In 1982 namen de Buick T-Type Regal coupés serieuze vormen aan met muscle car prestaties en, voor de tijd, sinistere en agressieve looks. Genoemd naar de NASCAR Grand National race-serie, kreeg het model een versie met een 4,1 liter V6 met 125 PK, of een 180 PK sterke 3,8 liter V6 met turbo.
Het kenmerkte ook T-tops, voor- en achterspoilers en een opvallende grijs over zilver striping. Er was geen Grand National in 1983, maar in 1984 keerde keerde het model terug in zijn vertrouwde volledig zwarte lak. De turbocharged 3.8 werd standaard en zou verder worden verfijnd met brandstofinjectie en intercooling, en in 1987 was het model goed voor 245 PK. Maar dat kon nog wel wat beter, dachten ze bij General Motors en dus werd aan ASC/McLaren gevraagd of zij zich er niet even tegenaan wilden bemoeien. Zo geschiedde.
McLaren invloed
Wat men verwachtte, gebeurde echter niet. McLaren liet de motor zoals hij was. Wat ze wel deden was de standaard turbo vervangen door een Garrett Turbocharger en de intercooler werd aangepast, ook werd er wat geherprogrammeerd aan de versnellingsbak en kreeg deze versie een aangepast uitlaatsysteem.
Het oog wilde ook wat en dus kreeg deze versie 16 inch velgen, bredere wielkasten en luchtinlaten op de zijpanelen. Dit resulteerde in een volledige zwarte Buick met een vermogen van maar liefst 276 PK die in 5,7 seconden naar de 100 katapulteerde. Ter vergelijking: een Corvette deed dit in die tijd in 5,9 seconden en een Porsche 928 had hier 5,5 seconden voor nodig en een Ferrari Testarossa deed dit in 5,3 seconden. Een belangrijk verschil was echter dat je deze Buick kocht voor een kleine 30.000 dollar, waar deze concurrenten een veelvoud kostten.
Deze zwarte muscle car met zijn sinistere uiterlijk kreeg al snel de bijnaam “Darth Vader Ride”, niet geheel onbegrijpelijk.
