SIMCA 9

Toen de Simca 9 in 1951 op de markt kwam, werd hij officieel geïntroduceerd als Simca 9 Aronde. De “9” verwees naar het interne modelnummer binnen de Simca-lijn (net zoals de Simca 8 zijn voorganger was), en “Aronde” was de eigenlijke modelnaam.

In de loop van de productie liet Simca het cijfer “9” steeds vaker weg in de marketing en brochures, omdat “Aronde” beter bleef hangen als zelfstandige naam. Tegen 1953–1954 werd het model dan ook meestal simpelweg Simca Aronde genoemd, zeker toen de opvolger — de Aronde 90A — verscheen.

Simca 9 Aronde uit 1951

Geschiedenis en achtergrond

De Simca 9 verscheen in 1951 en luidde een nieuw hoofdstuk in voor het Franse merk. Officieel heette het model Simca 9 Aronde, waarbij Aronde het Oud-Franse woord is voor ‘zwaluw’ – een toepasselijke naam voor een auto die bedoeld was om Simca letterlijk vleugels te geven. Na de oorlog had Simca dringend behoefte aan een moderne, eigen auto om af te stappen van de licentiegebonden modellen van Fiat. De Simca 9 was dan ook het eerste volledig door Simca zelf ontworpen model.

Met zijn moderne, zelfdragende carrosserie (monocoque) was de 9 een enorme stap vooruit ten opzichte van zijn voorgangers. Hij was lichter, stijver en aerodynamischer, en bovendien een stuk moderner ogend dan veel van zijn Franse concurrenten. De auto werd een groot succes en groeide uit tot een van de best verkochte Franse middenklassers van de jaren vijftig. De Aronde was in feite de auto die Simca op de kaart zette als serieuze speler.

Gedurende zijn levenscyclus kreeg de Simca 9 diverse verbeteringen aan motor, interieur en uitrusting, en werd hij ook geëxporteerd naar talloze landen. Zelfs in Australië en Zuid-Amerika zag men de zwaluw rondvliegen. De Simca 9 bleef in productie tot 1955, toen hij werd opgevolgd door de Simca Aronde 90A, een doorontwikkeling van hetzelfde succesvolle concept.

Design en interieur

Qua uiterlijk was de Simca 9 een toonbeeld van vroege jaren ’50-moderniteit: afgeronde spatborden, een elegante chroomgrille en vloeiende lijnen die meer deden denken aan Amerika dan aan de grauwe naoorlogse Franse straten. Simca liet zich duidelijk inspireren door de trans-Atlantische stijl, maar wist het geheel toch subtiel en verfijnd te houden – het was tenslotte nog steeds een Fransman.

Binnenin straalde de auto eenvoud uit, maar dan wel met charme. Een gestroomlijnd dashboard met ronde meters, een groot stuur met dunne spaken en bekleding die varieerde van stof tot kunstleer, afhankelijk van de uitvoering. Luxe was het niet, maar degelijk en verzorgd zeker wel. Voor die tijd bood de Simca 9 een verrassend comfortabel rijgedrag en redelijk wat binnenruimte – hoewel achterin lange Fransen met een hoed misschien wat creatief moesten zitten.

Modelvarianten

De Simca 9 kwam in verschillende uitvoeringen, waaronder een berline (sedan), een cabriolet, een break (stationwagen) en een coupé. De cabriolets en coupés werden vaak in kleine aantallen gebouwd door carrosseriebouwers als Facel-Métallon, die later zelf bekend zou worden met de prachtige Facel Vega.
Daarnaast verschenen speciale versies zoals de Aronde Elysée (met meer luxe en chroom) en de Aronde Grand Large (een stijlvolle twee-deurs met panoramische voorruit).

• Simca 9 Aronde (1951–1953) = de eerste generatie
• Simca Aronde (1954–1955) = praktisch dezelfde auto, maar zonder het cijfer in de naam
• Simca Aronde 90A (vanaf 1955) = de gemoderniseerde opvolger

Simca 9 Sport

De Simca 9 Sport was geen gewone Aronde, maar een luxueuze en sportieve coupéversie die op hetzelfde chassis was gebaseerd. Denk aan de Aronde die zich in een maatpak van Pininfarina heeft gehesen — en dat is niet eens overdreven, want het design kwam écht van Pininfarina. Het model was leverbaar als coupé en kortstondig ook als cabriolet.

De verkopen van de Simca 9 Sport vielen mede tegen door de enorm hoge prijs, deze was namelijk aanzienlijk meer dan een Porsche 356 in die tijd. De auto had een viercilinder onder de kap met 1.221cc die een vermogen leverde van 51 PK, wat zorgde voor een topsnelheid van 135 km/u.

Simca 9 Sport uit 1955

De buitenkant van de Simca 9 Sport was pure elegantie in staal: ronde vormen, subtiele chroomaccenten en een achterzijde die deed denken aan Italiaanse GT’s uit die tijd. Binnenin werd het nog chiquer. Luxe bekleding, een stijlvol dashboard met ronde klokken en een stuur dat je eerder in een salon dan in een gezinsauto zou verwachten. Het was geen pure sportwagen, maar eerder een “grand tourer avant la lettre” — comfortabel, sierlijk, en een tikje ijdel.

Interieur van de Simca 9 Sport

Concurrenten

In zijn tijd moest de Simca 9 het opnemen tegen auto’s als de Peugeot 203, Renault Frégate, Citroën Traction Avant (in de nadagen van zijn carrière) en later de Renault Dauphine. Ook buitenlandse modellen als de Fiat 1100 en de Morris Oxford zaten in dezelfde hoek.

De samenwerking tussen Simca, Pininfarina en Facel-Métallon was een voorproefje van het latere succes van Facel Vega — zonder de 9 Sport was die er waarschijnlijk nooit geweest.

De Simca Aronde 90A, geïntroduceerd in 1955, was de directe opvolger. Deze bouwde verder op het succes van de 9, maar kreeg een krachtigere motor en een gemoderniseerde carrosserie.