Dodge Daytona

Dodge Daytona został wprowadzony na rynek w 1984 roku wraz z siostrzanym modelem Chrysler Laser. Ze standardowym 2,2-litrowym, czterocylindrowym silnikiem rzędowym, model ten miał być samochodem oszczędnym, ale wersja z turbodoładowaniem była mniej oszczędna i znacznie bardziej sportowa. Nazwa Daytona nawiązywała do modelu Dodge Charger Daytona z 1969 roku, który z kolei otrzymał nazwę na cześć wyścigu Daytona 500.

Modele były dostępne jako Standard, Turbo i Turbo Z. W 1985 roku Turbo Z stał się osobnym podmodelem. Ponadto, spojler z Turbo Z był oferowany we wszystkich modelach Daytona począwszy od tego roku. W 1986 roku Dodge zaprzestał produkcji wariantu Turbo. W połowie tego roku, siostrzany model, Chrysler Laser, został usunięty z katalogu, tylko po to, by pojawić się ponownie w następnym roku jako zupełnie inny model. W 1987 roku, Dodge Daytona przeszedł lifting zewnętrzny, obejmujący między innymi chowane reflektory. Wprowadzono również poziom wyposażenia Shelby Z, wyposażony w nowy turbodoładowany silnik z intercoolerem i cięższą skrzynię biegów. Ten Shelby Z wszedł również na rynek europejski jako Chrysler GS. Ponadto pojawił się bardziej luksusowy poziom wyposażenia Pacifica, zastępując Chryslera Laser.

W 1989 roku pojawił się estetyczny poziom wyposażenia ES. W 1990 roku wnętrze przeszło lifting, a model stał się dostępny z 3-litrowym silnikiem V6 od Mitsubishi. Zainstalowano również standardową poduszkę powietrzną kierowcy. W 1991 roku pojawił się nowy, sportowy poziom wyposażenia IROC. W 1992 roku montaż Daytony został przeniesiony z St. Louis South Assembly do Sterling Heights Assembly. Ukryte reflektory zniknęły, zastąpione zaokrąglonymi reflektorami. Wprowadzono również nową osłonę chłodnicy i tył, a model zyskał więcej krągłości. Jeszcze bardziej sportowy IROC R/T otrzymał 2,2-litrowy silnik turbo o mocy 224 KM. Produkcja Dodge'a Daytony zakończyła się 17 marca 1993 roku. W 1995 roku pojawił się Dodge Avenger jako jego następca.