Railton

Modele Railton zostały zbudowane przez firmę Fairmile Engineering Company w Cobham w hrabstwie Surrey. Założycielem firmy był Noel Macklin, który pracował w tym samym miejscu. Invicta-samochody, które zbudowali. Invicty były budowane ręcznie z drogich materiałów i nie były już dostępne w sprzedaży. Macklin był zdeterminowany, aby wyprodukować samochód o porównywalnych osiągach i dobrym nadwoziu w bardziej przystępnej cenie.

Po dokonaniu oceny był pod ogromnym wrażeniem osiągów nowego modelu Terraplane, który w 1932 r. Hudson Motors i zawarto umowę na import podwozia z ośmiocylindrowym rzędowym silnikiem. Ulepszono podwozie i zawieszenie, aby uczynić je bardziej atrakcyjnymi dla brytyjskich kierowców. Następnie zlecił różnym niezależnym producentom nadwozi zaprojektowanie i budowę lekkich modeli turystycznych, coupé z opuszczaną głową i sedanów. F. Gordon Crosby, znany projektant samochodów, zaprojektował osłonę chłodnicy Railton w stylu podobnym do Invicty; Reid Railton, projektant samochodów Land Speed ​​Record, zgodził się na użycie swojego nazwiska w nazwie nowego samochodu.

Produkcja rozpoczęła się w 1933 roku i trwała do wybuchu II wojny światowej. Sześć samochodów zebrano w czasie wojny na potrzeby Policji Metropolitalnej. Po wojnie zbudowano cztery kolejne samochody na podwoziu tymczasowo składowanym, a dwa na podwoziu powojennym.

Większość samochodów była wyposażona w 8-cylindrowy silnik o pojemności skokowej 4168 cm³ i mocy 28,8 KM. Od 1936 roku dostępne były dwa mniejsze, 6-cylindrowe silniki o mocy 21,6 i 23 KM, aby sprostać zapotrzebowaniu na samochody objęte niższą stawką podatku. W 1938 roku firma Railton Cars wprowadziła również na rynek mały samochód o mocy 10 KM. Model ten bazował na standardowym podwoziu Flying 9, wyposażonym w silnik o mocy 10 KM. Był to w zasadzie miniaturowy odpowiednik modeli Coachcraft Fairmile Drop Head Coupe i Cobham Sedan, które były dostępne na większym podwoziu. Wyprodukowano około 50 tych małych samochodów.

W latach 30. XX wieku 8-cylindrowe podwozie Hudsona stało się dłuższe, szersze i cięższe, co zaowocowało montażem silnika z gaźnikiem i kolektorem dolotowym z podwójnym ssaniem. W rezultacie moc nieznacznie wzrosła do 122 KM przy około 3800 obr./min. Było to imponujące osiągnięcie jak na ówczesny, niestrojony silnik dolnozaworowy, ale można je było łatwo zwiększyć, montując opcjonalną głowicę cylindrów ze stopu aluminium.

Wykorzystano co najmniej siedmiu różnych producentów nadwozi, w tym: John Charles Ranalah, REAL, Carbodies i Coachcraft Ltd. Ten ostatni wyprodukował największą liczbę nadwozi. Klienci mogli również zasugerować swojego ulubionego producenta nadwozi i stworzyć własny projekt. W 1935 roku Railton zbudował dwa lekkie samochody turystyczne (Light Sports Tourer) zaprojektowane z myślą o zapewnieniu najwyższej wydajności; oba samochody są używane do dziś. Podwozie zostało skrócone, silnik cofnięty, a amortyzatory zmodyfikowane. Nadwozie było w całości wykonane z aluminium, bez wykończenia, z wyjątkiem siedzeń.

W latach 1936–1938 prawdopodobnie zbudowano również trzy limuzyny. Było to dalekie od pierwotnej koncepcji wysokowydajnych autokarów turystycznych Macklina, ale jako przedsiębiorca wiedział on również, gdzie może zarobić.

Krótkie odrodzenie Railtona w 1989 roku

W 1989 roku nazwę tę reaktywowała nowa firma Railton Motor Company, założona w Wixford w hrabstwie Warwickshire. Zapowiedziano dwa modele kabrioletów: F28 i F29 Fairmile Claremont. Oba zostały zaprojektowane przez Williama Townsa na podstawie… Jaguar XJS układ napędowy z nowym aluminiowym nadwoziem. Produkcja tego modelu została jednak zakończona w 1994 roku.

Railton F28 bazujący na Jaguarze

Railton F29