het Parijse Autosalon van 1929, werd de Bugatti Type 46 gecreëerd om de kloof te overbruggen tussen de meer toegankelijke Type 44 en de monumentale Type 41 Royale. Ettore Bugatti maakte gebruik van technische verworvenheden van de Royale, waaronder aandrijflijn- en reminnovaties, maar presenteerde ze in een compacter en lichter koetswerk.

Ondanks het aanbieden van andere, meer luxueuze auto’s op de markt, was de Type 46 Ettore Bugatti’s persoonlijke favoriet. Dat is één van de redenen waarom dit model langer op de markt bleef dan iedereen had verwacht. Vóór de Tweede Wereldoorlog werd een luxevoertuig nauwelijks langer dan een paar jaar geproduceerd, en toch hield de Type 46 het zeven jaar vol op de assemblagelijnen, zij het met een paar wijzigingen.

De Type 46 werd liefkozend bekend als “La Petite Royale”, als eerbetoon aan zijn verbinding met Bugatti’s grandiooste auto, terwijl hij een rijervaring bood gericht op wendbaarheid en verfijning. Snel, elegant en groot genoeg om indruk te maken — maar niet zo groot dat je er een chauffeur bij nodig had.

Design en interieur

Het ontwerp werd als niet alleen klassiek maar ook elegant beschouwd. Aan de voorzijde was de beroemde hoefijzervormige radiateur omringd door een dikke verchroomde rand. Een lange motorruimte met zijvinnen was een visuele belofte voor prestaties, geflankeerd door lange, gebogen voorspatborden.

Een groot, eendelig motorblok was het belangrijkste kenmerk van de Type 46. Het gietwerk bevatte alles van de verbrandingskamers tot de hoofdkrukaslagers, inclusief de cilinderwanden. Dit elimineerde de noodzaak van kopbouten waardoor de motor erg smal en perfect rechthoekig kon zijn. Het vliegwiel was flexibel gemonteerd om trillingen in de cabine te verminderen.
Het tweedeurs voertuig had naar voren scharnierende deuren, in tegenstelling tot andere autofabrikanten die nog steeds op achterwaarts scharnierande deuren vertrouwden. Het interieur was luxueus uitgevoerd met comfortabele stoelen aan de voorzijde en een kleine bank achterin. Het houtnerf dashboard had centraal gemonteerde wijzerplaten voor de snelheidsmeter, toerenteller, watertemperatuur en enkele andere meters die nodig zijn op lange reizen.

Chroom Rudge-draadwielen werden gemonteerd en de spectaculaire gegoten aluminiumwielen zoals gezien op de Royale werden uiteindelijk als optie aangeboden.

Maar liefst veertig verschillende koetsenbouwers creëerden koetswerk voor het Type 46-chassis in een verscheidenheid van ontwerpen en specificaties. Geen andere Bugatti motiveerde zoveel Europese koetsenbouwers in de jaren dertig om zulke exclusieve carrosserieën te bouwen.

Bugatti Type 46 uit 1930 met carrosserie van Veth & Zonen

Concurrenten

De Type 46 opereerde in het topsegment van de Europese gran turismo’s. Directe concurrenten waren:

• Delage D8
• Hispano-Suiza H6B
• Bentley 8 Litre
• Rolls-Royce Phantom II

Opvolgend model

De Type 46 leidde tot de sportievere Type 50 en zijn afgeleiden, waaronder racegerichte en coupéversies. De Type 50 reed op een kortere wielbasis van 3.099 mm en gebruikte een kleinere 5,0-liter versie van de motor met twee nokkenassen en twee kleppen per cilinder, goed voor 225 pk.