Volkswagen Corrado

De Volkswagen Corrado werd in 1988 geïntroduceerd als sportieve opvolger van de Scirocco, al zou die laatste stiekem nog een tijdje doorleven. Volkswagen wilde met de Corrado een stap omhoog zetten: meer premium, meer techniek en vooral meer rijbeleving. De auto werd gebouwd door Karmann in Osnabrück, wat meteen een goed teken was voor liefhebbers van strak gebouwde coupés.

In plaats van simpelweg een Golf met een ander jasje neer te zetten, kreeg de Corrado een eigen karakter met geavanceerde techniek, zoals een actief achterspoilersysteem dat automatisch omhoog kwam bij hogere snelheden – behoorlijk futuristisch voor die tijd. Ondanks alle goede bedoelingen was de Corrado geen verkooptopper. Hij was simpelweg te duur en te niche. Maar zoals dat vaker gaat: wat toen moeilijk verkocht, is nu juist geliefd.

Tegenwoordig wordt de Corrado gezien als een van de meest karaktervolle Volkswagens uit de jaren negentig.

Volkswagen Corrado

Geschiedenis van de Corrado

De Corrado werd gebouwd om de Scirocco lijn voort te zetten, die bestond uit de Scirocco I & II, en zou dan ook de naam Scirocco III gaan krijgen. De Scirocco III moest voor een lagere prijs dan de Scirocco II in productie gaan maar de productie van de auto bleek te duur om dit voor elkaar te krijgen. Bovendien was de keuze van motoren niet te vergelijken met die van de Scirocco lijn.

De verkoopstrategie werd aangepast en de Corrado werd gepositioneerd als een ‘High-class’ sportcoupé. Het model werd alleen op bestelling geproduceerd, dus van elk exemplaar die in Osnabruck de fabriek uit rolde was de koper al bekend.

De naam Corrado

Nu de auto niet meer als Scirocco II opvolger kon fungeren moest er een nieuwe naam bedacht worden. In maart 1986 kwam men in eerste instantie met de naam “Taifun” (Tyfoon). Dit in de traditie van de namen van diverse soorten wind bij Volkswagen (Passat, Bora, Scirocco). Omdat de naam tyfoon geassocieerd wordt met vernieling en schade werd besloten deze niet te gebruiken en kreeg de auto uiteindelijk de naam Corrado.

Corrado versies

De Corrado was leverbaar met verschillende motoren. Het begon in 1988/1989 met de 1.8 16V met een actieve achterspoiler. De Corrado 2.0 8V werd in het laatste kwartaal van 1995 geintroduceerd om de verkoopcijfers, die niet zo best waren, nog wat op te schroeven. Het hielp echter niet omdat de prestaties van deze auto eigenlijk wat tegen vielen.

Daartussen waren er de 2.0 16V, geïntroduceerd in 1992: een nieuw motorblok met nieuwe specificaties. Door een verhoogd koppel waren de prestaties wat beter dan de 1.8 16V. De katalisator zorgde er helaas voor dat het aantal PK’s gelijk bleef. De 1.8 G60 was eigenlijk de eerste Corrado met een hoog vermogen, te danken aan de unieke G-lader. Net als de 16V werd de G60 in 1989 geïntroduceerd.

Topmodel: de VR6

En dan waren en natuurlijk nog de VR6-versies. Deze compacte V6-motoren waren gebaseerd op techniek van Lancia die dit type motor toepaste in de Fulvia. De 2,9 VR6 was de snelste (af fabriek) Corrado. Bij introductie werden er 6 Campaign-uitvoeringen uitgebracht en in 1995, het laatste bouwjaar van de Corrado, werd de VR6 Storm uitvoering uitgebracht voor de Europese markt.

Design en interieur

Het design van de Corrado was strak, compact en gespierd, met een duidelijke focus op sportiviteit. De lijnen waren laag en breed, met een relatief korte wielbasis en een scherpe neus die hem een agressieve uitstraling gaf. Het subtiele, automatisch uitschuivende spoilertje achterop gaf de auto niet alleen extra stabiliteit, maar ook een soort gadget-factor waar menig jaren 90-rijder blij van werd. Binnenin was het interieur herkenbaar Volkswagen: degelijk, overzichtelijk en functioneel, maar met een sportieve twist. Dieper geplaatste stoelen, een naar de bestuurder gericht dashboard en goede ergonomie zorgden ervoor dat je je meteen één voelde met de auto. Luxe was er zeker, maar altijd met een functionele insteek – dit was geen boulevardcruiser, maar een rijdersauto.

Interieur van de Volkswagen Corrado

Concurrenten

De Corrado moest het opnemen tegen auto’s als de Opel Calibra, de Ford Probe en de Toyota Celica. Waar de concurrentie vaak meer op uiterlijk mikte, zat de kracht van de Corrado vooral in zijn rijeigenschappen en techniek.

De Corrado G60 stond bekend om zijn G-Lader compressor, die fantastische prestaties leverde, maar ook berucht was om zijn onderhoudsgevoeligheid. Wie het onderhoud oversloeg, kreeg vroeg of laat een dure verrassing – een beetje zoals een Italiaanse sportwagen, maar dan Duits.

De VR6 daarentegen werd juist geroemd om zijn unieke motorgeluid, een soort diepe grom die je niet snel vergeet. En dan dat achterspoilertje: het klapte automatisch omhoog bij zo’n 120 km/u, wat destijds voelde alsof je in een mini-supercar reed. Veel eigenaren drukten dan ook nét iets harder op het gas, al was het maar om dat spoilertje even in actie te zien.

Een directe opvolger kwam er eigenlijk nooit. Volkswagen liet het concept van een compacte sportcoupé los, waardoor de Corrado een soort laatste der Mohikanen werd binnen het merk. Pas veel later probeerde Volkswagen weer iets sportiefs met modellen als de Scirocco (nieuwe generatie), maar die had een totaal andere insteek.