Bugatti Type 38

Als vervanger van de Type 30, kwam de Type 38 op de markt met een tweede generatie achtcilinder lijnmotor met een inhoud van twee liter. De eerste generatie van deze motoren hadden bijgedragen aan de goede reputatie van de Type 30. Veel onderdelen bleven dan ook hetzelfde, inclusief de krukas.

Bugatti Type 38

Geschiedenis en achtergrond

De Type 38 van 1926 was het opvolgmodel van de voormalige Bugatti Type 30. Hij werd slechts een jaar geproduceerd, maar had een grote invloed op toekomstige modellen. De beroemde 2,0-liter motor met lijnacht-indeling was een meesterwerk van zijn tijd. De precisie die nodig was om die motor te vervaardigen werd alleen door de Bugatti-ingenieurs bereikt. Andere autofabrikanten kozen een veiligere weg door lijnzes-eenheden met dezelfde cilinderinhoud te installeren.

De Type 30 werd in 1926 gevolgd door de Type 38, die dezelfde 2-liter motor gebruikte als de Type 35A ‘Tecla’. Bugatti Daarmee was de Type 38 zowel de directe erfgenaam van de Type 30 als de broer van de legendarische Type 35 — twee totaal verschillende auto’s met hetzelfde hart. De prestaties werden verder verhoogd met de toevoeging van een compressor, waarmee de Type 38A ontstond. Gedurende zijn korte productieperiode werden 385 exemplaren geproduceerd, waarvan minder dan 40 uitgerust met compressoren. Ze werden vervangen door de Type 43.

Zelfs toen de Type 38 nog in productie was, klaagden klanten dat het normale model te weinig vermogen had en dat de Type 38A een te grote compressor had — die ongewijzigd was overgenomen van de Type 37A-racewagen. Als gevolg van deze klachten kreeg het opvolgmodel Type 43 een grotere motor.

Design en interieur

De Type 38 had een langere wielbasis dan zijn voorganger, de Type 30. Dat hielp de auto bij hoge snelheden en zorgde voor een betere balans. Het was gebruikelijk om bijna alle fabrikanten destijds alleen een rijklaar chassis met alle technische componenten te produceren. Slechts enkele merken hadden hun eigen carrosseriebouwafdeling. Bugatti was er één van, maar bood de verschillende modelreeksen ook als naakt chassis aan, zodat klanten bij een koetsenbouwer naar keuze een eigen carrosserie konden laten bouwen.

Er werden tweedeurs sedans met twee of vier zijruiten, roadsters en coupés met ronde achterkanten en toerwagens gebouwd. Bumpers werden af fabriek niet meegeleverd. Het dashboard had een snelheidsmeter gegradueerd tot 160 km/u, een toerenteller tot 6.000 rpm, een achtdaagse klok en drie indicatoren voor brandstofniveau, ampèrage en oliedruk — alle Jaeger-meters op zwarte achtergrond.

Vergeleken met de Type 30, had de Type 38 een langere wielbasis en een grotere spoorbreedte. De motor was zeer vergelijkbaar met die uit de type 35A. Een select aantal Type 38’s kreeg als fijn extraatje de supercharger uit de vier-cilinder Type 37A. Dit model werd de Type 38A genoemd.

Het model werd maar kort geproduceerd van 1926 tot 1927, om vervolgens alweer te worden vervangen door het type 43. Enkele Type 38’s werden gebouwd na 1927, maar slechts dat waren er maar een paar. De teller van de totale productie stopte op 385 waarvan er 39 met supercharger werden afgeleverd als Type 38A.

Concurrenten

De Type 38 bevond zich in het segment van de sportieve toerwagens. Directe concurrenten waren:

• Alfa Romeo 6C 1500
• Bentley 3 Litre
• Mercedes-Benz Typ 630
• Delage DI

Opvolgend model

De Type 38s werden vervangen door de Type 43. De Type 43 leende de geblazen 2,3-liter motor van de Type 35B en combineerde die met het basisonderstel van de Type 38. De motor produceerde circa 120 pk en bracht de kleine auto naar 60 mph in minder dan 12 seconden. De Type 43 werd destijds beschouwd als de eerste 100 mph-productieauto ter wereld — en kon bijna 180 km/u halen terwijl de meeste snelle auto’s slechts 110 km/u konden bereiken.