Rosengart LR4

In 1931 werd de Rosengart LR4 gepresenteerd. Deze auto werd aangedreven door een tot 1097 cc opgeboorde motor. Rond deze tijd sloot Rosengart een licentie met Adler, waardoor het merk de Adler Trumpf en Trumpf Junior kon produceren.

Rosengart LR4 uit 1936

Geschiedenis en achtergrond

Vanaf 1931 onderscheidde de Rosengart LR4 zich steeds meer van zijn Engelse tegenhanger en werd hij onder die naam op de markt gebracht Dyler. Een logische evolutie voor een merk dat groot was geworden door slim gebruik te maken van buitenlandse techniek.

De LR2 verkocht aanvankelijk goed, waarmee Rosengart de vijfde plaats wist te veroveren onder de Franse autofabrikanten, achter Citroën, Renault, Peugeot en Mathis. De LR4 was de volgende stap. Op het Parijse autosalon van 1930 debuteerde de LR4, met hetzelfde 747cc-motorblok maar een wielbasis die met 300 mm was verlengd, zodat er daadwerkelijk vier mensen in konden zitten. Een jaar later volgde een vierdeurs versie.

Lucien Rosengart was ingenieur en lid van de raad van bestuur van Citroën, totdat hij in 1928 zijn eigen weg insloeg. Net als BMW in Duitsland, verwierf Rosengart de productievergunning voor de Austin Seven en begon hij auto’s te bouwen — gebaseerd op Austins mechanische ontwerpen — in Neuilly-sur-Seine, Parijs.

De eerste modellen waren gebaseerd op de Austin Seven, maar met motoren die door Rosengart in Frankrijk werden gegoten. De versnellingsbak en vooras waren van Austin-makelij, maar Rosengart ontwierp zijn eigen carrosserie, chassis en achteras. BonhamsDe robuuste karakter van het model werd bewezen door meerdere lange afstandsritten. Dat maakte de LR4 niet alleen populair bij particulieren, maar ook bij mensen die hun auto echt wilden gebruiken.

Rosengart LR4 uit 1936

Design en interieur

In 1934 introduceerde Rosengart een gefacelifte, meer aerodynamische opvolger van de LR4: de LR4 N2, die al snel bekendstond als de Supercinq. Het was een auto die met zijn tijd meeging. Waar de vroege LR4 nog de rechte, strenge lijnen van de jaren twintig droeg, evolueerde de carrosserie richting soepelere vormen die de modernere jaren dertig weerspiegelden.Ten opzichte van de Austin was het chassis van de LR4 met enkele centimeters verlengd van 190 naar 220 cm wielbasis, wat de auto merkbaar leefbaarder maakte.

Binnenin vertaalt zich dat in meer beenruimte op de achterbank, al bleef de inrichting sober en functioneel. Typisch Frans vooroorlogs: alles wat nodig is, niets wat overbodig is.Het dashboard is minimalistisch, met de essentiële meters en een stuurwiel dat bij kleinere exemplaren bijna het hele dashboard lijkt te domineren. Desondanks heeft de LR4 een zekere charme, die van een auto die eerlijk is over wat hij is.

De Supercinq was de goedkoopste auto op de Franse markt, maar dat had een keerzijde: onder de modernere carrosserie zat nog steeds het oude Austin-onderstel, wat resulteerde in veel geluid, een harde koppeling en twijfelachtig weggedrag.

Modelvarianten

• LR4 (basisversie, 1931)
• LR4 vierdeurs (1932)
• LR44/47 (langere wielbasis, ca. 220 cm wielbasis, beschikbaar tot circa 1935)
• LR45 (extra lange wielbasis, 260 cm, beschikbaar tot circa 1935)
• LR4 N2 / Supercinq (gefacelifte versie vanaf 1934, verkrijgbaar als sedan, coupé en cabriolet)
• LR4N2 (1938, opgewaardeerd naar 19 pk en 4 CV fiscaal vermogen)
• LR4R1 (vrijwel identiek aan de LR4N2 maar met vierbak)

Concurrenten

De Simca 5, een onder licentie gebouwde Fiat Topolino, was de voornaamste concurrent. De Simca 5 was simpelweg een betere auto en overtrof de Rosengart Supercinq ruimschoots in verkoopcijfers. Daarnaast concurreerde de LR4 met:

• Citroën 5CV
• Peugeot 201
• Austin Seven (het origineel)

Opvolgend model

Na de oorlog presenteerde Rosengart in oktober 1946 op het Parijse autosalon de prototype “Rosengart Super 5”. Driven to Write Direct gebaseerd op de LR4-techniek was ook de Rosengart Vivor — een lichte bestelwagen van 400 kg die beschikbaar was als gesloten bestelwagen of, met zijruiten in de achterste zijpanelen, als break. Wikipedia