Glas Goggomobil

Goggomobil was een serie brommobielen die na de Tweede Wereldoorlog door Glas in de Beierse stad Dingolfing werd geproduceerd. Glas produceerde drie modellen op het Goggomobil-platform: de Goggomobil T-sedan, de Goggomobil TS coupé en de Goggomobil TL-bestelwagen. De motor was een luchtgekoelde tweetaktmotor met twee cilinders die oorspronkelijk een cilinderinhoud van 250 cc had, maar later verkrijgbaar was in grotere maten van 300 cc en 400 cc.

Goggomobil

Geschiedenis en achtergrond

De naoorlogse crisis in Duitsland had geleid tot een hausse aan minicars en driewielers, waarbij voertuigen als de Heinkel, Isetta en Messerschmitt een groot deel van de markt veroverden, vooral in exportmarkten zoals het VK waar drie wielers speciale voordelen boden in lage belastingen en hun beschikbaarheid voor houders van motorfietslicenties die meer comfort wilden dan twee wielen.

Glas besloot de driewielermarkt te negeren en voor een heel kleine auto te gaan, de Goggomobil, die voor het eerst in 1955 verscheen. Deze kleine tweedeurs salon was nog geen drie meter lang en stond op kleine wielen met trommelremmen. De motor was aan de achterkant van de auto gemonteerd, het eerste aangeboden model was een tweecilinder tweetaktmotor die dwars in de auto was lag. Van 1955 tot 1969 werden er 214.313 sedans, 66.511 coupés en 3.667 Transporter-bestelwagens en pick-ups gebouwd. De naam “Goggomobil” komt van de bijnaam van de kleinzoon van Hans Glas: “Goggo”. Best aandoenlijk voor een auto die hele gezinnen vervoerde.

De Glas Goggomobil is zo’n auto waarbij je je afvraagt of hij is bedacht uit noodzaak of uit pure eigenwijsheid — het antwoord is eigenlijk allebei. In het naoorlogse Duitsland was mobiliteit schaars, en Glas speelde daar slim op in. Oorspronkelijk produceerde het bedrijf landbouwmachines, maar begin jaren vijftig zag oprichter Hans Glas kansen in de groeiende vraag naar betaalbaar vervoer.

de Goggomobil fabriek in Dingolfing

In 1955 rolde de eerste Goggomobil van de band in Dingolfing. Het idee was simpel: een compacte, lichte en vooral goedkope auto die voor veel Duitsers de eerste stap naar individuele mobiliteit betekende. En dat sloeg aan. De Goggomobil werd al snel een groot succes, niet alleen in Duitsland maar ook in exportmarkten zoals Nederland, Australië en zelfs de Verenigde Staten.

Wat de auto bijzonder maakte, was dat hij nét een stapje verder ging dan de typische microcars uit die tijd. Waar concurrenten vaak brommertechniek gebruikten, bood de Goggomobil een volwaardige auto-ervaring — zij het op miniatuurformaat. In de loop der jaren groeide het model uit tot een serieuze speler in het segment, met verschillende carrosserievarianten en steeds krachtigere motoren.

Al snel stond het merk bekend om kleine auto’s zoals de Goggomobil. Echter, in 1964 introduceerde het bedrijf de Glas 1300GT coupe en later de 1700GT. De body werd ontworpen door Pietro Frua. Maar de concurrentie, vooral van Britse auto’s, was zwaar en het bedrijf had het moeilijk. In 1966 brachten ze de 2600GT op de markt, aangedreven door een SOHC 2,6 liter V8-motor. Het mocht echter allemaal niet helpen en in hetzelfde jaar werd het bedrijf verkocht aan BMW.

In 1966 kwam er een einde aan de productie, mede doordat BMW Glas had overgenomen en andere plannen had met de fabriek. Maar tegen die tijd had de Goggomobil zijn plek in de autogeschiedenis al lang veiliggesteld.

Interieur Goggomobil

Design en interieur

Het ontwerp van de Goggomobil is precies wat je verwacht van een microcar uit de jaren vijftig: compact, vriendelijk en een tikje aandoenlijk. De eerste sedanmodellen hadden ronde vormen, kleine wielen en een bijna speelgoedachtige uitstraling. Toch zat er een duidelijke logica achter het ontwerp: maximale ruimte benutten binnen minimale afmetingen.

De coupé-variant, de TS, voegde daar een verrassend sportief sausje aan toe. Met zijn lagere daklijn en iets gestrektere proporties oogde hij bijna als een miniatuur grand tourer. Alsof iemand een sportwagen had gewassen op 60 graden.

Binnenin was het simpel maar functioneel. Dunne stoelen, een minimalistisch dashboard en nauwelijks luxe — maar alles wat je nodig had zat erop. Latere modellen kregen iets meer comfort en een betere afwerking, maar verwacht geen overdaad. De charme zit juist in die eenvoud.

Het had een elektrische preselectieve transmissie gebouwd door Getrag en een handmatige koppeling. De motor zat achter de achterwielen. De ophanging was rondom onafhankelijk met schroefveren met pendelassen.

Goggomobil Sedan (Limousine)

De Goggomobil T250 werd door Glas geïntroduceerd op de IFMA internationale fiets- en motorshow van 1954. De T250 was een conventioneel ogende tweedeurs sedan met een aan de achterzijde gemonteerde 245 cc luchtgekoelde tweetakt rechte tweelingmotor.

In 1957 werden er ontwerpwijzigingen doorgevoerd in de T250. In plaats van het eerdere systeem met één wisser werden twee ruitenwissers gebruikt en werden de schuiframen in de deuren veranderd in opklapbare ramen. Ook op dit moment kwamen de T300 en T400 op de markt; deze hadden grotere motoren van respectievelijk 300 cc en 400 cc.

De laatste ontwerpwijziging voor de T-sedan vond plaats in 1964, toen de achteraan scharnierende zelfmoorddeuren werden vervangen door conventionele voorscharnierdeuren. Er werden 214.313 sedans gebouwd toen de productie op 30 juni 1969 eindigde.

De Goggobmobil coupé

De Goggomobil TS 2 + 2 coupé werd geïntroduceerd op de IFMA-show in 1957 naast de verbeterde T-sedan. Het was verkrijgbaar als de TS250, de TS300 en de TS400, het nummer weerspiegelt de geschatte motoromvang in kubieke centimeter. De enige grote ontwerpwijziging aan de TS-coupé was de wijziging van achteraan scharnierende zelfmoorddeuren naar conventionele conventionele deuren aan de voorzijde in 1964. De TS-coupé was altijd tien tot twintig procent duurder dan de T-sedan. De totale productie van TS-coupes was 66.511.

Concurrenten

De Goggomobil moest het opnemen tegen andere microcars zoals:

• BMW Isetta
• Messerschmitt KR200
• Heinkel Kabine
• Fiat 500

Er kwam geen directe opvolger voor de Goggomobil. Na de overname door BMW verschoof de focus naar grotere en modernere auto’s, waardoor het microcar-tijdperk bij Glas eindigde.