Morris 2200

Jako następców modeli Mini 1100 i 1300 Morris wprowadził modele 1800 i 2200 (nazwa kodowa ADO17), które zostały zaprojektowane w podobny sposób: z poprzecznie zamontowanym silnikiem, napędem na przednie koła i przestronnym wnętrzem w stosunku do ich kompaktowych wymiarów zewnętrznych.

Wnętrze Morrisa 1800

Model 1800 został pierwotnie wprowadzony na rynek jako Austin 1800, a później również jako Wolseley 18/85. Modele 1800 i 2200 miały stać się trzecim sukcesem projektanta Aleca Issigonisa w serii modeli BMC z napędem na przednie koła, ale tak się nie stało, a to z powodu konstrukcji tego modelu wokół silnika serii B dostrojonego przez MGB, który Issigonis wykorzystał do zbudowania większego samochodu niż było to konieczne. Zachwiało to równowagę między mocą czterocylindrowego silnika a nadwoziem o dużych gabarytach, a samochód był w rzeczywistości zbyt ciężki. W rezultacie Ford zdobył przyczółek na rynku brytyjskim dzięki modelowi Ford Cortina.

Morris 2200

Mimo że model 1800 został w 1964 roku ogłoszony Samochodem Roku, wyniki sprzedaży były rozczarowujące. Model nie był technicznie solidny, miał przeciętne zawieszenie, a nieatrakcyjny design w połączeniu ze spartańskim wnętrzem sprawiły, że samochód nie osiągnął upragnionego trzeciego sukcesu. W 1972 roku wprowadzono na rynek ostatnią nową wersję – sześciocylindrowy model 2200, który był w rzeczywistości bardzo akceptowalnym samochodem.