We noemen dat kastje nog altijd het handschoenenvakje of dashboardkastje. Net als dat we die ‘plank’ achterin nog steeds de hoedenplank noemen. De auto’s met handschoenen in dat vakje en hoeden op die hoedenplank kun je tegenwoordig vermoedelijk op een hand tellen. Dat was vroeger echter wel anders.
Handschoenenvakje van een Mercedes-Benz 280 SL uit 1969.
Handschoenenvakje
In de vroege jaren werd dit vakje gebruikt om de handschoenen in op te bergen. Er waren meerdere redenen om handschoenen te dragen. Dit kon zijn tegen de kou, maar ook om bij het aanslingeren van de auto de handen schoon te houden. In de vroege jaren waren de meeste auto’s open en beschermden handschoenen tegen de kou. Ook werden er wel rijbrillen gedragen die ook in hetzelfde kastje werden opgeborgen en hadden sommige modellen rails om jassen op te hangen of ruimte voor dekens onder de stoelen.
De vroege Packard-modellen uit 1900 hadden al een ‘glove compartment’ en dit werd al snel gekopieerd door andere merken. Tegen 1930 was het handschoenenvakje een standaard item in bijna elke auto en kwam het in alle vormen en maten en met en zonder slot, lampje en zelfs klok. In recentere jaren verschoof de inhoud van het handschoenenvakje van de noodzakelijke items naar persoonlijkere items als lippenstift, zonnebril, mobiele telefoon en muziekdragers. Daarnaast hebben recentere auto’s allerlei andere vernuftige opbergvakjes om zoveel mogelijk kwijt te kunnen.
In een aantal van de noordelijke staten van de Verenigde Staten wordt het handschoenenvakje ook wel jockey-box genoemd en in Zuid-Afrika heet het een cubby-hole. Hoe het ook genoemd wordt, handschoenen zul je er nog zelden in aantreffen.
