Morris Mini Minor

Eind jaren vijftig had de toenmalige president directeur van de British Motor Corporation, Leonard Lord, de visie dat de markt behoefte had aan een nieuw soort auto die klein van buiten was, maar groot van binnen. Dit zou de Morris Mini Minor worden.

In 1957 werd Alec Issigonis, die eerder faam vergaarde met de Morris Minor, aangesteld om een prototype te ontwikkelen van een auto voor vier personen, met een bestaande motor van BMC, die kleiner was dan de toen gangbare auto’s uit de BMC-bedrijven.

Morris Mini Minor uit 1959

In juli 1958 mocht Leonard Lord een proefrit komen maken in een van de twee prototypes die Issigonis had gebouwd. Hij werd verrast door de combinatie van snelheid en weggedrag en gaf direct het groene licht voor de voortzetting van het project. De volgende stap was het opleveren van een productieversie; hiervoor kreeg Issigonis twaalf maanden. Austin en Morris, de merken die in 1952 samen BMC hadden opgericht, brachten ieder onder eigen naam in augustus 1959 een model op de markt, te weten de Austin Seven en de Morris Mini Minor. Productiefaciliteiten werden opgezet in Longbridge (Austin-fabriek) en Cowley (Morris-fabriek), waar in juni 1959 ongeveer 100 exemplaren per week van de band rolden.

Interieur van de Morris Mini Minor

Mini Cooper

De Mini Cooper is een bekende versie van de Mini, vernoemd naar John Cooper. Hij had veel ervaring met het opvoeren van de motor die in de Mini gebruikt werd doordat hij dezelfde krachtbron gebruikte in zijn racewagens. Door het toepassen van een dergelijke opgevoerde motor, ontstond de snellere Mini Cooper. De Austin Mini Cooper en de Morris Mini Cooper verschenen beiden in 1961. Het model kreeg in 1969 zijn eigen merknaam. De auto werd na het laten vallen van de Morris- en Austin-merknamen verkocht als onder het Rover-label.