TVR VIXEN

De TVR Vixen is een met de hand gebouwde sportwagen die werd ontworpen en gebouwd door TVR in Blackpool Engeland tussen 1967 en 1973. De met door een Ford motor aangedreven Vixen was de opvolger van de TVR Grantura 1800S. Het is ook de basis voor high-performance TVR Tuscan in zowel V6- als V8-versie.

TVR Vixen S1

Geschiedenis en achtergrond

De TVR Vixen kreeg een lichtgewicht constructie en een stalen buizenchassis voor wendbaar rijgedrag. Geïntroduceerd in oktober 1967 onder het eigenaarschap van de Lilley-familie, die TVR Engineering Ltd. had gereorganiseerd na de overname van de bedrijfsmiddelen in 1965 na financiële moeilijkheden. De Vixen markeerde een verschuiving naar meer verfijnde productie, terwijl TVR’s traditie van kleinschalige, aanpasbare sportauto’s werd gehandhaafd.

Toen de eerste Vixen in de herfst van 1967 verscheen, verschilde hij weinig van de uitlopende Grantura 1800S. De echte verandering zat onder de kleine glasvezelcarrosserie: de introductie van de Ford Cortina 1600cc crossflow-motor en versnellingsbak. De kleinere Ford-motor was lichter dan de voorgaande BMC MGB-unit, al was het vermogen met 88PK wel iets lager. Dit leek de verkoop niet te beïnvloeden: 117 S1-Vixens rolden uit de Blackpool-fabriek, aanzienlijk meer dan de Grantura 1800S MkIV met een productie van slechts 78 exemplaren.

De TVR Vixen had een totale productie van 1.029 auto’s, verreweg de meest gebouwde TVR uit het klassieke tijdperk en het bewijs dat de Lilley-familie het merk eindelijk op solide rails had gezet.

TVR Vixen S1 dashboard uit 1968

klokken van de TVR Vixen S2

Design en interieur

TVR’s beroemde afgezaagde “Manx”-staart, met zijn kenmerkende Ford Cortina Mark I-achterlichten, maakte voor het eerst zijn opwachting in 1964 op de Ford V8-aangedreven Griffith, en werd in het belang van standaardisatie overgenomen op een nieuw viercilindermodel: de MGB-aangedreven Grantura 1800S. Het was de laatste, uitgerust met de 1,6-liter Ford Cortina GT-motor, die in 1967 de Vixen S1 werd.

De carrosserie werd opgetrokken uit glasvezel en gemonteerd op een buisvormig chassis. De auto was aanzienlijk lichter dan de concurrenten zoals de MG MGB GT en leverde dan ook goede prestaties in combinatie met acceptabel brandstofverbruik. John Thurner was bij TVR gekomen van Rolls Royce in de vroege jaren 1960, en maakte aanpassingen aan het oorspronkelijke buizen-chassis. Thurner moest het chassis zo herontwerpen dat de auto prettiger werd om in rijden, maar toch goede handling eigenschappen zou behouden. Thurner bereikte dit met een chassis dat een opvallende gelijkenis had met Trevor Wilkinson’s ontwerp dat het bedrijf gedurende de jaren vijftig toepaste. Het grote verschil was echter dat Thurner’s chassis schroefveren gebruikte in plaats van de op de Volkswagen gebaseerde torsie-as benadering. Dit zou de algemene chassis lay-out voor TVR’s worden gedurende de jaren zestig en vroege jaren zeventig.

De Vixen S2 introduceerde een groot technisch keerpunt in de engineering van TVR-sportauto’s: de glasvezelcarrosserie werd voortaan met bouten vastgezet aan het chassis in plaats van dit te lijmen. Dit maakte reparaties en restauraties aanzienlijk eenvoudiger. Alle eerdere modellen waren direct aan het chassis gebonden met glasvezel, wat de zeldzaamheid van pre-1968 TVR’s verklaart, omdat herstel en restauratie ervan buitengewoon moeilijk is vanwege die constructiemethode.

Het interieur werd verbeterd met een leren stuurwiel dat veel lager was gemonteerd dan voorheen. In een verdere poging om de kwaliteitsbeleving te verbeteren, was de carrosserie dikker en werd de paneelaansluiting verbeterd.

TVR Vixen S3

TVR Vixen S4

Modelvarianten

Van de Vixen kwamen meerdere series uit waarbij de volgende serie telkens verbeteringen brachten op het bestaande model. S1 t/m S4, de 1300 en de 2500. Van de 1300 werden er slechts 15 gebouwd, niet te verwarren met de latere 2500M, de 2500 (op de markt gebracht als de Vixen 2500 in de Verenigde Staten) werd gebouwd tussen 1971 en 1972 en was ontworpen om te profiteren van het feit dat de Triumph 2.5L inline zescilinder motor reeds was gecertificeerd voor Amerikaanse emissienormen, al was dat een 105 PK versie. Van de 2500 werden in totaal 385 exemplaren gebouwd.

• Vixen S1 (1967–1968) — wielbasis van 85,5 inch, gebonden glasvezelcarrosserie, Ford Cortina crossflow 1600cc motor. 117 gebouwd.
• Vixen S2 (1968–1970) — verlengde wielbasis van 90 inch, gebout glasvezelcarrosserie, NACA-koelingsopeningen. 438 gebouwd.
• Vixen S2 Sport (1968) — opgevoerde motor door Speedwell met volledig gebalanceerde onderkant, geporte cilinderkop en twee twin-choke Weber-carburateurs, 100 pk.
• Vixen S2 Super Sports (1968) — 115 pk, beide modellen aangeduid als S2.
• Vixen S3 (1970–1972) — met de krachtigere Ford Capri 1600 GT-motor en bijbehorende volledig gesynchroniseerde versnellingsbak. 168 gebouwd.
• Vixen S4 (1972–1973) — gebaseerd op het nieuwe M-Series chassis, 23 gebouwd — de kortste productierun van alle Vixen-series.
• Vixen 2500 (1971–1972) — de zescilinder variant voor de Amerikaanse markt met Triumph 2,5-liter motor, gecertificeerd voor Amerikaanse emissienormen. 96 gebouwd op M-Series chassis met Vixen-carrosserie.

Concurrenten

De Vixen bevond zich in het segment van de lichte Britse sportscoupés. Directe concurrenten waren:

• Lotus Elan
• MGB GT
• Triumph GT6
• Morgan Plus 4

Opvolgend model

Tegen 1973 had de Vixen zijn tijd gehad en werd de naam Vixen met pensioen gestuurd. De 1600M verving de Vixen-lijn in 1973. De M-serie TVR-modellen markeerden het begin van een verandering bij TVR. De auto werd ondersteund door een nieuw chassis, dat voor het eerst werd gezien op de Vixen S4, en het ontwerp was een beetje onderscheidender dan zijn voorgangers, maar nog steeds nauw verwant.