Ford Capri Mk3 (1978–1986)

De Ford Capri Mk3 (1978-1986) Był to dziewięcioletni finał najpopularniejszego w Europie niedrogiego sportowego coupé, którego wyprodukowano około 320 000 egzemplarzy. Od 3-litrowego silnika Essex V6 po 160-konny silnik Cologne V6 z wtryskiem Bosch K-Jetronic w wersji 2.8 Injection Special, a także 1.038 egzemplarzy Brooklands Green Capri 280, Mk3 udowodnił, że dobry design z odpowiednim dopracowaniem przetrwa dekady.

Ford Capri Mk3 z 1981 roku

Historia i tło

Ford Capri Mk3 – wewnętrznie nazywany „Projektem Carla” – był zasadniczo radykalnie zmodernizowanym modelem Mk2, ale Ford pozycjonował go jako zupełnie nowy model. Pierwsze egzemplarze trafiły do ​​sprzedaży w marcu 1978 roku, po prezentacji koncepcyjnej na salonie samochodowym w Genewie w 1976 roku, która już wtedy zapowiadała nowy kierunek rozwoju.

Mk3 nie zdołał odwrócić stałego spadku sprzedaży – ale udało mu się go spowolnić. Charakterystyczne cztery reflektory, czarna osłona chłodnicy „Aeroflow” i ulepszona aerodynamika nadały Capri świeży wygląd, który utrzymał stylistykę na wysokim poziomie przez prawie dziewięć kolejnych lat. Ten sam design, z tą samą zmodernizowaną podłogą Cortiny, która zadebiutowała w 1968 roku, pozostał samochodem pożądanym przez nabywców w 1986 roku.

W 1981 roku wprowadzenie silnika 2.8 Injection tchnęło nowe życie w gamę. 2.8i był pierwszym standardowym Capri z wtryskiem paliwa od czasu RS2600 i wydłużył produkcję o dwa do trzech lat, niż planował Ford. Od listopada 1984 roku Capri był produkowany wyłącznie na rynek brytyjski, a od tego czasu dostępne były tylko wersje z kierownicą po prawej stronie.

19 grudnia 1986 roku ostatni Capri zjechał z linii produkcyjnej w Kolonii. Do tego czasu wyprodukowano łącznie 1 886 647 Capri wszystkich generacji.

Wnętrze Forda Capri Mk3 z 1985 roku

Projektowanie i wnętrza

W modelu Mk3 standardowo we wszystkich modelach pojawiły się cztery charakterystyczne reflektory, czarna osłona chłodnicy „Aeroflow”, którą zastosowano również w Fiestcie Mk1, oraz klosze tylnych świateł o ząbkowanym kształcie, odzwierciedlające nowy język designu głównego stylisty Forda, Uwe Bahnsena.

Te same cechy stylistyczne zostały następnie przeniesione do Cortiny 80 z 1979 roku, Escorta Mk3 z 1980 roku i Granady Mk IIb z 1981 roku. Wnętrze Capri Mk3 było początkowo rozpoznawalne od Mk2. Wraz z rozwojem gamy modeli, dodawano bardziej aksamitną tapicerkę siedzeń, zderzaki w kolorze nadwozia i bardziej luksusowe wykończenia. Model 2.8 Injection Special z 1984 roku oferował standardowo półskórzaną tapicerkę, a finalny Capri 280 posiadał w pełni skórzane fotele Recaro.

warianty modelowe

Capri 1.3 / 1.6 / 2.0 (1978–1986) — zakres głośności:

Modele bazowe w momencie premiery były kontynuacją modelu Mk2. Od listopada 1984 roku przemianowano je na „Laser” – z kompletną deską rozdzielczą, skórzaną dźwignią zmiany biegów, skórzaną kierownicą i elektryczną anteną.

Capri 3000S (1978–1981) — model podstawowy z silnikiem V6:

3-litrowy silnik Essex V6 w wersji z jednym gaźnikiem. Najbardziej pożądany model w momencie premiery Mk3,0, choć płynniejsza wersja Ghia z automatyczną skrzynią biegów sprzedawała się lepiej. W 1981 roku 3,0-litrowy silnik V6 zniknął z oferty.

Capri 3000S X-Pack (1978–1981) — wersja z trzema silnikami Weber:

Wersja X-Pack wzbogaciła się o trzy gaźniki Webera i sportowe modyfikacje 3-litrowego silnika V6. Najmocniejszy model gaźnika w Capri Mk3,0 – bardziej dynamiczny, ale mniej wyrafinowany niż późniejsza wersja z wtryskiem paliwa.

Capri 2.8 Injection (1981–1984) — przełom:

Zaprezentowany na Salonie Samochodowym w Genewie w 1981 roku. 2,8-litrowy silnik V6 Cologne z wtryskiem paliwa Bosch K-Jetronic generował moc 160 KM – więcej niż 3,0-litrowy Essex, ale był też znacznie bardziej wyrafinowany i bardziej ekologiczny. Początkowo wyposażony w czterobiegową skrzynię biegów, zastąpioną w styczniu 1983 roku pięciobiegową, a jednocześnie aksamitne fotele zastąpiły tapicerkę w kratkę.

Capri 2.8 Injection Special (1984–1986) — model najwyższej klasy:

Od września 1984 roku silnik 2.8i ewoluował w wersję Injection Special. Tapicerka w połowie skórzana, mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu, pięciobiegowa skrzynia biegów i 13-calowe, siedmioramienne felgi aluminiowe RS bez standardowego logo RS. Grill i reflektory w kolorze nadwozia. Najbardziej kompletne Capri, jakie Ford kiedykolwiek zbudował.

Capri 280 „Brooklands” (1986) — ostatnia:

Ford pierwotnie planował wyprodukować 500 turbodoładowanych Capri za pośrednictwem Turbo Technics i nazwać samochód Capri 500, ale zmiana planów doprowadziła do powstania Capri 280 – po prostu ostatnich egzemplarzy z linii produkcyjnej. Łącznie wyprodukowano 1.038 egzemplarzy w metalicznym kolorze „Brooklands Green” z pełną skórzaną tapicerką Recaro i 15-calowymi, siedmioramiennymi felgami RS. Nazwa „Brooklands” odnosiła się wyłącznie do koloru lakieru, a nie do słynnego toru wyścigowego.

Ford Capri Mk3 Brooklands zielony 280

Werks-Turbo / Zakspeed (1981–1982) — rzadka edycja specjalna:

Od lipca 1981 do września 1982 roku niemieccy dealerzy RS sprzedawali limitowaną edycję opartą na 3,0-litrowym modelu S, wyposażoną w turbodoładowany silnik V6 o pojemności 2,8 litra i mocy 190 KM, który osiągał prędkość maksymalną 220 km/h. Dostępny wyłącznie z kierownicą po lewej stronie. Wyprodukowano około 155–200 egzemplarzy.

Tickford Capri (1983–1984) — najdroższy Capri w historii:

Turbodoładowany silnik 2,8 Injection opracowany przez Tickforda generował moc 205 KM i przyspieszał od 0 do 100 km/h w około 6,7 sekundy. Wyprodukowano mniej niż 100 egzemplarzy. Koszt był dwukrotnie wyższy niż w przypadku standardowego Capri Injection, co spowodowało stagnację sprzedaży.

Ford Capri Mk3 Tickford Turbo

Ford Capri Mk3 został wprowadzony na rynek w marcu 1978 roku, a ostatni egzemplarz opuścił fabrykę w Kolonii 19 grudnia 1986 roku — prawie dziewięć lat, około 320 000–340 000 egzemplarzy i godne zakończenie najbardziej udanego europejskiego coupé sportowego swojej generacji. Od 3000S X-Pack, który dał Essex V6 łabędzi śpiew, po 160-konny silnik 2.8 Injection Special, który zapewnił Capri ostatnie i najmocniejsze lata, i 1.038 Brooklands Green Capri 280, które godnie zamknęły erę — Mk3 udowodnił, że dobry projekt przetrwa dekady, jeśli będzie dopracowywany z rozwagą. Fakt, że z linii produkcyjnej zjechało łącznie 1 886 647 Capri i że model nigdy nie doczekał się bezpośredniego następcy, mówi wiele o tym, jak wyjątkową pozycję zajmuje on w europejskiej historii motoryzacji.

Ford Początkowo planowano zbudować 500 turbodoładowanych Capri za pośrednictwem Turbo Technics i nazwać samochód Capri 500 — ale zmiana planów doprowadziła do powstania Capri 280. Nazwa 280 nie odnosiła się zatem do silnika ani mocy wyjściowej, ale była po prostu wynikiem planów produkcyjnych, które okazały się inne, niż oczekiwano.

Konkurenci

Capri Mk3 rywalizował w kurczącym się europejskim segmencie coupé – większość bezpośrednich konkurentów zniknęła lub nie została zastąpiona. Pozostali konkurenci to:

• Opel Manta B (zniknął w 1988 roku, również bez następcy)
• Volkswagen Scirocco Mk2
• Alfa Romeo GTV (segment droższy)
• Renault Fuego (zniknął w 1986 r.)

Model następczy

Capri nie miało oficjalnego następcy. Ford wprowadził później na rynek model Probe jako duchowego następcę, ale nigdy nie zdołał dorównać popularności Capri. W Wielkiej Brytanii Capri stał się jednym z najczęściej kradzionych samochodów w drugiej połowie lat 80. i na początku lat 90. – w raporcie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych został sklasyfikowany jako „wysokiego ryzyka”. Być może to wątpliwy hołd, ale mimo to dowód na niesłabnącą popularność modelu.