Ford Fiesta Mk2 (1983–1989)

De Ford Fiesta Mk2 (1983-1989) Był najpopularniejszym brytyjskim supermini lat 80., z około 1,8 miliona wyprodukowanych egzemplarzy. Z reflektorami zachodzącymi na boki, pierwszym silnikiem Diesla Fiesty, pięciobiegową skrzynią biegów jako pierwszą w historii oraz modelem XR2 z silnikiem CVH o mocy 96 KM, Mk2 wprowadził innowacje technologiczne na sprawdzonej platformie – i udowodnił, że dobry projekt bazowy z ukierunkowanymi ulepszeniami może odnieść sukces komercyjny przez ponad dekadę.

Ford Fiesta Mk2 z 1984 roku

Historia i tło

Ford Fiesta Mk2 pojawił się w sierpniu 1983 roku jako gruntowny lifting oryginalnej Fiesty – nie był to całkowicie nowy model, ale przemyślana inwestycja w platformę, która kosztowała Forda najdroższe jak dotąd opracowanie. Podstawowa platforma i nadwozie zostały w dużej mierze zachowane, ale praktycznie wszystko, co kupujący od razu zobaczył i dotknął, było nowe.

Mk2 był najpopularniejszym brytyjskim supermini swojej epoki. W najlepszym roku, 1987, w Wielkiej Brytanii sprzedano ponad 150 000 egzemplarzy Fiesty – co dało jej drugie miejsce w rankingu sprzedaży za samym Fordem Escortem, mimo że samochód miał już wówczas jedenaście lat w swojej podstawowej wersji.

W Niemczech Zachodnich, które były wówczas największym rynkiem zbytu samochodów w Europie, Fiesta prześcignęła Volkswagena Polo w latach 1984, 1985 i ponownie w 1989. To osiągnięcie pokazuje, jak silna była formuła Fiesty, nawet na rodzimym rynku jej bezpośredniego konkurenta.

Kiedy w kwietniu 1989 roku wprowadzono na rynek nową generację Fiesty, łączna liczba wyprodukowanych i sprzedanych egzemplarzy dwóch pierwszych generacji przekroczyła 4,5 miliona.

Projektowanie i wnętrza

Zaokrąglone reflektory były główną zmianą konstrukcyjną – nadały samochodowi bardziej nowoczesny wygląd i znacząco poprawiły aerodynamikę. Maska została poszerzona, aby pomieścić nową pięciobiegową skrzynię biegów.

Wnętrze wydawało się nowocześniejsze niż w poprzedniku dzięki łagodniejszemu wzornictwu i wyższej jakości wykończenia. Jednak Mk2 wyróżniał się uderzającą osobliwością: dwoma zupełnie różnymi projektami deski rozdzielczej – jednym dla modeli podstawowych, a drugim dla droższych wersji, takich jak Ghia i XR2.

Nowy przód zapowiadał lifting Escorta z 1986 roku i nadał samochodowi bardziej dojrzały, nowoczesny wygląd. Aerodynamiczna poprawa zaokrąglonych reflektorów nie była decyzją kosmetyczną, lecz bezpośrednią odpowiedzią na coraz silniejszą konkurencję ze strony Peugeota 205 i Fiata Uno.

Wnętrze Forda Fiesty Mk2 z 1985 roku

warianty modelowe

Fiesta Popular / Popular Plus (1983–1989) — modele podstawowe:

Popular był modelem podstawowym, dostępnym przez cały okres produkcji. Model ten oferowano tylko z jednym wyborem: silnikiem o pojemności 950 cm³ i czterobiegową skrzynią biegów. Standardowe wyposażenie nie obejmowało lusterka po stronie pasażera, tylnej wycieraczki i radia – wszystkie te elementy były dostępne jako opcje.

Fiesta L / GL / Ghia (1983–1989) – zakres głośności:

Serce sprzedaży Fiesty. Wersja L miała wykładzinę dywanową i podstawowe wyposażenie; GL była lepiej wyposażona, z większą ilością chromowanych detali; Ghia oferowała najbogatsze wykończenie z fornirem drewnianym i aksamitem. Dostępna ze wszystkimi silnikami o pojemności od 957 cm3 do 1.398 cm3.

Fiesta 1.4S (1986–1989) — sportowy model podstawowy:

Wprowadzony w 1986 roku jako model klasy średniej dla nabywców, którzy chcieli sportowego charakteru bez ceny XR2. Silnik CVH o pojemności 1,4 litra i mocy 74 KM. Niższe zawieszenie niż w standardowym modelu L, ale bez wyrazistego body kitu z XR2.

Fiesta XR2 Mk2 (1984–1989) — sportowy model najwyższej klasy:

Druga generacja XR2 pojawiła się w 1984 roku z 1,6-litrowym silnikiem CVH – takim samym jak w Fordzie Escorcie XR3 – generującym moc 96 KM i pięciobiegową skrzynią biegów. Miała również większy zestaw nadwozia niż poprzednik. Prędkość maksymalna wynosiła 175 km/h (109 mph), a przyspieszenie od 0 do 100 km/h wynosiło około 10,3 sekundy.

Fiesta Diesel 1.6 (1984–1989) — wersja ekonomiczna:

Po raz pierwszy w Fiestcie pojawił się silnik wysokoprężny – 1,6-litrowy silnik zaadaptowany z Escorta. Komentatorzy twierdzili, że imponujące zużycie paliwa wersji diesla wiązało się z hałaśliwą i nierówną pracą silnika. Nawet w Niemczech Zachodnich, gdzie tradycyjnie królowały silniki diesla, w 1988 roku wersja benzynowa nadal przewyższała diesla stosunkiem ponad cztery do jednego.

Fiesta z wariatorem CTX (1987–1989) — wersja automatyczna:

Nowa, bezstopniowa skrzynia biegów CTX, stosowana również w Fiacie Uno, pojawiła się w modelach z silnikiem 1,1 litra na początku 1987 roku. Ta innowacja technologiczna okazała się w praktyce mniej niezawodna, niż miał nadzieję Ford.

widok z tyłu Forda Fiesty XR2 Mk2 z 1985 roku

Ford Fiesta Mk2 został wprowadzony na rynek w sierpniu 1983 roku, a produkcja zakończyła się w 1989 roku. Po sześciu latach, około 1,8–2 milionach egzemplarzy, był najpopularniejszym brytyjskim supermini lat 80. Od spartańskiej wersji Popular bez lusterka po stronie pasażera po 96-konnego XR2 z pięciobiegową skrzynią biegów, Fiesta Mk2 udowodniła, że ​​stara platforma z odpowiednimi ulepszeniami może pozostać konkurencyjna przez lata. Fakt, że Fiesta sprzedawała się w jednym kraju w liczbie 150 000 egzemplarzy w 1987 roku, podczas gdy jej projekt miał już jedenaście lat, jest najbardziej imponującym osiągnięciem sprzedażowym w historii supermini Forda.

Konkurenci

Fiesta Mk2 rywalizowała w europejskim segmencie B samochodów miejskich w połowie lat 80. Jej bezpośrednimi konkurentami byli:

• Peugeot 205 (technicznie lepszy, sportowy GTi)
• Fiat Uno (nowocześniejszy design, wariator CTX)
• Vauxhall Nova / Opel Corsa A
• Austin Metro (brytyjski konkurent)
• Volkswagen Polo Mk2

Model następczy

De Fiestę Mk3 — wewnętrznie oznaczony BE-13 — został zaprezentowany pod koniec 1988 roku i oficjalnie trafił do sprzedaży w lutym 1989 roku. Opierał się na zupełnie nowej platformie z półniezależnym zawieszeniem tylnym na drążkach skrętnych zamiast sztywnej osi tylnej i po raz pierwszy oferował wersję pięciodrzwiową — po raz pierwszy poprzednie generacje nie miały takiej wersji, podczas gdy konkurenci, tacy jak Peugeot 205, oferowali pięcioro drzwi od lat.