Volkswagen Minibus T3 (1979–1992)

De Volkswagen minibus T3 Vanagon / Caravelle Produkowany w latach 1979-1992, był ostatnim vanem Volkswagena, wyposażonym w montowane z tyłu silniki chłodzone powietrzem, a później cieczą, o pojemności do 2,1 litra, oraz legendarny napęd na cztery koła Syncro firmy Steyr-Daimler-Puch. Z około 1,3 miliona wyprodukowanych egzemplarzy, kamperami Westfalia w standardowym wyposażeniu fabrycznym i rozszerzoną produkcją w RPA o pięciocylindrowe silniki Audi do 2002 roku, T3 stanowił ostatniego spadkobiercę ery chłodzonej powietrzem Volkswagena.

Volkswagen Minibus T3

Historia Volkswagena Minibusa T3

Volkswagen T3 – znany również jako Transporter, Caravelle lub Vanagon – stanowił znaczące odejście od zaokrąglonej, kompaktowej stylistyki swoich poprzedników, T1 i T2, charakteryzując się bardziej kanciastą, kanciastą sylwetką. Był produkowany w Niemczech od maja 1979 do lipca 1991 roku, a produkcja modelu Syncro (z napędem na cztery koła) trwała w Austrii do lipca 1992 roku.

T3 był większy i cięższy niż jego poprzednik, T2, a zaokrąglone krawędzie starszych modeli zastąpiono kwadratowymi narożnikami. Podobnie jak jego poprzednicy i wiele pojazdów swoich czasów, T3 miał zbyt małą moc jak na swoją masę własną. Był to ostatni Volkswagen z tylnym zawieszeniem.

W Wielkiej Brytanii i Irlandii model ten znany jest również jako T25, „Wedge” lub – mniej pochlebnie – „Brick”. Minęło trochę czasu, zanim T3 zyskał status kultowego, którym bez wahania obdarzył pierwszą generację „Splittie” i jej następcę, „Bay”.

Obecnie jednak model T3 jest już w pełni zadomowiony w klasycznych samochodach marki VW, częściowo ze względu na rosnące ceny i ograniczoną dostępność wcześniejszych modeli — a być może również dlatego, że T3 został w końcu uznany za godnego następcę tych cenionych klasyków, a nawet jest ceniony jako ostatni Volkswagen z chłodzeniem powietrznym.

Projektowanie i wnętrza

Ten projekt nie był wyłącznie stylistyczny – stanowił funkcjonalną ewolucję mającą na celu maksymalizację objętości wnętrza i poprawę wydajności aerodynamicznej. Pomimo większych rozmiarów, T3 osiągnął lepszy przepływ powietrza niż poprzednie modele dzięki dopracowanym konturom przodu, szybom montowanym na równi z powierzchnią i bardziej płaskiemu dachowi.

Przód auta składa się teraz ostro wzdłuż poziomej osi środkowej, zamiast jak w starym modelu – stąd wśród entuzjastów przydomek „klin”, mający odróżnić go od wcześniejszego modelu VW „Kombis”.

Volkswagen oferował wersję Westfalia Camper przez cały okres produkcji modelu T3, oferując takie udogodnienia jak podnoszony dach, lodówka, zlewozmywak i kuchenka. W przeciwieństwie do poprzednich generacji, wersja Westfalia Camper była wprowadzana i nieprzerwanie oferowana przez samego Volkswagena od początku tej generacji.

warianty modelowe

T3 chłodzony powietrzem (1979–1982) — wprowadzenie:

Chłodzony powietrzem silnik typu bokser Volkswagena został zastąpiony w 1983 roku wersją chłodzoną cieczą – nadal montowaną z tyłu. Najwcześniejsze T3 zachowały chłodzony powietrzem, czterocylindrowy silnik typu bokser z T2, w wersjach o pojemności 1,6 i 2,0 litra.

T3 chłodzony cieczą (1983–1992) — przejście:

Od 1983 roku dostępne stały się silniki chłodzone cieczą, zarówno benzynowe, jak i wysokoprężne. Gama silników rozszerzyła się o czterocylindrowe boksery o pojemności od 1,6 do 2,1 litra, a później o pięciocylindrowe silniki o pojemności 2,3/2,5/2,6 litra (pochodzące z Audi, RPA).

T3 Syncro (1985–1992) — napęd na cztery koła:

Volkswagen oferował modele T3 z napędem na cztery koła, które nosiły oznaczenie „Syncros”. Manualna skrzynia biegów w T3 Syncro miała wyjątkowo niskie przełożenie „G” (Gelände) do powolnej jazdy w terenie, co sprawiało wrażenie skrzyni pięciobiegowej. Modele Syncros były produkowane w limitowanej liczbie w latach 1985–1992, a system napędu na cztery koła został dodany przez firmę Steyr-Daimler-Puch w austriackim Grazu. Dzięki krótkiemu rozstawowi osi i rozkładowi masy 48/52 przód/tył, pojazdy te charakteryzowały się zaskakująco dobrymi właściwościami terenowymi i były sprzedawane z 14- lub 16-calowymi kołami.

T3 Carat (1990–1991) — wersja luksusowa:

Oprócz modeli kamperowych dostępna była wersja Carat dla roczników 1990 i 1991, obejmująca wszystkie dostępne opcje konfiguracji Transporter, w tym opcjonalne felgi aluminiowe.

T3 Południowa Afryka / „Wielkie Okno” (1990–2002) — ostatnie pokolenie:

Wersje T3 produkowane w Republice Południowej Afryki w latach 1990–2002 charakteryzowały się pięciocylindrowym silnikiem Audi, który znacznie poprawiał osiągi, a także większymi szybami bocznymi i innymi różnicami wizualnymi. Znane były jako T3 „Big Window”, a w wersjach Caravelle i Microbus sprzedawano je jako Microbus.

Volkswagen Minibus T3 Camper

Konkurenci

Model T3 rywalizował w europejskim i międzynarodowym segmencie vanów i samochodów osobowych z napędem tylnym lub na cztery koła. Bezpośrednimi konkurentami byli:

• Mercedes-Benz T1 / T2 (porównywalny segment, silnik chłodzony cieczą z przodu)
• Ford Transit Mk2 / Mk3
• Toyota HiAce (międzynarodowa, dostępna z napędem na cztery koła)
• Vanette Nissan

Model następczy

W latach 1991/1992 w Niemczech i Austrii model T3 został zastąpiony przez T4 — znany w Ameryce Północnej jako Eurovan, wprowadzony na rynek w 1993 roku. T4 oznaczał fundamentalny przełom: po raz pierwszy van Volkswagena z silnikiem montowanym poprzecznie z przodu i napędem na przednie koła, kładąc kres 43-letniej historii architektury Transportera z tylnym zawieszeniem. W Republice Południowej Afryki T3 był jednak produkowany przez kolejne dziesięć lat, do 2002 roku.