RENAULT DAUPHINE

De Renault Dauphine werd gebouwd tussen 1956 en 1967 als opvolger van de Renault 4CV. Er werd weinig veranderd want de 4CV diende als basis en bij de Dauphine lag de motor ook achterin. Wel kreeg deze motor een groter cilinderinhoud en daarmee 32 PK, 11 PK meer dan de 4CV. De topsnelheid lag op 112 km/u. Het model was succesvol en in de 11 productiejaren werden er ruim 2,1 miljoen exemplaren van gebouwd.

Renault dauphine uit 1957

Geschiedenis en achtergrond

De Renault Dauphine zag in 1956 het levenslicht als opvolger van de Renault 4CV en groeide uit tot één van de grootste successen van Renault. In een tijd waarin Europa nog volop in wederopbouw was, bood de Dauphine precies wat mensen nodig hadden: betaalbare mobiliteit, verpakt in een vriendelijke en moderne vorm.

De auto werd ontwikkeld met het oog op internationale expansie. Renault had grote ambities, en de Dauphine moest wereldwijd doorbreken — en dat lukte. Vooral in de Verenigde Staten kende het model aanvankelijk veel succes, mede dankzij zijn lage prijs en zuinige karakter. Het was zelfs een van de eerste Franse auto’s die daar in grote aantallen werd verkocht.

Toch kende het verhaal ook een keerzijde. De Dauphine bleek gevoelig voor roest en had moeite met de Amerikaanse rijomstandigheden, wat zijn reputatie uiteindelijk schaadde. In Europa bleef het model echter populair, mede dankzij zijn eenvoud en lage gebruikskosten. Tot het einde van de productie in 1967 rolden er miljoenen exemplaren van de band. De Dauphine was daarmee niet alleen een opvolger van de 4CV, maar ook een belangrijke stap richting latere succesmodellen zoals de Renault 4 en Renault 8.

Design en interieur

Het ontwerp van de Dauphine is typisch Frans: elegant, rond en een tikje speels. Waar veel concurrenten nog hoekig en functioneel waren, koos Renault voor zachte lijnen en een vriendelijke uitstraling. De compacte carrosserie werd slim benut, met relatief veel binnenruimte voor zijn formaat.

De motor lag achterin, wat zorgde voor een vlakke vloer voorin en een verrassend ruime cabine. Tegelijk gaf dit de auto een karakteristieke rijbeleving, met een licht neusje en een achterkant die soms nét iets enthousiaster meedeed in bochten dan je verwachtte.

Binnenin was alles eenvoudig maar doordacht. Het dashboard was minimalistisch, met een centrale snelheidsmeter en weinig poespas. De stoelen waren comfortabel genoeg voor korte ritten, al werd het bij langere afstanden duidelijk dat luxe niet bovenaan het prioriteitenlijstje stond. Maar eerlijk is eerlijk: dat was ook nooit de bedoeling van de Dauphine.

Luxe versie van de Dauphine: de Renault Ondine

De Dauphine was eigenlijk het instapmodel. Voor de liefhebbers en mensen met een dikkere portemonaie onder ons was er ook nog de Renault Ondine. Het verschil met de Dauphine zat hem in een vierde versnelling, een wat luxer interieur en een terugslag-stuk op je slinger.

Naast het interne projectnummer 109, werd het prototype van de Dauphine ook wel de “5CV” genoemd. Renault wilde het model eerst de naam “Corvette” geven maar zagen hiervan af omdat de kans op een conflict met Chevrolet vrij groot was. Dat merk had namelijk net de nieuwe Corvette gelanceerd. De definitieve naam “Dauphine” werd toegeschreven aan een gesprek tijdens een diner dat werd voorgezeten door Fernand Picard, waar ofwel Jean-Richard Deshaies of Marcel Wiriath zei: “de 4CV is de koningin van de weg, die logischerwijs alleen opgevolgd kan worden door de “Dauphine”.

Dauphine is de vrouwelijke vorm van de Franse feodale titel van Dauphin, wat “de erfgenaam van de troon” betekent. Het grappige is dat in die tijd zowel Robert Opron en Flaminio Bertoni van Citroën de nieuwe Ami6 de naam “Dauphine” wilden geven, maar tegen die tijd, had Renault de naam al geregistreerd.

Dauphine 1093

Renault Dauphine Gordini en 1093

De Gordini versie van het model had een vermogen van 40 PK en haalde daarmee een top van 125 km/u. Daarnaast was er ook nog de een gelimiteerde oplage van 2140 gehomologeerde racemodellen met de naam 1093 die werden gebouwd in 1961 en 1962. Deze modellen hadden 55 PK en haalden een top van 140 km/u. De 1093 had witte lak met twee dunne blauwe strepen die van voor naar achter over de motorkap, het dak en de romp liepen.

Renault Dauphine Gordini

Het interieur van een Gordini versie uit 1962

Concurrenten van de Renault Dauphine

De Dauphine concurreerde vooral met de Kever en Fiat 600, en wist in de jaren ’50 veel kopers aan zich te binden door zijn elegante design en lage prijs.

• Volkswagen Kever
• Fiat 600
• Morris Minor 1000
• Peugeot 403 (iets groter, maar overlappend in de markt)

Flop-phine

De Renault Dauphine werd in de VS geïntroduceerd met een grootschalige marketingcampagne en werd daar zelfs even de best verkochte importauto, vóór de Volkswagen Kever. Maar door kwaliteitsproblemen, roest en slechte prestaties in Amerikaanse omstandigheden kreeg hij al snel de bijnaam “Flop-phine” – iets wat Renault’s reputatie in Noord-Amerika jaren zou schaden.

De Dauphine werd in 1962 deels opgevolgd door de Renault 8, maar bleef nog enkele jaren parallel in productie voor de goedkopere segmenten.