DARRACQ

Darracq was een Frans automerk dat vroeg in de twintigste eeuw auto’s bouwde. Het merk werd opgericht in 1896 door Alexandre Darracq, geboren in Bordeaux als Pierre-Alexandre Darracq. Hij begon zijn carrière als tekenaar bij het arsenaal in Tarbes, richtte in 1891 de Gladiator Cycle Company op en verkocht dat succesvolle fietsbedrijf in 1896 voor een aanzienlijk bedrag. Met dat kapitaal startte hij zijn avontuur in de automobielindustrie, vanuit een fabriek in Suresnes bij Parijs.

Vroeg Darracq-model

Het bedrijf begon met de bouw van elektrische rijtuigen, maar in 1900 produceerde Darracq zijn eerste auto met een verbrandingsmotor. De eerste echt succesvolle productieauto was een eencilinder 6,5 pk-wagen ontworpen door Paul Ribeyrolles, gelanceerd begin 1901. De “Flying Fifteen” uit 1904 was een productiemodel van uitzonderlijke kwaliteit, elk onderdeel in zo’n perfecte balans en harmonie dat het een uitstekend model werd en hielp het bedrijf een aandeel van tien procent van de Franse automarkt te veroveren.

In 1902 sloot Alexandre Darracq een contract af met Adam Opel om gezamenlijk voertuigen te produceren in het Duitse Keizerrijk onder de merknaam “Opel Darracq”. In 1905 breidde het merk uit naar Groot-Brittannië. In 1906 richtte Darracq de Società Italiana Automobili Darracq (SIAD) op in Portello, een buitenwijk van Milaan, via een licentieregeling met Cavaliere Ugo Stella.

Het bedrijf presteerde niet goed en Darracq sloot het in 1910. Het werd vervolgens overgenomen door een nieuwe partnerschap, de Anonima Lombarda Fabbrica Automobili (ALFA), en in 1914 kocht Nicola Romeo ALFA — het bedrijf dat later bekendstond als Alfa Romeo. In 1912 richtte Darracq ook de Sociedad Anonima Espanola de Automoviles Darracq op in Vitoria, Spanje.

Alexandre Darracq was een slimme zakenman die autoracen gebruikte als marketinginstrument. Paul Baras reed een Darracq naar een nieuw wereldsnelheidsrecord ter land van 104,53 mph (168,22 km/u) in Oostende, België, op 13 november 1904. Op 30 december 1905 reed Victor Hémery de Darracq V8 Special naar 109,65 mph (176,46 km/u) op een openbare weg bij Arles, Frankrijk. De V8 werd vervolgens verscheept naar Ormonde Beach Daytona, waar hij in 1906 werd getimed op 122,45 mph (197,06 km/u), wat hem de titel “1906 Speed King” opleverde. Darracq-wagens wonnen ook de Vanderbilt Cup in 1905 én 1906. Bekende coureurs die voor Darracq reden waren onder meer Louis Chevrolet, Victor Hémery, Louis Wagner en Vincenzo Florio — de latere oprichter van de Targa Florio.

Ondanks zijn automobielavontuur hield Alexandre Darracq zelf niet van autorijden, voor hem was het puur een zakelijk en industrieel project. Dat bleek ook uit zijn val: Darracq drong erop aan dat de nieuwe modellen uit 1911 werden uitgerust met de Henriod-roterende klepmotor, die ondervermogend was en geneigd tot vastlopen. Dit bleek rampzalig voor het merk, en Darracq werd gedwongen te vertrekken. In de zomer van 1912 nam Owen Clegg, afkomstig van Rover, de leiding over als hoofdingenieur in Suresnes.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de Darracq-fabriek omgebouwd voor de productie van oorlogsmaterieel. In 1919 nam Darracq het Britse deel van Talbot over. In 1920 fuseerde het merk met Sunbeam en deze combinatie ging verder als Sunbeam-Talbot-Darracq (STD Motors). In 1922 verdween de merknaam Darracq van alle producten uit Suresnes en werd het bedrijf omgedoopt tot Automobiles Talbot.

Toen Rootes in 1935 de merknamen Sunbeam en Talbot overnam na het faillissement van STD Motors, gebruikte Anthony Lago, gesteund door Britse investeerders, een optie die hij bezat om de fabriek in Suresnes te kopen. Auto’s die daar werden gebouwd heetten uiteindelijk Talbot-Lago, maar tot 1939 werden ze in Groot-Brittannië nog als Darracq verkocht om inbreuk op de rechten van de Rootes Group op de Talbot-naam in het Verenigd Koninkrijk te vermijden.