Bugatti Type 46

De Bugatti Type 46 a później Typ 50 i Typ 50B były samochodami turystycznymi, które Bugatti produkowało w latach 1929–1936. Bugatti Typ 46. Bugatti Typ 50.

Bugatti Typ 46 z 1930 roku

Historia i tło

Zaprezentowany publiczności na Salonie Samochodowym w Paryżu w 1929 roku, Bugatti Type 46 został stworzony, aby wypełnić lukę między bardziej przystępnym Typem 44 a monumentalnym Typem 41 Royale. Ettore Bugatti wykorzystał osiągnięcia techniczne Royale, w tym innowacje w układzie napędowym i hamulcowym, ale zaprezentował je w bardziej kompaktowym i lżejszym nadwoziu.

Pomimo że na rynku oferowano inne, bardziej luksusowe samochody, to właśnie Type 46 był ulubionym modelem Ettore Bugattiego. To jeden z powodów, dla których model ten utrzymał się na rynku dłużej, niż ktokolwiek się spodziewał. Przed II wojną światową produkcja luksusowych pojazdów rzadko trwała dłużej niż kilka lat, a mimo to Type 46, choć z kilkoma modyfikacjami, przetrwał na liniach montażowych siedem lat.

Type 46 zyskał pieszczotliwy przydomek „La Petite Royale” (Mała Królewska), na cześć swojego związku z najwspanialszym samochodem Bugatti, oferując jednocześnie wrażenia z jazdy skoncentrowane na zwinności i wyrafinowaniu. Szybki, elegancki i wystarczająco duży, by zaimponować – ale nie na tyle, by potrzebować szofera.

Projektowanie i wnętrza

Projekt uznano nie tylko za klasyczny, ale i elegancki. Z przodu słynna chłodnica w kształcie podkowy była otoczona grubą chromowaną ramą. Długa komora silnika z bocznymi żebrami, flankowana długimi, zakrzywionymi przednimi błotnikami, stanowiła wizualną obietnicę osiągów.

Duży, jednoczęściowy blok silnika był najważniejszą cechą modelu Type 46. Odlew zawierał wszystko, od komór spalania po główne łożyska wału korbowego, w tym ścianki cylindrów. Eliminowało to konieczność stosowania śrub głowicy, dzięki czemu silnik był bardzo wąski i idealnie prostokątny. Koło zamachowe było elastycznie zamocowane, aby zredukować drgania w kabinie.
Dwudrzwiowy pojazd miał drzwi otwierane do przodu, w przeciwieństwie do innych producentów samochodów, którzy nadal opierali się na drzwiach otwieranych do tyłu. Wnętrze było luksusowo wyposażone, z wygodnymi fotelami z przodu i małą ławką z tyłu. Deska rozdzielcza z wykończeniem w drewnie miała centralnie umieszczone tarcze prędkościomierza, obrotomierza, temperatury wody i kilku innych wskaźników niezbędnych na długich trasach.

Zamontowano szprychowe felgi Chrome Rudge, a efektowne aluminiowe felgi, takie jak w modelu Royale, stały się ostatecznie opcją.

Aż czterdziestu różnych producentów nadwozi stworzyło nadwozia dla podwozia Type 46 o różnorodnych wzorach i specyfikacjach. Żaden inny Bugatti nie zmotywował tylu europejskich producentów nadwozi w latach 30. XX wieku do tworzenia tak ekskluzywnych nadwozi.

Bugatti Type 46 z 1930 roku z nadwoziem Veth & Zonen

Konkurenci

Typ 46 działał w najwyższym segmencie europejskich grand tourerów. Bezpośrednimi konkurentami byli:

• Zatrzymanie D8
• Hispano-Suiza H6B
• Bentleya 8 litrów
• Rolls-Royce Phantom II

Model następczy

Typ 46 zapoczątkował bardziej sportową wersję Wpisz 50 i jego pochodne, w tym wersje wyścigowe i coupé. Typ 50 miał krótszy rozstaw osi, wynoszący 3.099 mm, i wykorzystywał mniejszą, 5,0-litrową wersję silnika z dwoma wałkami rozrządu i dwoma zaworami na cylinder, generującą 225 KM.