Bugatti Type 13 Brescia

Ettore Bugatti begon zijn autofabriek in 1910 in het Franse Molsheim. Het eerste model, een Type 10, werd al snel opgevolgd door de Type 13. Hij begon met de productie van de Type 13 in 1912. In 1914 brak echter de Eerste Wereldoorlog uit en Bugatti week met 2 van zijn T13 automobielen onder zijn arm uit naar Milaan. Hij begroef daarnaast een forse hoeveelheid onderdelen, bij elkaar goed voor zo’n 3 exemplaren, in de grond nabij de Franse fabriek en na zijn terugkeer aan het einde van de oorlog in 1918, kwamen die onderdelen ongeschonden uit hun ondergrondse bewaarplaats.

Type 13 Brescia uit 1924

Geschiedenis en achtergrond

De Type 13 was het eerste productiemodel van Bugatti en droeg zijn aanduiding vanwege de twaalf eerdere ontwerpen die Ettore Bugatti had ontwikkeld en genummerd voor fabrikanten als Prinetti & Stucchi en Deutz. De Bugatti Type 13 was de eerste auto die uitsluitend onder de naam “Bugatti” werd geproduceerd.

De productie van de Type 13, en later de Types 15, 17, 22 en 23, begon met de oprichting van het bedrijf in 1910 en liep door tot 1920, met 435 gebouwde exemplaren. De wegauto’s werden bekend als pur-sang (“volbloed”), overeenkomstig Ettore Bugatti’s gevoelens voor zijn ontwerpen.

Slechts één jaar na de start van de productie behaalde een Type 13 de tweede plaats bij de Franse Grand Prix in Le Mans — een race die niet twee uur duurde, maar zeven volle uren. Bugatti had meegedaan als buitenstaander.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak en naar de Elzas optrok, liet Ettore Bugatti de onderdelen van drie Type 13’s begraven in Molsheim en nam hij twee auto’s mee naar zijn tweede thuis in Milaan. Daar werkte hij tijdens de oorlogsjaren aan verfijningen van de viercilindermotor — waaronder de eerste plannen voor een vierkleppige cilinderkop.

De grootste triomf volgde in september 1921 bij de Grand Prix voor Voiturettes in Brescia, Italië. Vier Type 13-auto’s eindigden op de eerste vier plaatsen, de indrukwekkende overwinning werd synoniem met het model. Sindsdien werden alle volgende vierkleppige Bugatti-modellen “Brescia” genoemd.

Design en interieur

De open tweezitter woog slechts 490 kilogram en werd aangedreven door een watergekoelde viercilindermotor met een cilinderinhoud van bijna 1,5 liter. Hoewel de Type 13 op het eerste gezicht op een speelgoedauto leek, was hij uiterst succesvol in de racerij. Wat de Type 13 miste aan vermogen, compenseerde hij met rijgedrag, stuurprecisie en remkracht. Deze eigenschappen bleven kenmerkend voor alle toekomstige Bugatti-ontwerpen.

Ettore Bugatti ontdekte meer dan honderd jaar geleden dat gewicht de echte vijand was in de motorsport en begon systematisch te focussen op lichtgewicht ontwerpen. Bij het ontwerpen van de auto hield Bugatti zich aan de essentie: geen overbodige franje, maar ook geen bezuinigingen op kwaliteit. De hele auto werd gemaakt met de beste materialen en vakmanschap die in die periode beschikbaar waren. Na 1913 kregen alle Bugatti-modellen de klassieke ronde radiateur die daarna in vrijwel elk Bugatti-model werd gebruikt.

Bugatti ging vervolgens verder waar hij gebleven was en zou in totaal 435 exemplaren van deze zeer succesvolle racewagen bouwen. Varianten van het model waren de type 15 met een langere wielbasis en semi-bladveren, de type 17 met een nog iets langere wielbasis, de type 22 met een ovalen radiator en een grotere carrosserie en de type 23 met een boat tail body.

Modelvarianten

• Type 13 (basismodel, korte wielbasis van ca. 2 meter)
• Type 15 — een versie van de Type 13 met een langere wielbasis van 2.400 mm en een zespuntige radiateur aan de voorzijde
• Type 17 — nog een langere wielbasis van 2.550 mm, gedeelde zeshoekige radiateur en verende achterwielophanging met de Type 15
• Type 22 — versie met ovale radiateur, gebouwd van 1914 tot eind 1920
• Type 23 — een doorontwikkelde versie van de Type 17, gebouwd vanaf 1913
• Type 13 Brescia — de naoorlogse racerversie met vierkleppentechnologie, 40 tot 50 pk en een topsnelheid van 150 km/u

Type 13 Brescia onverslaanbaar in races

Concurrenten

De Type 13 zag er op het oog uit als een speelgoedautootje vergeleken met de zware en brute concurrentie van die tijd. Wat de Type 13 miste aan vermogen, compenseerde hij echter ruimschoots in bochten — de carrosseries van de concurrenten waren zwaarder, hun chassis minder precies en hun banden konden de belasting van lange races zelden doorstaan. Directe concurrenten waren onder meer:

• Delage Type DH
• Peugeot Bébé
• Mathis Type P

Opvolgend model

Vanaf 1925 werd de opvolger Type 35 geproduceerd. De Type 35 bouwde voort op de lichtgewichtfilosofie en racesuccessen van de Type 13 en zou uitgroeien tot een van de meest succesvolle racewagens aller tijden.