Triumph TR7

De Triumph TR7 was een totaal ander ontwerp dan zijn voorgangers en eigenlijk was het alleen de naam die hem bij de TR-serie van Triumph deed horen. Vermoedelijk was dit om marketingtechnische redenen. Met de TR7 hoopte Triumph het marktaandeel, veroverd met de TR 6, te behouden maar de echte liefhebbers vonden het totaal afwijkende ontwerp helemaal niet interessant. De auto was in de eerste vier jaar ook niet als cabriolet verkrijgbaar. Ondanks deze issues verkocht de TR7 opvallend goed: het grootste aantal verkochte auto’s de hele TR-serie waren TR 7’s. Tussen 1975 en 1981 werden er maar liefst 112.368 stuks verkocht.

TR 7 met hardtop

Geschiedenis en achtergrond

De Triumph TR7 verscheen midden jaren zeventig als het nieuwste hoofdstuk in de TR-lijn. Triumph had het niet makkelijk in die periode: de Britse auto-industrie wankelde, fusies en reorganisaties volgden elkaar sneller op dan de gemiddelde Britse regenbui, en British Leyland probeerde wanhopig een moderne sportwagen neer te zetten die de wereld zou laten zien dat ze nog steeds wat in hun mars hadden. De TR7 werd gepresenteerd als dé frisse, eigentijdse sportcoupé die het merk weer naar voren moest duwen. Met zijn opvallende wigvormige ontwerp, een lijn die zo scherp was dat je er haast kaas mee kon snijden, was de TR7 vanaf dag één een auto die je óf geweldig vond, óf helemaal niets. Een middenweg was er nauwelijks.

De auto werd aanvankelijk alleen als coupé geleverd, want een open versie zou volgens de Amerikaanse voorschriften niet door de veiligheidstesten heen komen. Dat bleek gelukkig mee te vallen, waardoor Triumph de TR7 Drophead Coupé later alsnog introduceerde. Maar vóór die tijd had de TR7 al een turbulente carrière achter de rug, met fabriekssluitingen, verplaatsingen van productie én een paar technische kinderziekten die menig monteur aan de Strongbow dreven. Toch wist de TR7 zijn eigen fanbase te creëren met zijn moderne looks en verrassend betrouwbare, zij het niet overweldigend sterke, viercilinder motor.

De TR7 bleef tot begin jaren tachtig in productie, waarna de TR8 (de V8-variant) nog kort een fakkeltje droeg voordat Triumph de sportwagenproductie vaarwel zei. Maar tot op de dag van vandaag is de TR7 een bekende verschijning op klassiekermeetings: een auto die even eigenwijs was als Brits, met een mix van charme, drama en karakter waar je onmogelijk boos op kunt blijven.

Design en interieur

Het ontwerp van de TR7 werd toegewijd aan het ontwerpteam van Triumph onder leiding van Harris Mann, die eerder bij Leyland de Allegro had mogen tekenen. Laat je daardoor niet direct ontmoedigen: de TR7 kreeg een veel dynamischer, veel uitgesprokener uiterlijk. Mann koos voor een wigvormig silhouet dat destijds hypermodern oogde en zelfs vandaag nog een onverwachte futuristische vibe heeft. De lijnen lopen omhoog richting de achterkant alsof de auto constant klaarstaat om weg te schieten, en de karakteristieke vouw over de flank geeft hem een uitstraling waar je onmogelijk omheen kunt.

Binnenin was het geen luxe-tempel, maar het interieur had een prettige sportieve sfeer. De stoelen boden redelijk steun, het dashboard was overzichtelijk, en in tegenstelling tot sommige Engelse tijdgenoten vielen de knopjes niet per se spontaan uit elkaar — al wilde een Brits elektrisch contactje nou eenmaal wel eens een eigen mening hebben. De TR7 heeft vandaag nog steeds die charmante mix van eenvoud en eigenzinnigheid die klassieke Britse sportwagens zo herkenbaar maakt.

Modelvarianten Triumph TR7

De Triumph TR7 verscheen eerst als gesloten coupé. Later kwam daar de Drophead Coupé bij — de open variant die achteraf misschien wel de leukste was. Richting het einde van zijn carrière kwam Triumph met de TR8, eigenlijk een TR7 met Rover V8-motor, maar omdat je vroeg om TR7-informatie blijft de TR8 hier als extra context. Daarnaast verschenen er speciale rally- en homologatie-varianten, maar die waren beperkt in productie en vooral bedoeld om Triumph een stoer imago te geven.

Concurrenten

De TR7 moest het opnemen tegen auto’s zoals de Fiat X1/9, de MGB, de Alfa Romeo Spider en de Datsun 280ZX. Niet allemaal even direct vergelijkbaar, maar ze zaten allemaal in dezelfde categorie: sportief, toegankelijk en aantrekkelijk voor mensen die graag met de kap open door de heuvels scheuren. De TR7 was de modernst ogende van de groep, al moesten kopers soms door de Britse eigenaardigheden heen kijken.

Opvolgend model

De Triumph TR7 werd officieel opgevolgd door de Triumph TR8, maar qua filosofie is dat eigenlijk gewoon een TR7 met meer spierballen. Nadat die kortstondige V8-carrière eindigde, kwam er geen nieuwe TR meer: Triumph stopte volledig met sportwagenproductie. De TR7 is dus in feite de laatste échte hoofdstuk van Triumph als sportwagenmerk.