Mazda RX-7 (1978 - 2002)

De Mazda RX 7 Produkowano go w latach 1978–2002. Był to niedrogi samochód sportowy w tej samej klasie co Datsun 280Z. Samochód posiadał dwuwirnikowy silnik Wankla. Był bezpośrednim następcą Mazdy MX-5. Pierwsza generacja była dwudrzwiowym sportowym coupé, następcą RX-3 i posiadała silnik o mocy 105 KM, który w 1981 roku zwiększono do 115 KM. Pierwsza generacja modelu sprzedała się bardzo dobrze, osiągając sprzedaż około 2 475.000 egzemplarzy.

Mazda RX-7 z 1978 roku

Pierwsza generacja Mazdy RX-7

Pierwsza generacja (SA22C/FB) trafiła na rynek w 1978 roku i zapewniła Maździe światową sławę jako producentowi aut z prawdziwego zdarzenia. RX-7 był lekki, niedrogi i charakteryzował się idealnym rozkładem masy dzięki kompaktowemu silnikowi i napędowi na tylne koła. Model od razu odniósł sukces w Stanach Zjednoczonych i Europie – między innymi dlatego, że jazda nim była równie przyjemna jak Porsche 924, a jednocześnie znacznie tańsza.

Druga generacja Mazdy RX-7

W latach 1985-1992, w miejsce pierwszej generacji udanego samochodu sportowego, produkowano wersję FC. Model ten wyposażony był w 2,4-litrowy silnik Wankla (FC3S), do którego w 1987 roku dodano turbosprężarkę. Wersja standardowa osiągała moc 146 KM, a turbodoładowana – 185 KM. W latach 80. RX-7 stał się ikoną motoryzacji. Druga generacja (FC) z 1985 roku przyniosła poważniejszy design, większy komfort i – o dziwo – turbodoładowanie. To uczyniło RX-7 poważnym konkurentem dla europejskich samochodów sportowych. Pozostał jednak wierny swoim korzeniom: lekki, radosny i z charakterystycznym, śpiewającym brzmieniem silnika Wankla, które przyprawia wielu miłośników motoryzacji o gęsią skórkę.

RX-7 z 1985 roku

Trzecie pokolenie

Trzecia generacja (FD3S) pojawiła się w 1992 roku z 2,6-litrowym silnikiem Wankla o mocy 236 KM, 255 KM i 276 KM. Samochód miał być produkowany do 2002 roku, jednak w Holandii był dostępny do 1995 roku. Samochody produkowane po 1995 roku były przeznaczone wyłącznie na rynek japoński. W 1993 roku samochód zdobył tytuł Samochodu Roku Playboya, a liczne publikacje uznały go za jeden z najlepszych samochodów sportowych.

Ta generacja była szczytowym wyrazem filozofii Mazdy opartej na silnikach Wankla. Płynna, ponadczasowa stylistyka, podwójnie turbodoładowany silnik 13B i osiągi stawiające ją w bezpośredniej konfrontacji z gigantami: Suprą, Skyline'em GT-R i 300ZX. Niestety, jej złożoność oznaczała również początek końca. Zaostrzenie przepisów dotyczących emisji spalin i rosnące koszty doprowadziły do ​​końca produkcji RX-7 w 2002 roku. Pozostała legenda – i samochód, który do dziś przyprawia o dreszcze każdego, kto przekręci kluczyk w stacyjce.

Trzecia generacja z 1994 roku

Projektowanie i wnętrza

Design RX-7 od samego początku był strzałem w dziesiątkę. Niski przód, wysuwane reflektory i muskularne nadkola nadawały mu niemal egzotyczny wygląd. SA22C miał typowy dla lat 70. klinowaty profil – kompaktowy, pełen gracji i z nutą brawury. FC zyskał nieco europejski wygląd, z wpływami Porsche (nieprzypadkowo) i bardziej dojrzałymi liniami. FD był dziełem sztuki w czystej postaci: płynny, zmysłowy i ponadczasowy. Nawet dziś wygląda nowocześniej niż wiele nowych samochodów sportowych.

Wnętrze kręciło się wokół kierowcy. Kokpit był elegancki i funkcjonalny, z dużymi, okrągłymi zegarami i sportową kierownicą, która idealnie leżała w dłoniach. Fotele zapewniały dobre podparcie bez obciążania kręgosłupa, a wykończenie było solidne. W późniejszych generacjach wnętrze stawało się coraz bardziej wyrafinowane, ale zawsze pozostawało to auto dla prawdziwego kierowcy – nie luksusowe GT, ale kokpit, który wręcz krzyczał do akcji.

Wnętrze pierwszej generacji z 1978 roku

Wnętrze Mazdy RX-7 z 1993 roku

Najlepszy model

Najlepszym modelem był bez wątpienia RX-7 FD3S Spirit R Type A z 2002 roku. Wyposażony był w podwójnie turbodoładowany silnik 13B-REW o mocy 280 KM i momencie obrotowym 314 Nm. Dzięki niemu samochód przyspieszał od 0 do 100 km/h w 5,0 sekund i osiągał prędkość maksymalną 250 km/h. Godny finał legendy motoryzacji.

Konkurenci

W latach swojej świetności RX-7 konkurował z takimi gigantami jak Nissan 300ZX, Toyota Supra, Mitsubishi 3000GT, Porsche 944 i Honda NSX. Zazwyczaj był lżejszy, zwinniejszy i często bardziej ekscytujący w prowadzeniu – przynajmniej jeśli wiedziało się, jak okiełznać jego chwiejny charakter.

Model miał tak niski przód, że Mazda musiała wyposażyć reflektory w małe plastikowe uchwyty, aby spełnić europejskie przepisy – bez nich przód był zbyt niski. Następcą RX-7 w 2003 roku została Mazda RX-8. Otrzymała nowocześniejszy silnik 13B-MSP „Renesis”, czworo drzwi z tylnymi drzwiami typu „freestyle” i bardziej codzienny charakter. Jednak DNA pozostało wyraźnie widoczne: wysokoobrotowy, zwinny i wyróżniający się na tle pozostałych.