Opel Monza (1978 - 1986)

De Opel Monza was een coupé versie die was gebaseerd op de Opel Senator en was zo goed als gelijk in uitrustingsniveau en krachtbronnen. Dit model werd gebouwd tussen 1978 en 1986 en was de opvolger van de Commodore. Het model kreeg tegelijkertijd met de Senator een grondige facelift in 1982.

Opel Monza A1 (eerste serie)

Geschiedenis en achtergrond

De Opel Monza werd in 1978 geïntroduceerd als opvolger van de Commodore Coupé, wat Opels ambitie markeerde om het executive-autosegment te betreden met een innovatieve fastback coupé. Ontworpen en geassembleerd in Rüsselsheim liep de productie door tot 1986, waarbij circa 46.000 exemplaren werden gebouwd.

Er was een tijd dat Opel probeerde te concurreren met BMW en Mercedes-Benz en hen op hun eigen terrein te verslaan. Opel reed op hoge golven en durfde een comfortabele, grote fastback te produceren zoals de Monza. Het was een echt dagelijks te gebruiken GT-voertuig.

In het VK werd de Monza verkocht als de Vauxhall Royale Coupé. De nauwste verwant van de Monza was de Opel Senator A — dezelfde platformarchitectuur, maar dan als vierdeurs sedan. De Monza deelde zijn V-platform ook met de Bitter SC Coupé, de exclusievere handgebouwde versie op hetzelfde platform.

Design en interieur

De originele 1978 tot 1982-modellen, aangeduid als de A1, hadden zware chromen stalen bumpers en een iets stomp voorontwerp. In 1982 voerde Opel de A2-facelift door. Ontwerpers verwierpen het zware chroom volledig en installeerden geïntegreerde, aerodynamisch gevormde kunststof bumpers die netjes om de voorste spatborden waren gewikkeld. Ze maakten de grille schuiner, plaatsten de koplampen flush en veranderden licht de achterkant van de achterklep.

Deze uitgebreide oppervlaktemanipulaties in de windtunnel verlaagden de luchtweerstandscoëfficiënt van het voertuig drastisch, waardoor het windgeruis over de A-stijlen werd verminderd en de cabine tijdens rijden op hoge snelheid aanzienlijk stiller werd.

De Monza had een grote glasoppervlakte dankzij het brede zijraam achter de B-stijl — een kenmerk dat de fastback zijn luchtige, elegante uitstraling gaf en tegelijk de achterpassagiers van voldoende zicht voorzag.

interieur Opel Monza 1979

Concurrentie met Mercedes en BMW

De Monza moest gaan concurreren met de Mercedes W126 coupé en de BMW 6-serie C-modellen (coupe modellen), en alle andere grotere luxe coupés.

De Monza was weliswaar groot en comfortabel, maar ontbeerde de luxe die andere merken wel leverden op dit soort modellen. De enorme stoelen zorgden ervoor dat je het gevoel had in een ander merk dan een Opel te zitten. Dit werd echter teniet gedaan door de grote hoeveelheid plastic in het dashboard en op de binnenkant van de deuren. Daarnaast was de versnellingsbak niet helemaal storingsvrij.

Het motoren-gamma voor de Monza A1 was een 3.0S, een 2.8S, de nieuw ontwikkelde 3.0E en later de 2.5E. De 3-speed Borg Warner automatische transmissie van de Commodore range moest worden aangepast om deze nieuwe en krachtigere motoren goed te kunnen bedienen. De handbakken waren de Getrag 264 4-speed handgeschakelde versnellingsbakken in de vroege Monza’s. Maar bij een grote luxueuze coupé verwachtte de consument een goed en modern producten en dus werd deze bak vervangen door de Getrag 240 (voor de 2,5 motoren) en de Getrag 265 (voor de 3,0E)5-speed handgeschakelde versnellingsbakken.

De eerste generatie 3.0E motoren in de Monza A1 gaf nog wel eens problemen met oververhitting bij stilstand. Dit kon echter gemakkelijk worden verholpen door het aanbrengen van een olie-koeler.

Een noodzakelijk upgrade van het interieur

Toen Opel besefte dat het publiek een hekel had aan het interieur van de Rekord, introduceerde het merk het ​​C-pakket. Hiermee kreeg het model extra instrumenten zoals oliedruk en voltmeter en het interieur werd rood, donkerblauw, groen of bruin. Aangezien alle onderdelen van het interieur werden gekleurd leek het model luxueuzer dan voorheen. De A1 kwam ook met een sportpakket of S-pakket.

Deze auto’s waren allemaal gemarkeerd als “S” modellen op de voorspatborden, en kwamen met 15 inch Ronal velgen en een 45% sperdifferentieel. Met de 3.0 liter motor was de Monza op dat moment de snelste Opel ooit gebouwd met een topsnelheid van maar liefst 215 km/u, en de sprint naar de 100 km/u ging in slechts 9,5 seconden. De Monza coupe was vrij groot en bood makkelijk plaats aan vier volwassenen. Zelfs de kofferbakruimte was zeer groot, die nog vergroot kon worden door de achterbank neer te klappen. Ondanks alles was de Monza A1 geen heel groot succes.

Modelvarianten

A1-serie (1977–1982):

• Monza 2.8S — 2.784 cc CIH lijnzes carburateur, 140 pk
• Monza 3.0S — 2.968 cc CIH lijnzes carburateur, 144 pk
• Monza 3.0E — 2.968 cc CIH lijnzes injectie, 180 pk, topmodel A1

A2-serie (1982–1986):

• Monza 2.0E — 1.979 cc lijnvier injectie, 110 pk, na de oliecrisis toegevoegd als instapmodel
• Monza 2.5E — 2.490 cc CIH lijnzes injectie, 140 pk
• Monza 3.0E — 2.968 cc CIH lijnzes injectie, 180 pk
• Monza 3.0E GSE (1983) — 3.0-liter lijnzes, sperdifferentieel standaard, beschikbaar met vierbaks automaat of vijfbaks handgeschakeld, het sportiefste model

Verwante modellen:

• Bitter SC — handgebouwde luxeversie op hetzelfde V-platform, karosserie door Bitter Automobiles
• Vauxhall Royale Coupé — rechtsstuurde VK-versie

Monza A2 (1982-1986)

In 1982 kregen de Monza, Rekord en Senator allemaal een face-lift en werden de A2-serie genoemd (E2 voor de Rekord). De A2 leek op zijn voorganger, de A1, maar met enkele wijzigingen. De koplampen waren aanzienlijk groter, en de voorzijde zag er gestroomlijnder uit. Ook de chromen onderdelen, zoals bumpers, kregen een matzwarte afwerking, of kregen kunststof onderdelen. De achterlichten bleven gelijk en de oranje voorzijde indicatoren kregen nu wit glas, waardoor het model een modernere look kreeg. De facelift werd gezien als een succes.

Opel Monza A2 (tweede serie)

Begin jaren tachtig begonnen de brandstofprijzen te stijgen en daarmee ontstond er een behoefte aan zuinigere auto’s. Opel besloot om de specificaties van de motoren van de Monza veranderen. Dit betekende de invoering van zowel de normale 4 cilinder CIH 2.0E en de 2.2E motoren van de Rekord E2. De Monza woog echter bijna 1400 kg en met 115 PK uit deze krachtbronnen kwam de Monza gewoon vermogen tekort. De 2.5E kreeg een nieuwe Bosch injectie systeem dus tussen 136 en 140 PK leverde. De 2.8S werd uit productie genomen maar de 3,0E motor bleef leverbaar als krachtigste motor. De auto kwam nu met een meer luxe interieur, elektrisch bedienbare buitenspiegels en zelfs een boordcomputer.

Monza GSE

De laatste versie van de Monza was de GSE editie uit 1983. Dit was een A2-verise, maar dan een speciaal model met Recaro sportstoelen, digitale LCD-instrumenten, en een verbeterd volledig zwart interieur. Deze GSE kreeg ook een grote achterspoiler op de kofferbak en optioneel een 40% sperdifferentieel.

Opel Monza GSE uit 1983

Concurrenten

Er was een tijd dat Opel probeerde te concurreren met BMW en Mercedes-Benz en hen op hun eigen terrein te verslaan. Directe concurrenten waren:

• BMW 6-serie E24 (duurder maar direct concurrent)
• Mercedes-Benz SLC C107
• Ford Granada Coupé
• Rover SD1

Opvolgend model

Tegen de tijd dat de senator was aangepast naar de nieuwe Senator B en de Monza-productie was beëindigd, waren er 47.008 Monzas gebouwd. Er was geen directe opvolger van de Monza, hoewel er een plan lag voor een grote sportieve Opel / Vauxhall. Ook werd er gekeken naar de Lotus Carlton / Lotus Omega saloon. Bitter lepelde nog een 4.0-motor onder de kap als een prototype waarvan er drie werden gebouwd. Hiervan brandde er eentje uit op de Duitse Autobahn, eentje staat in een museum en de derde bevindt zich in Engeland.