SUBARU 360

De Subaru 360 werd geïntroduceerd in 1958 en was Subaru’s eerste auto. Het was een Kei-car, ontworpen om te voldoen aan de nieuwe Japanse regelgeving voor kleine stadsauto’s. De 360 werd ook wel de “ladybug” genoemd vanwege zijn ronde vorm en compacte afmetingen. De auto was bedoeld als betaalbare, praktische stadsauto voor het groeiende naoorlogse Japanse publiek. Met een lichte constructie, kleine motor en zuinig brandstofverbruik werd het een enorm succes.

Dit twee-deurs stadsautootje werd gebouwd tussen 1958 en 1971. Het was de eerste productie-auto van Subaru en er werden in ruim 12 jaar tijd 360.000 exemplaren van gebouwd.

Voor de Japanner was dit de eerste betaalbare auto die een waardig alternatief bood voor de immens populaire brommer in dat land. Waar de Hollander zijn Dafje had, de Duitser xijn VW Kever, de Fransman zijn Citroen 2CV en de Italiaan zijn Fiat 500, had de Japanner zijn Subaru 360. De bijna drie meter lange en 1,30 meter smalle vierzitter was in Japan de auto voor het gezin.

Interieur van de Subaru 360

Het interieur van het lieveheersbeestje blonk uit in eenvoud. Het begrip ‘dashboard’ was eigenlijk al een brug te ver voor het paneel waar de snelheidsmeter achter het stuur geplaatst zat. Dit zorgde er, onder andere samen met de eenvoudige stoelen, dat het gewicht laag gehouden kon worden.

Het model viel op door zijn kleine verschijning en zijn gewicht van nog geen 500 kilo en had een monocoque constructie met een glasvezel dakpaneel, en naar achter scharnierende deuren. Bijgenaamd het “lieveheersbeestje” in Japan en uiteindelijk vervangen door de R-2, was de auto een van de populairste auto’s van Japan.

Het model was ook beschikbaar als tweedeurs, stationwagon, “convertible” (coupe met roll-back stoffen dak) en sportmodel. De modelnaam werd 360 afgeleid van de belastingen beperkende cilinderinhoud van de 356 cc motor. Dit achterin geplaatste motortje perste er tussen de 12 en 16 PK uit en daar kwam het prima mee vooruit door het lage gewicht. Het lieveheersbeestje had voor en achter onafhankelijke wielophanging, en afhankelijk van de versie kreeg het een handmatige drie- of vier-versnellingsbak. Sommige lieveheersbeestjes haalden het zelfs tot de autosport en het karretje werd ook geëxporteerd naar de VS en Australië.

Het kleine achterin gelegen motortje