De Opla Kadetta C Został wprowadzony na rynek w 1973 roku jako następca Kadetta B i był produkowany do 1979 roku. W trzeciej generacji powojennej serii Kadett, Opel stworzył model idealnie odpowiadający ówczesnym wymaganiom: kompaktowy, solidny i niezawodny, a jednocześnie wystarczająco wszechstronny, by przyciągnąć szerokie grono odbiorców. Był to ostatni Kadett z napędem na tylne koła, do którego entuzjaści marki wciąż wracają z nostalgią.
Opla Kadetta C
Historia i tło
Opel Ascona A miał być następcą Kadetta B, ale odkąd konkurencyjny Ford wprowadził na rynek Escorta, Opel postanowił umieścić przestronniejszą Aconę między Kadettem a Rekordem jako konkurenta dla Forda Taunusa, zachowując jednocześnie w ofercie wciąż popularnego Kadetta B.
Ponadto General Motors chciał wprowadzić na rynek samochód bazowy, który mógłby być produkowany na całym świecie. W 1973 roku powstał Kadett C, produkowany również pod nazwami Vauxhall Chevette, Isuzu Gemini i Chevrolet Chevette. W sierpniu 1973 roku nowy Kadett C został zaprezentowany na 45. Międzynarodowych Targach Motoryzacyjnych (IAA) we Frankfurcie.
Kadett C był nie tylko produkowany w Niemczech, ale pojawiał się na całym świecie pod różnymi markami. Na przykład w Wielkiej Brytanii sprzedawano go jako Vauxhall Chevette, w Brazylii jako Chevrolet Chevette, a w Australii jako Holden Gemini. To wyraźnie pokazuje, jak wszechstronny był ten model. W Europie Kadett C stał się jednym z najpopularniejszych kompaktowych samochodów klasy średniej lat 70., sprzedając się w milionach egzemplarzy i zyskując wierną rzeszę fanów.
Projektowanie i wnętrza
Pod względem wzornictwa Opel obrał bardziej elegancki kierunek. Kadett C zyskał prosty, pozbawiony zbędnych ozdobników wygląd z niskim przodem, prostymi bokami i charakterystyczną, szeroką osłoną chłodnicy. Design wyraźnie nawiązywał do lat siedemdziesiątych: był kanciasty, praktyczny i pozbawiony zbędnych ozdobników. Mimo to Opelowi udało się nadać mu pewną elegancję, zwłaszcza w wersji coupé, która prezentowała się nieco bardziej sportowo.
Wnętrze było równie eleganckie, co nadwozie. Funkcjonalność była na pierwszym miejscu i z pewnością nie należy oczekiwać luksusu w wersjach standardowych. Proste, ale solidne fotele zapewniały odpowiednie podparcie, deska rozdzielcza była przejrzysta i logicznie zaprojektowana, a materiały były trwałe. Oczywiście istniały bardziej luksusowe wersje, na przykład z większą liczbą instrumentów i wygodniejszą tapicerką, ale ogólnie rzecz biorąc, otrzymywało się dokładnie to, czego potrzeba – i nic więcej.
warianty modelowe
- Kadett C Sedan 2-drzwiowy (1973–1979) — model podstawowy, 1.0 lub 1.2 litra
- Kadett C Sedan 4-drzwiowy (1973–1979) — wariant czterodrzwiowy
- Karawana Kadetta C (1973–1979) — kombi trzydrzwiowe
- Kadett C Coupé (1973–1979) — dwudrzwiowe coupe, bardziej sportowa linia
- Kadett C City (1975–1979) — trzydrzwiowy hatchback, oparty na nadwoziu hatchback Vauxhall Chevette — pierwszy hatchback Opel Kadett w historii
- Kadett C Berlina (1977–1979) — wersja luksusowa z silnikiem 1.6S, chromowanymi listwami bocznymi, prostokątnymi reflektorami, ulepszonym wnętrzem
- Kadett C GT/E (1975–1979) — model sportowy z wtryskiem Bosch L-Jetronic o pojemności 1.897 cm³ i mocy 105 KM, kultowy żółto-czarny kolor, wyprodukowano 8.660 sztuk (1975–1977) i późniejszą zmodernizowaną wersję
- Kadett C Rallye (1977–1979) — 1.6S o mocy 75 KM lub 2.0E o mocy 110 KM, wyprodukowano 8.549 sztuk
- Kadett C Aero (1977–1979) — wersja kabrioletowa, rzadka
- Opel Kadett C Coupé Berlinetta — bardziej luksusowa wersja coupé
Kadett C występował w imponującej liczbie wariantów. Były to tradycyjne czterodrzwiowe sedany, ale także trzydrzwiowy i pięciodrzwiowy hatchback (który sam Opel nazywał „limuzyną”), praktyczne kombi (Caravan), sportowe coupé, a nawet kabriolet budowany przez firmę Baur. Dla kierowców biznesowych i właścicieli małych firm dostępna była również wersja van.
W Oplu Kadett C dostępne były również mocniejsze silniki: jednostki 1600 i 1900 CIH z serii Ascona/Rekord. W GT/E zainstalowano silnik z wtryskiem paliwa 1,9E (od 1977 r. 2.0E), który dawał lekkiemu Kadettowi C prędkość maksymalną około 200 km/h. Wersja GT/E coupé odniosła sukces jako samochód rajdowy. Kadett C jest czasami nazywany ostatnim prawdziwym Oplem Kadettem, ponieważ była to ostatnia wersja z napędem na tylne koła. Opel Kadett C był dostarczany w dwóch różnych wersjach, mianowicie modelach C1 i C2. Ten ostatni był produkowany od 1977 r. W maju 1975 r. wprowadzono również Opla Kadetta City, który był kompaktowym i zwinnym małym samochodem miejskim.
Najwyższy model
Najdroższym modelem był bez wątpienia Kadett C GT/E, wprowadzony na rynek w 1975 roku. To sportowe coupé było wyposażone w 2-litrowy silnik z wtryskiem paliwa o mocy 105 KM i momencie obrotowym 153 Nm. Dzięki temu osiągał prędkość maksymalną 184 km/h i przyspieszał od 0 do 100 km/h w około 10,2 sekundy. Jak na lata 70., był to wynik więcej niż godny szacunku, a ponadto GT/E zrobił wrażenie w rajdach samochodowych, gdzie z powodzeniem sprawdził się w praktyce.
Różne warianty Opla Kadetta C
Konkurenci
Kadett C musiał konkurować z takimi groźnymi rywalami jak:
- Volkswagen Golf I
- Ford Escort Mk2
- Renault 12
- Peugeot 304
Szczególnie Escort i Golf były groźnymi rywalami, ale Kadettowi udało się wyróżnić dzięki napędowi na tylne koła i szerokiej gamie wariantów.
Model następczy
W 1979 roku model Kadett C został zastąpiony przez Kadett D, który, jak wspomniano, po raz pierwszy przeszedł na napęd na przednie koła. Tym samym Opel wkroczył na zupełnie nową ścieżkę i rozpoczął nowy rozdział w historii Kadetta.
