Triumph TR8

De Triumph TR8 werd ook wel ‘De Laatste TR’ genoemd. Het was een achtcilicer versie van de Triumph TR7 sportwagen ontworpen door Harris Mann en gebouwd door het Britse Leyland. Een andere bijnaam die de TR8 kreeg was de “Engelse Corvette”.

Triumph TR8 Hudson alias ‘Britse Corvette’

Geschiedenis en achtergrond

De TR 7 had een viercilindermotor van 2.000 cm³. Om aan de, voor de Amerikaanse markt vereiste, emissie-eisen te voldoen was deze motor te zwak. Vanwege de vele noodzakelijke en beperkende aanpassingen op het gebied van brandstoftoevoer zou er te weinig vermogen overblijven om nog van sportwagen prestaties te kunnen spreken. De concurrentie had veel sterkere motoren.

Toen Triumph in de jaren zeventig de TR7 lanceerde, vond men bij British Leyland dat het allemaal wel wat pittiger mocht. De TR7 was modern vormgegeven en best aardig om te rijden, maar vooral in de Verenigde Staten klonk de roep om meer vermogen steeds luider. En zoals wel vaker in die tijd, werd dat probleem opgelost met één simpele gedachte: “Waarom proppen we er geen V8 in?” Zo ontstond het idee voor de TR8, een sportwagen die in de basis nog altijd TR7 heette, maar met een Rover V8 onder de kap ineens een heel ander karakter kreeg.

De TR8 werd begin jaren tachtig voorzichtig geïntroduceerd en richtte zich vooral op de Amerikaanse markt, waar de V8-cultuur diepgeworteld was. Ondanks zijn potentie werd de auto amper in Europa geleverd en bleven de productieaantallen beperkt, deels dankzij de beruchte chaos binnen British Leyland. Toch wist de TR8 indruk te maken met zijn soepele krachtbron, verbeterde prestaties en een rijgevoel dat veel dichter bij een ‘echte’ sportwagen lag dan zijn viercilinderbroertje ooit had gehaald. Het was alsof de TR7 na een streng eiwitdieet en intensieve krachttraining ineens wél klaar was voor de strijd.

Triumph TR8

Design & interieur

Het ontwerp van de TR8 bleef trouw aan de wigvormige, bijna futuristische lijnen van de TR7. De neus liep scherp af, de koplampen verdwenen onder flip-ups die je alleen al voor de show steeds wilde openen en sluiten, en het geheel oogde alsof het gebouwd was voor een sciencefictionfilm uit 1979.

Het interieur was typisch Brits Leyland: functioneel, een tikkeltje eigenwijs en voorzien van een dashboard dat deed vermoeden dat de ontwerper een liniaal en een sterke thee tot zijn belangrijkste hulpmiddelen rekende. De stoelen waren comfortabel genoeg om lange toerritten te overleven, terwijl de V8-brom elke rit veranderde in een soort mechanische massage. Alles bij elkaar gaf het de TR8 een karakter dat tegelijkertijd serieus én licht anarchistisch aanvoelde—alsof hij wist dat hij meer in huis had dan zijn uiterlijk deed vermoeden.

interieur Triumph TR8

Motoren en prestaties

De motor in de TR8 is de beroemde Rover 3.5-liter V8, een blok met een nogal internationaal levensverhaal. Oorspronkelijk een Buick-ontwerp uit de VS, daarna gekocht door Rover, vervolgens jarenlang gebruikt in Range Rovers, Rovers, TVR’s, Morgans en dus ook Triumphs. Het was een aluminium motor, wat hem opvallend licht maakte voor een V8. Hierdoor veranderde het karakter van de TR8 volledig: betere balans, meer vermogen en vooral een enorm soepele power delivery die je nooit zou verwachten van een auto die eruitziet alsof hij uit een betrouwbaarheidstest van British Leyland is overgebleven.

De V8 ademt zelfs in standaardtrim makkelijk, draait losjes door de toeren en klinkt alsof hij eigenlijk het liefst de hele dag op de snelweg wil rondgalopperen. Het diepe gebrom is een wereld van verschil met de viercilinder TR7: alsof je je oude radio hebt ingeruild voor een full-size buizenversterker.

De Rover V8 in de TR8 was in feite dezelfde basis als in de Rover SD1, maar Triumph paste zaken aan voor packaging, koeling en Amerikaanse emissies. Belangrijkste technische kenmerken:

• Materiaal: volledig aluminium blok en koppen
• Kleppentrein: OHV (pushrod), 2 kleppen per cilinder
• Voeding: standaard tweevoudige Zenith-Stromberg carburateurs (VS), injectie enkel in prototypes/testseries
• Vermogen: ±133 pk (VS-spec), Europese potentie hoger maar bijna niet geleverd
• Koppel: ±230 Nm
• Toerentalbereik: flinke trekkracht al vanaf 2.000 tpm
• Koeling: aangepaste radiateur en verbeterde luchtgeleiding t.o.v. TR7

Rover V8-blok in de Triumph TR8

Veel autoliefhebbers kennen de TR7, maar vergeten dat de TR8 eigenlijk de auto was die de TR7 altijd had moeten zijn. Zijn prestaties waren sterk, zijn motor was betrouwbaar en licht, en hij had het karakter van een Britse roadster die eindelijk een beetje testosteron kreeg. Zijn grootste vijand was niet de concurrentie, maar de administratieve chaos en geldproblemen bij British Leyland — een bedrijf dat belangrijke beslissingen soms nam alsof het met darts naar een whiteboard gooide.

Concurrenten

• Datsun 280ZX
• Chevrolet Camaro (basisversies)
• Ford Mustang II (V8)
• Porsche 924 (de Europese uitdager met minder cilinders maar Duitse precisie)

Opvolgend model

Er was geen directe opvolger. Toen de TR8 stopte, stopte eigenlijk ook het hele TR-tijdperk. Triumph verdween uiteindelijk uit de sportwagenmarkt, waardoor dit model het laatste hoofdstuk vormde van een iconische lijn.