OPEL DIPLOMAT (1964 - 1968)

De Opel Diplomat was een grote luxesedan die in twee generaties werd gebouwd tussen 1964 en 1977 en waarvan er in totaal nog geen tienduizend zinn gebouwd. De topmodellen van Opel waren al sinds eind jaren dertig de Admiral (1937) en de Kapitän (1938) geweest.

Diplomat uit 1964

Geschiedenis en achtergrond

De Opel Diplomat is een luxeauto geproduceerd door Opel van 1964 tot 1977. In februari 1964 introduceerde Opel een nieuw gamma van vlaggenschipmodellen als opvolgers van de Opel Kapitän P-LV van 1959/1963. Deze KAD-modellen — Opel Kapitän, Admiral en Diplomat, ook wel aangeduid als “The Big Three” door Opel — waren beschikbaar met 2,6- en 2,8-liter lijnzes benzine-motoren of een V8 Chevrolet small-block motor.

De Diplomat was het topmodel van de KAD-familie. Terwijl de Kapitän en Admiral in grotere aantallen werden geproduceerd, was de Diplomat altijd de exclusiefste van de drie — de enige die consequent de V8-optie als primaire identiteit droeg.

In het begin van de jaren zeventig overwoog GM de Opel Diplomat als basis voor de eerste generatie Cadillac Seville. Maar de precieze paneelpasstolerantie van de Diplomat viel buiten wat de GM Noord-Amerikaanse productiefabrieken konden bereiken zonder uitgebreide en dure aanpassingen aan het plaatstaalstansen en lasproces. Een bijzonder compliment voor Opels bouwkwaliteit.

Design en interieur

Opels topmodel werd vaak beschuldigd van te Amerikaans te zijn. Toch bood de Diplomat wat we zo waarderen aan Amerikaanse modellen zonder hun zwakheden over te nemen. Hij combineerde de Amerikaanse sterke punten van soepel draaien, vermogen, ruimte en comfort met de Europese deugden van schone vakmanschap en goed weggedrag.

In maart 1969 introduceerde Opel een nieuwe lijn KAD-modellen met nieuwe carrosserieën en een geavanceerder chassis met een De Dion buisachteras — een technische verbetering die de rijdynamiek significant verbeterde ten opzichte van de eerste generatie.

De Diplomat B was herkenbaar aan zijn verticale koplampen — een subtiel maar doeltreffend onderscheid tegenover de Admiral met horizontale koplampen. Een aantal minderwaardige Admiral-auto’s kregen hun kofferbakdeksel voorzien van Diplomat-lettering, wat tot verwarring leidde bij latere kopers.

Interieur Diplomat uit 1964

Modelvarianten

Diplomat A (1964–1968):

• Diplomat A 2.6 — 2.605 cc CIH lijnzes, 100 pk, instapmodel
• Diplomat A 2.8 — 2.784 cc CIH lijnzes, 125 pk
• Diplomat A V8 4.6 — Chevrolet small-block 283, 4.638 cc, 190 pk, Powerglide automaat
• Diplomat A V8 5.4 (vanaf oktober 1966) — Chevrolet small-block 327, 5.354 cc, 230 pk — topmodel eerste generatie
• Diplomat A Coupé (1965–1967) — tweedeurs coupé met V8, zeldzaamste variant, slechts enkele honderden gebouwde exemplaren

In 1964 werden beide modellen samengevoegd met de nieuwe Diplomat tot de zogenaamde KAD-serie. De drie modellen in de serie waren in essentie dezelfde ruime auto waarvan de Kapitän relatief de eenvoudigste auto was, die populair was als taxi en als gezinsauto. De Admiral gebruikte dezelfde techniek als de Kapitän maar was luxueuzer uitgevoerd, met onder andere houtdetails en luxere bekleding.

De Diplomat was de duurste en meest luxueuze van dit trio. Van 1965 tot 1967 werd er ook nog een speciale Diplomat Coupé gebouwd door carrosseriebouwer Karmann. Van deze peperdure, 25.000 Duitse mark kostende coupé werden slechts 347 exemplaren gebouwd.

Chevy V8 motor uit de Diplomat

De KAD-serie verscheen in februari 1964 als opvolger van de Opel Kapitän. Er waren twee uitvoeringen van de zescilinder lijnmotor. Tot 1966 was dit de vooroorlogse 2,6 liter OHV en vanaf 1967 de 2,8 liter CIH (camshaft-in-head). Daarbij was er ook nog een 4,6 liter V8-motor. Die V8 werd gebouwd door Chevrolet en kwam uit de Verenigde Staten. In oktober 1966 werd deze V8 vervangen door een 5,4 liter V8. Het topmodel van de Diplomat had deze V8 in combinatie met een eveneens Amerikaanse Powerglide tweetraps automatische versnellingsbak. Met deze combinatie reed de Diplomat moeiteloos naar de 200 km/u.

In september 1967 kreeg de KAD-serie een upgrade. De drie modellen kregen beschermstrips op de flanken, een nieuw stuursysteem en een achterruitverwarming. Ondanks dat dit allemaal mooi klinkt, waren de grote KAD’s nooit echt populair. Tussen februari 1964 en november 1968 werden er in totaal 89.277 exemplaren gebouwd, waarvan 9152 Diplomats.

Diplomat B (1969–1977):

• Diplomat B 2800 E — 2.784 cc CIH lijnzes injectie, 164 pk
• Diplomat B 2800 H (1976–1977) — gedetuned 2,8-liter voor emissienormen, 140 pk
• Diplomat B V8 — 5.354 cc Chevrolet small-block, 230 pk, topmodel
• Diplomat B V8 lange wielbasis (vanaf mei 1973) — verlengde wielbasis voor staatslimousine-gebruik

In maart 1969 verscheen een nieuwe KAD-serie met een nieuwe carrosserie en verbeterd chassis. De lijn bestond uit dezelfde drie modellen. Het nieuwe model was iets kleiner dan de vorige en had de typische stijl van General Motors uit de periode die bijvoorbeeld ook te zien was in de Holden HX Statesman.

De Diplomat B kon deze keer ook verkregen worden met de zescilinder lijnmotor, zij het met brandstofinjectie (Diplomat E). Daarnaast was er nog steeds de Chevrolet-V8 die nu aan een drietraps automaat hing. Deze Diplomat V8 moest concurreren met de Mercedes-Benz 350 SE en de 450 SE. Vanaf mei 1973 verscheen ook een versie met verlengde wielbasis om te concurreren met de Mercedes SEL’s. De populariteit van de KAD B was ook niet heel erg groot. Tegen eind 1977 waren er 61.559 exemplaren van het model geproduceerd waaronder zo’n 23.500 Diplomats.

Concurrenten

Hoewel de Mercedes 280 het topmodel was in 1970 waren de BMW 2800 en Opel Diplomat hem dicht op de hielen. De magazine “hobby” vergeleek precies deze twee concurrenten en concludeerde dat niet alleen de BMW 2800, maar ook de Diplomat E een goede auto was. Directe concurrenten waren:

• Mercedes-Benz W108 / W109
• BMW 2800 / 3.0
• Jaguar XJ6
• Citroën DS 21 / DS 23

Opvolgend model

De Diplomat werd in 1978 vervangen door de nieuwe Senator — van enigszins gereduceerde omvang, gebaseerd op een verlengde versie van de Rekord E en met modernere, Europese stijling. Het Diplomat V8-platform diende als technische basis voor de Bitter CD, een beperkte productiegrote GT gebaseerd op het ontwerp van een eerder Opel-concept uit 1969.