Pegaso Z-102

W modelu Z-102 wykorzystano znaczną ilość technologii samochodów wyścigowych, w tym podwozie i aluminiowe nadwozie. Wszystko zostało wyprodukowane na miejscu w Barcelonie, gdzie mieściła się fabryka samochodów Pegaso. Jedynym zadaniem zleconym na zewnątrz było projektowanie nadwozia, co – na szczęście dla nas – zaowocowało różnorodnymi projektami. Projekty tworzyły biura projektowe takie jak Carrozzeria Touring, Saoutchik i Serra. Pierwsze nadwozia zostały jednak zaprojektowane przez samą firmę Pegaso. Źródłem napędu był silnik V8 z suchą miską olejową i 5-biegową skrzynią biegów.

Pegaso Z102 Thrill z 1953 roku. Najszybszy samochód produkcyjny tamtego roku.

W 1951 roku Z-102 ujrzał światło dzienne w postaci dwóch prototypów: coupé i kabrioletu. Te pierwsze modele były wykonane ze stali, co nie sprzyjało osiągom ze względu na wysoką masę, dlatego Pegaso podjęło decyzję o powrocie do lżejszych materiałów w nadwoziu. Producent nadwozi Touring stworzył nowy projekt, w którym atrapę chłodnicy zastąpiono dwuczęściowym krzyżem, obniżono nadwozie i zmieniono położenie świateł przeciwmgielnych. Dodatkowo, projekt został uproszczony i opływowy, podobnie jak w Astonie Martinie DB2 czy Lancii Aurelii.

Silnik V8 Pegaso Z-102.

Z-102 miał silnik o pojemności 2,5 litra, taki sam jak w prototypach, ale później dodano silniki o pojemności 2,8 litra i 3,2 litra, o mocy od 175 do zawrotnych 360 KM. Prędkość maksymalna najmocniejszej wersji wynosiła 249 km/h, co czyniło go najszybszym samochodem produkcyjnym na świecie w 1953 roku, wyprzedzając Ferrari.

Pegaso Z-102B Touring Berlinetta Superleggera.

Saoutchik Pegaso Z-102B z 1954 roku.

Deska rozdzielcza kabrioletu Pegaso Z-102B Saoutchik z 1954 r.