Fiat Dino

De Fiata Dino (Typ 135) to samochód sportowy z napędem na tylne koła, produkowany w latach 1966–1973. Był to model pośredni na drodze do powstania Ferrari „Dino”, co często powoduje mylenie tych dwóch modeli. Fiat Dino miał zapewnić Ferrari osiągnięcie liczby produkcji niezbędnej do dopuszczenia do wyścigów. Fiat Dino Spider został po raz pierwszy zaprezentowany na Salonie Samochodowym w Turynie w 1966 roku. Wersja coupé została zaprezentowana rok później na Salonie Samochodowym w Genewie.

Fiata Dino

Historia i tło Fiata Dino

Ferrari rozpoczęło produkcję pierwszej linii samochodów z silnikiem umieszczonym centralnie w 1968 roku i sprzedawało je pod nazwą „Dino”, a zatem bez dopisku „Ferrari”. Pierwotnym zamiarem było nadanie wszystkim samochodom z silnikiem V6 tej nazwy na cześć Alfredo Ferrariego, syna Ferrari, który zmarł w wieku 24 lat. Marka nie została jednak zaakceptowana przez amerykańskich dealerów Ferrari, w rezultacie czego powstały Fiaty Dino i Ferrari Dino. Dino 206 GT oraz 246 GT i GTS były wyposażone w silniki identyczne z tymi w Fiatach, podczas gdy późniejszy model 308 GT4 otrzymał własny silnik V8 i został przemianowany na „Ferrari” w 1976 roku, co oznaczało koniec używania nazwy „Dino” jako znaku towarowego.

Historia Fiata Dino nie zaczyna się w Turynie, lecz w Maranello. W 1966 roku Ferrari musiało homologować seryjny samochód Formuły 2. Oznaczało to konieczność zbudowania co najmniej 500 silników drogowych o tych samych parametrach. Ferrari nie dysponowało jednak własnymi mocami produkcyjnymi, więc zwróciło się do swojej siostrzanej firmy, Fiata. Umowa była prosta: Fiat miał produkować silnik V6, Ferrari miało uzyskać homologację, a Fiat miał prawo używać tego silnika we własnym samochodzie sportowym. Tak narodził się Fiat Dino – sportowe coupé i kabriolet z bijącym sercem Ferrari.

Silnik był prawdziwą perełką: 2.0-litrowy silnik V6 zaprojektowany przez legendarnego Dino Ferrari, syna Enzo. Stąd nazwa „Dino”, hołd dla projektanta, który zmarł młodo. Fiat Dino został wprowadzony na rynek w 1967 roku i był dostępny jako Spider (zaprojektowany przez Pininfarinę) oraz jako Coupé (zaprojektowane przez Bertone). Dwa zupełnie różne charaktery: Spider elegancki i zmysłowy, Coupé nieco bardziej kanciasty i biznesowy – trochę jak Sophia Loren i Marcello Mastroianni wybierający się razem na wycieczkę.

W 1969 roku Fiat Dino otrzymał 3.0-litrowy silnik V6, bezpośrednio zapożyczony z Ferrari Dino 246. Dzięki temu samochód stał się prawdziwym GT: mocniejszym, szybszym i bardziej luksusowym. Produkcja trwała do 1973 roku, po czym kryzys naftowy i zaostrzone przepisy dotyczące emisji spalin doprowadziły do ​​przedwczesnego zakończenia projektu. Pozostała jednak jedna z najwspanialszych kolaboracji w historii włoskiej motoryzacji – Fiat z technologią Ferrari i duszą, która bardziej pasowała do Mille Miglia niż do parkingu lokalnego supermarketu.

Projektowanie i wnętrza

Fiat Dino Spider był bez wątpienia jednym z najpiękniejszych otwartych samochodów sportowych swoich czasów. Pininfarina nadała mu płynne linie, niski przód i elegancki tył z subtelnymi krzywiznami. Z otwartym dachem można było zrozumieć, dlaczego Włosi uważają jazdę za emocję: proporcje były idealne, pozycja za kierownicą sportowo niska, a przód wystarczająco długi, by imponować, ale nie być ostentacyjnym.

Coupé z kolei charakteryzowało się znacznie bardziej smukłymi liniami, ostrymi kątami i bardziej biznesowym wyglądem. Projekt Bertone lepiej wpisywał się w ideę „Gran Turismo” – samochodu, którym można było komfortowo przejechać z Turynu na Lazurowe Wybrzeże, nie nadwyrężając kręgosłupa po drodze.

Wnętrze emanowało luksusem i kunsztem wykonania. Drewniana okleina, głęboko osadzone wskaźniki, chromowane detale i fotele, które wyglądały, jakby pochodziły z eleganckiego salonu, a nie z fabryki. Deska rozdzielcza Coupé była wręcz spektakularna jak na tamte czasy, z siedmioma wskaźnikami i konsolą centralną, która przypominała kokpit. To był Fiat, który śmiało porównywał się z Ferrari, nie tylko pod względem osiągów silnika, ale także wyglądu.

warianty modelowe

• Fiat Dino Spider 2.0 (1967–1969) – oryginalna otwarta wersja z 2-litrowym silnikiem Ferrari V6.
• Fiat Dino Coupé 2.0 (1967–1969) – sportowa wersja zamknięta marki Bertone.
• Fiat Dino Spider 3.0 (1969–1972) – mocniejsza, dojrzalsza wersja z 3-litrowym silnikiem V6.
• Fiat Dino Coupé 3.0 (1969–1973) – najdoskonalszy model Gran Turismo, z ulepszonym podwoziem i wyjątkowo luksusowym wnętrzem.

Fiat Dino Spider

Fiat Dino Spider trafił na rynek z 2,0-litrowym silnikiem V6 o mocy 160 KM, połączonym z 5-biegową manualną skrzynią biegów. Ten sam 2,0-litrowy silnik był montowany w Ferrari Dino 206 GT w tym samym okresie.

Fiat Dino Spider z 1966 roku

Fiat Dino Spider i Coupé miały moc 160 KM, podczas gdy ferrari dino Model z 1967 roku z silnikiem Dino 206 GT o mocy 180 KM miał być dostarczony przez kultową markę z Maranello. Tak się jednak nie stało. Oba silniki były produkowane przez pracowników Fiata w Turynie na tej samej linii produkcyjnej i dlatego były identyczne.

Model był dostępny w dwóch wersjach nadwozia: Spider od Pininfariny i Coupé od Bertone. Najpopularniejsze modele z silnikiem 2,0 l były montowane przez Fiata, natomiast modele 2,4 l przez Ferrari w Maranello. Łącznie wyprodukowano 7.803 egzemplarze, z czego jedną czwartą stanowiły Spidery, a trzy czwarte Coupé.

Konkurenci

Fiat Dino grał w ciekawej klasie: zbyt tani, by konkurować z Ferrari, ale zbyt drogi i zbyt egzotyczny dla przeciętnego kierowcy Alfy Romeo. Jego naturalnymi rywalami były Alfa Romeo GTV 1750, Lancia Fulvia HF, Triumph GT6 i Porsche 911 T. Mógł dotrzymać kroku każdemu z nich, oferując jednocześnie większy komfort i styl.

Fiat Dino nie doczekał się bezpośredniego następcy, choć za jego duchowego spadkobiercę można uznać Fiata 130 Coupé. Był on bardziej luksusowy, cięższy i mniej sportowy, ale ucieleśniał tę samą filozofię Gran Turismo. Współpraca z Ferrari zakończyła się, ale legenda nazwy Dino przetrwała w modelach Ferrari Dino 206 i 246 GT.