Bugatti Type 64

De Type 64 was de door Jean Bugatti ontworpen opvolger van de Type 57. Er zijn slechts twee prototypes gebouwd. De wagen had een achtcylindermotor met een cylinderinhoud van 4432 cc, zonder compressor. Eén van de wagens is bewaard gebleven en staat in het automusem in Mulhouse. De andere, met de vleugeldeuren, is verdwenen.

Bugatti Type 64

Geschiedenis en achtergrond

De Bugatti Type 64 is een van de meest tragische en tegelijk meest fascinerende hoofdstukken in de Bugatti-geschiedenis. Het was de laatste auto die Jean Bugatti voltooide en het werd ook zijn laatste bijdrage aan het merk dat zijn vader had opgericht.De Type 64 was een in Atlantic-stijl vormgegeven coupé, geproduceerd in 1939 met vleugeldeurenontwerp, ontworpen door Jean Bugatti.

Hij was uitgerust met een 4,4-liter DOHC lijnacht en reed op een wielbasis van 3.300 mm. De productie van drie auto’s werd begonnen, maar slechts één carrosserie werd voltooid vóór Jean Bugatti’s dood in 1939. Jean Bugatti voltooide slechts één exemplaar van de Type 64 voordat hij op 11 augustus 1939 stierf bij een auto-ongeluk.

Slechts 23 dagen later brak de Tweede Wereldoorlog uit en eindigde de productie van luxevoertuigen in Frankrijk. Op 14 juni 1940 viel Parijs in handen van het Duitse leger. Ettore Bugatti wilde geen kans laten liggen en onthulde de auto in oktober 1939 op het Parijse Autosalon — ook al klopte de oorlog al op de deur. Het was een daad van trots, van rouw, en van onbuigzaamheid in één.

Na de Tweede Wereldoorlog werd de auto gebruikt als bedrijfswagen bij Bugatti. Zoals veel historische Bugatti’s behoort de auto nu tot de collectie van de Cité de l’Automobile — het Musée National — Collection Schlumpf.

Design en interieur

De Type 64 begon als een prototype met een duralumin chassis en een unieke vorm. Het was de eerste auto met vlinderdeuren, later bekend als gullwing-deuren — een ontwerp dat pas populair werd door de Mercedes-Benz 300 SL in de jaren zestig. De vorm van de auto leek op die van de Type 57 en het Aerolithe-model. Het was een meesterwerk van de art-deco-automobilist, gemaakt van aluminium.

Jean Bugatti was bekend bezig te zijn met vliegtuigontwerp, zodat elementen als het gebruik van aluminium voor de huidpanelen, zichtbare klinknagels en het gebruik van acryl voor de daglichtopeningen dit weerspiegelen. Dit was al te zien op de ultrazeldzame Type 57 SC Aerolithe/Atlantic-modellen, zodat de Type 64 als hun natuurlijke opvolger werd gezien.

Het was onmogelijk om werkelijk te weten wat Bugatti zou hebben gedaan met het onvoltooide chassis, maar het enkele voltooide exemplaar uit die periode gaf aanwijzingen over hoe het denken van Jean Bugatti zich ontwikkelde. De lange lijnen waren de finishing touch, met aerodynamische elementen en een hellend achtereinde.

Drie auto’s werden begonnen, maar slechts één carrosserie werd voltooid vóór Jean Bugatti’s dood in 1939. Een tweede werd voltooid in 2012. De Type 64 is daarmee de zeldzaamste Bugatti ooit — zelfs zeldzamer dan de Type 41 Royale.

Concurrenten

De Type 64 had in zijn enige jaar van bestaan geen directe concurrenten in het luxe gran turismo-segment — hij was bedoeld als opvolger van de Type 57 en zou hebben geconcurreerd met:

• Alfa Romeo 6C 2500
• Talbot-Lago T150
• Delahaye 135

Opvolgend model

De Type 64 had de Type 57 moeten opvolgen, maar dat gebeurde nooit. Jean Bugatti voltooide slechts één exemplaar voordat hij op 11 augustus 1939 stierf. Slechts 23 dagen later brak de Tweede Wereldoorlog uit. Na de oorlog probeerde Roland Bugatti het merk nieuw leven in te blazen met de Type 101, gebaseerd op het oude Type 57-chassis, maar de geest van Jean Bugatti en zijn Type 64 bleef onvervangbaar. Motor-Car