TVR Grantura

De TVR Grantura is het eerste model in een lange lijn van TVR’s en kwam in 1958 op de markt. De auto ging door een reeks ontwikkelingen die leiden tot de I tot en met IV en 1800S modellen. De laatste versie werd gemaakt in 1967.

TVR Grantura Mark II

Geschiedenis en achtergrond

In november 1965 bezweek het bedrijf aan financiële stress en werd het overgenomen door Martin Lilley, die een aandeelhouder van Grantura Engineering was. De naam werd snel terugveranderd naar TVR Engineering, wat nu een nog hoger niveau van kwaliteitscontrole en afwerking bracht.

De TVR Grantura is een lichtgewicht Britse sportscoupé geproduceerd door TVR Engineering van 1958 tot 1967. Het was het eerste echte productievoertuig van het merk. Met de hand gebouwd in Blackpool, met een glasvezelcarrosserie op een stalen buizenchassis, gebruikte hij Volkswagen-afkomstige ophangingscomponenten in vroege modellen en bood hij keuze uit viercilindermotoren van Coventry Climax, Ford en MG.

Dit voertuig was volledig verantwoordelijk voor het creëren van de niche voor TVR en definieerde zichzelf voor de komende jaren als een bedrijf dat snelle, aantrekkelijke glasvezel sportauto’s produceerde op basis van een sterk, buisvormig ruggraatvormig chassis.

Om de Britse belasting op volledig gemonteerde voertuigen te omzeilen, bood Grantura Engineering Ltd. — een zusterbedrijf opgericht in 1959 — de auto’s voornamelijk in kitvorm aan, waarbij kopers ze zelf monteerden om de 60% belastingheffing te vermijden, hoewel complete exportmodellen ook werden geproduceerd.

TVR nam deel aan de 24 uur van Le Mans in 1962 met een Grantura Mk III. Dat was geen slechte prestatie voor een handgebouwde sportauto uit Blackpool die eigenlijk bedoeld was voor de Amerikaanse markt.

In totaal werden over alle varianten van Mk I tot Mk IV (inclusief 1800 en 1800S modellen) circa 796 exemplaren gebouwd, waarmee de basis werd gelegd voor TVR’s blijvende imago als maker van ruwe, enthousiast-gerichte prestatie-auto’s.

Design en interieur

De Grantura-carrosserie was gemaakt van glasversterkt kunststof en maakte gebruik van diverse propriëtaire componenten. De motorkap was aan de voorzijde scharnierend. Er was geen opening aan de achterzijde, maar de kofferruimte was toegankelijk vanuit de binnenkant van de auto — het reservewiel moest door de voordeuren naar buiten worden gebracht.

Kenmerken die de Grantura populair maakten als sportauto waren zijn grote remmen, draadwielen, strakke carrosserie en 11-inch Girling trommelremmen. Al kwamen die wel ten koste van een harde rit.

De Mark III-serie richtte zich ook op racehomologatie, met een productie die de drempel van 50 exemplaren overschreed die nodig was voor FIA Groep GT-geschiktheid, zoals blijkt uit homologatieformulier nummer 160 uitgegeven in april 1964 voor het 1800-model.

Stylingaanpassingen in de Mark III-serie richtten zich op aerodynamische en esthetische verfijningen, met name de 1800S-variant die een kenmerkend “Manx tail” achterontwerp aannam — geïnspireerd op het Isle of Man — voor minder luchtweerstand en een sportiever profiel.

Modelvarianten

• Grantura Mk I (1958–1960) — circa 100 gebouwd, met keuze uit diverse motoren waaronder Coventry Climax, Ford 100E en BMC B-Series.
• Grantura Mk II (1960–1962) — standaardmotor de 1.600cc BMC B-Series van de MGA met 80 pk, kopers konden ook kiezen voor de lichtere Coventry Climax FWA voor betere prestaties. Circa 400 gebouwd.
• Grantura Mk IIa (1961) — doelgerichte mechanische verbeteringen voor betere rijeigenschappen en veiligheid, waaronder Girling voorschijfremmen en tandstangsturing.
• Grantura Mk III (1962–1964) — eerste grote herontwerp in TVR’s geschiedenis, met een volledig nieuw chassis ontworpen door John Thurner, boven- en onder-A-armen rondom, grotere wielbasis. Slechts circa 90 gebouwd.
• Grantura 1800S (1964–1965) — met kenmerkende afgesneden, vierkante achterkant (“Manx tail”) en ronde achterlichtclusters van de Ford Cortina. Circa 128 gebouwd.

Grantura Mk IV (1966–1967) — langere versie onder Martin Lilleys eigendom, met betere afwerking en grotere brandstoftank. Circa 78 gebouwd.

Concurrenten

De Grantura bevond zich in het segment van de lichte Britse sportscoupés. Directe concurrenten waren:

• Lotus Elite
• MGA / MGB GT
• Austin-Healey Sprite Mk II
• Morgan Plus 4

Opvolgend model

De opvolger van de Grantura-serie is de TVR Vixen, die voortbouwde op vele van de basisbeginselen van de Grantura. Het nieuwe chassis van de Mk III diende uiteindelijk als nieuwe basis voor diverse TVR-modellen voor de volgende tien jaar — een bewijs van hoe goed John Thurners ontwerp was.