Fiat 70

De Fiat 70 Był to samochód produkowany przez włoskiego producenta samochodów Fiat w latach 1915–1920. Model 70 wykorzystywał 2-litrowy, czterocylindrowy silnik rzędowy o mocy 21 KM, który osiągał prędkość maksymalną 70 km/h. Wyprodukowano około tysiąca egzemplarzy tego modelu, z których prawie wszystkie trafiły do ​​włoskiej armii. Samochód był dość zaawansowany jak na swoje czasy, wyposażony w całkowicie elektryczny układ napędowy. Model 70 został zastąpiony przez Fiat 501.

Fiat 70 sedan z 1915 roku

Historia i tło

Fiat 70 to samochód z czasów, gdy świat był jeszcze czarno-biały, a motoryzacja była domeną generałów, przemysłowców i innych dżentelmenów z grubym cygarem. Fiat produkował ten model w latach 1915-1920, w trakcie i tuż po I wojnie światowej. Podczas gdy większość producentów samochodów musiała tymczasowo wstrzymać produkcję lub całkowicie przestawić się na pojazdy wojskowe, Fiatowi udało się kontynuować produkcję – częściowo na potrzeby wojska, częściowo dla zamożnej elity, która chciała zachować mobilność nawet w czasie wojny.

Fiat 70 był dużym, luksusowym i zaawansowanym technicznie samochodem jak na swoje czasy. Został zaprezentowany jako następca Fiata 60 HP i uchodził za wizytówkę marki na początku XX wieku. Fiat był już wówczas dumą Turynu i słynął z solidnych silników, a 70-tka wypełniła lukę między czysto mechanicznymi samochodami pionierskimi sprzed 1910 roku a nowocześniejszymi samochodami lat 20. XX wieku. Był szybki, niezawodny i wygodny – trzy słowa rzadko padały w jednym zdaniu o samochodzie w 1915 roku.

Podczas wojny Fiat 70 służył głównie jako samochód sztabowy wysokich rangą oficerów. Po wojnie trafił do biznesmenów, arystokratów i dyplomatów. Z prędkością maksymalną ponad 100 km/h, był to poważny pojazd, zwłaszcza na nieutwardzonych drogach tamtej epoki.

Projektowanie i wnętrza

Design Fiata 70 emanował czystą klasą i kunsztem wykonania. Długa maska, imponująca chłodnica i wysokie koła z drewnianymi szprychami nadawały mu wygląd prawdziwego ekspresu dżentelmena. Nadwozie zazwyczaj dostarczali wyspecjalizowani producenci nadwozi, ponieważ w tamtych czasach najpierw kupowało się podwozie i silnik od Fiata, a resztę budowało się według własnego uznania. W rezultacie istniały niezliczone warianty: od eleganckich limuzyn po kabriolety, którymi ludzie uwielbiali jeździć po Alpach – oczywiście ze skórzaną czapką, goglami i grubym szalikiem.

Wnętrze było wręcz luksusowe jak na tamte czasy. Pomyślcie o skórzanych fotelach, drewnianych deskach rozdzielczych i niklowanych wykończeniach instrumentów. Wszystko było ręcznie robione, a zapach oleju, skóry i drewna musiał być naprawdę fantastyczny. Obsługa była przygodą samą w sobie: uruchamianie silnika odbywało się za pomocą korby, a zmiana biegów wymagała cierpliwości i wyczucia.

Konkurenci

Fiat 70 dorównywał takim samochodom jak Renault 40CV, Rolls-Royce Silver Ghost, Mercedes 28/95 PS i Packard Twin Six. Wszystkie te modele były gigantami swoich czasów – drogimi, imponującymi i zbudowanymi z wojskową precyzją.

Po Fiacie 70 na początku lat dwudziestych XX wieku pojawił się Fiat 501, który był znacznie nowocześniejszy pod względem technologii i produkcji. Samochód ten zapoczątkował przejście do nowej ery, w której samochody były budowane seryjnie, a nie ręcznie.