Volkswagen K70 (1970–1975)

De Volkswagen K70 werd ontworpen door NSU (NSU Motorenwerke AG werd in 1969 gekocht door Volkwagen en uiteindelijk met Motor Union samengevoegd tot het huidige Audi) om tussen de twee modellen van NSU geplaatst te worden. De Ro 80 was een grote luxe wagen en de 1200 was een klein stadsautootje.

Volkswagen K70

Volkswagen wordt eigenaar van NSU

Het model zou worden gepresenteerd op de autosalon van Genève in 1969 maar werd enkele dagen ervoor van de beursvloer gehaald. Enkele weken voor de introductie werd NSU immers overgenomen door Auto-Union dat inmiddels eigendom was van Volkswagen. De NSU K70 werd omgedoopt in de Volkswagen K70 en werd daarmee het eerste model van Volkswagen met een lijnmotor, waterkoeling en voorwielaandrijving. Voor de introductie van de auto had Volkswagen alleen nog maar voertuigen geproduceerd met de luchtgekoelde boxermotoren achterin. Het model kwam alleen in sedanversie op de markt.

Geschiedenis en achtergrond

De Volkswagen K70 neemt een aparte plek in binnen de merkgeschiedenis: het is de eerste Volkswagen met een watergekoelde motor vóórin en voorwielaandrijving, in een tijd waarin het merk nog volledig leunde op de luchtgekoelde, achterin geplaatste motoren van de Kever-generatie. De auto is echter niet als Volkswagen ontworpen, maar als NSU.

NSU ontwikkelde de K70 als een kleinere, conventionelere broer van de opmerkelijke Ro80, die destijds met een Wankelmotor voor grote technische indruk zorgde maar ook voor betrouwbaarheidsproblemen. Waar de naam “Ro80” verwees naar de rotatiemotor (“Ro”), stond de “K” in K70 voor Kolben (zuiger): een gewone viercilinder in plaats van een Wankelmotor, met 70 pk als vermogen. Hoofdontwerper was NSU-ingenieur Ewald Praxl, de styling kwam van Claus Luthe.

De presentatie was aanvankelijk gepland voor het Autosalon van Genève in maart 1969, onder de naam NSU K70. Vlak voor de introductie kwam NSU echter in financiële problemen en werd het bedrijf overgenomen door Volkswagen (dat NSU al onder de Audi-vlag had gebracht). Binnen het concern ontstond twijfel: de K70 zat qua formaat en prijs te dicht op de net gelanceerde Audi 100. Het model werd op het laatste moment van de NSU-stand gehaald en de introductie werd uitgesteld.

Uiteindelijk besloot Volkswagen de al vrijwel productierijpe auto zelf op de markt te brengen, niet als NSU maar als Volkswagen K70. De productie ging niet van start in Neckarsulm (NSU’s thuisbasis) maar in de nieuwe fabriek in Salzgitter, met een geplande capaciteit van 500 auto’s per dag, vergelijkbaar met de productieplanning van de Volkswagen 411. De K70 kwam in 1970 op de markt en moest het gat opvullen tussen de Kever/Type 3 aan de ene kant en de grotere Type 4 (411/412) aan de andere kant, al overlapte hij daar qua positionering deels mee.

Voor het Volkswagen-dealernetwerk, decennialang getraind op luchtgekoelde achterinmotoren, was de komst van deze watergekoelde voorwielaandrijver een flinke omschakeling. De K70 werd nooit een verkoopsucces: hij concurreerde intern met de 411/412 en extern met de Audi 100, en de oliecrisis van 1973 deed het nogal dorstige model geen goed. Toen de Passat in 1973 op de markt kwam, was het lot van de K70 bezegeld. De productie liep nog door tot begin 1975, waarna het model zonder directe opvolger verdween: de Passat volgde in de praktijk de Type 3 op, niet de K70.

Design en interieur

De K70 was een sobere maar moderne vierdeurs sedan met rechte lijnen, ontworpen door Claus Luthe. De auto deelde onderhuids elementen met de Ro80, waaronder de onafhankelijke wielophanging rondom, een stabilisatorstang en een lange veerweg, wat de K70 een comfortabel en degelijk weggedrag gaf dat opvallend volwassen aanvoelde voor een auto uit dit segment.

Vanbinnen was het interieur ruim opgezet, met een royale bagageruimte van 600 liter — indrukwekkend voor een middenklasser uit die jaren. In de loop van de productie werden diverse onderdelen gemeenschappelijk gemaakt met andere concernmodellen om kosten te besparen: de bumpers van de Audi 100 (met behoud van de eigen richtingaanwijzers) en de rugleuningen van de Volkswagen Type 4 werden overgenomen.

Vanaf het modeljaar 1974 kreeg de K70 het vierspaaks stuurwiel van de Kever en eenvoudiger, metalen stuurkolomschakelaars. Op de L-uitvoering werden de dubbele koplampen voorzien van halogeenlampen, waarbij bij gebruik van het grootlicht alle vier de lampen tegelijk brandden.

Modelvarianten

• K70 — basisuitvoering met de 1,6-liter motor met 75 pk (enkele carburateur)
• K70 L — luxere uitvoering, aanvankelijk met de 1,6-liter motor met 90 pk (dubbele carburateur, hogere compressie)
• K70 S / LS — sportievere topuitvoering, vanaf 1973 met de nieuwe 1,8-liter motor met 100 pk
• K70 LS Sondermodell (1973) — gelimiteerde special edition van de LS met opvallende zijstrepen, een mat zwarte achterplaat en lichtmetalen wielen van Kolbenschmidt; er werden slechts 5.000 exemplaren van gebouwd

Alle motoren waren viercilinders met bovenliggende nokkenas, ontwikkeld op basis van de luchtgekoelde NSU-motoren maar omgebouwd tot watergekoelde blokken. Doordat het motorblok geen koelwater tussen de cilinders had, moest voor de 1,8-liter versie de boring worden vergroot en overgestapt worden op een grotere radiateur met vijf in plaats van vier ventilatorbladen om de extra warmte af te voeren.

Concurrenten

• Volkswagen 411 / 412 (Type 4) — het eigen zustermodel van Volkswagen, waarmee de K70 rechtstreeks concurreerde binnen het concern
• Audi 100 (C1) — qua formaat en prijsklasse de directe concurrent, wat mede de moeizame marktpositie van de K70 verklaart
• Ford Taunus / Cortina
• Opel Rekord

Opvolgend model

De K70 heeft geen directe opvolger gekregen. Toen de Volkswagen Passat in 1973 werd geïntroduceerd, gold deze in de modelstructuur formeel als opvolger van de Type 3, niet van de K70. In de praktijk nam de Passat echter wel de rol van de K70 in het gamma over, waarna de K70 begin 1975 zonder vervanger uit productie werd genomen.