Mercedes-Benz Typ Mannheim (W10, 1929 - 1934)

De Mercedes-Benz Typ Mannheim had een kortere wielbasis dan zijn voorganger. In dit opzicht werd het voertuig enigszins lichter wat leidde tot betere rijeigenschappen. Binnenin werd de auto nauwelijks gewijzigd en het model hield de in-line 6-cilinder 3,4 liter benzinemotor. De Mannheim kwam met verschillende carrosserieën en er kwam ook een cabrio versie van op de markt.

Mercedes-Benz Typ Mannheim

Geschiedenis en achtergrond

De Mercedes-Benz W10 was een toerwagen geproduceerd door Mercedes-Benz van 1929 tot 1934, als vervanger van de W03/Typ 350 modellen. De door Ferdinand Porsche opgezette structuur werd gemodificeerd door Hans Nibel.

Omdat alle varianten van de W03/W04/W05/W10 modelfamilie met de lange wielbasis waren gebouwd in de voormalige Benz-fabriek in Mannheim, verklaart dit de modelaanduiding die sinds eind 1929 in gebruik was. Daarmee was de Mannheim het derde Mercedes-Benz-model dat werd vernoemd naar een stad — na de Stuttgart en de Nürburg.

De W10-serie werd gelanceerd bij de Paris Motor Show in oktober 1929. Het tijdstip van de introductie viel samen met de Wall Street Crash op 29 oktober 1929, die de Grote Depressie inluidde en de wereldwijde economische omstandigheden ernstig verstoorde, waaronder een scherpe daling van de automobielexport voor Daimler-Benz.

Nibel had het voertuig radicaal slanker gemaakt. De sedan was sierlijker en lichter geworden. Hij woog 200 kg minder en had een 230 mm kortere wielbasis. Ondanks de ongewijzigde afmetingen van de motor was het vermogen verhoogd naar 70 pk.

Mercedes-Benz Typ Mannheim cabrio

Design en interieur

De Mannheim had meer afgeronde hoeken en een meer aerodynamisch uiterlijk. Ten opzichte van de W03-voorganger was de carrosserie eleganter, lager en minder massief — een directe verdienste van Hans Nibels herbezinning op het ontwerp na Porsches vertrek.

De keuze aan carrosserie omvatte een vierzits open tourer, twee sedans met vier of zes zitplaatsen, een zeszitter Pullman-limousine alsmede de vierzitter Cabriolets C en D.

De sportieve 370 S had laaggebouwde tweezittercarrosserieën die deden denken aan de legendarische SSK. Hoewel de 370 S nominaal hetzelfde vermogen had als de 370 K, gaven zijn lagere gewicht en dubbele carburateurs hem een aanzienlijk levendiger prestatie dan de andere 3,7-liter modellen.

Modelvarianten

• Mannheim 350 / W10 (1929–1931) — standaard wielbasis 3.200 mm, 3.444 cc lijnzes, 70 pk, slechts 65 exemplaren gebouwd van 1929 tot 1930
• Mannheim 370 / W10 (1931–1934) — in het najaar van 1931 kregen de standaard-wielbasis versies van de Mannheim 350 ook de 3,7-liter motor en werden dienovereenkomstig hernoemd tot Mannheim 370, 75 pk, 1.279 exemplaren gebouwd
• Mannheim 370 K / WK10 (1931–1933) — cabriolet NC met kortere 3.025 mm wielbasis, K staat voor “Kurz” (Kort), 75 pk, 213 gebouwde exemplaren, geproduceerd in Untertürkheim
• Mannheim 370 S / WS10 (1930–1933) — kortste wielbasis van 2.850 mm, alleen als roadster of sportcabriolet leverbaar, twin carburateurs, 75–78 pk, topsnelheid 115 km/u, 183 gebouwde exemplaren
• Mannheim 380 S / W19 (1932–1933) — vrijwel identiek maar met schommelasachterophanging en een dwars gemonteerde bladveer aan de voorzijde, 3.820 cc zijklep achtcilinder motor, 80–85 pk, eigen intern modelnummer W19

Concurrenten

De auto’s waren te groot en te duur om ooit in grote aantallen te verkopen, hoewel de Mannheim 370 de grens van 1.000 exemplaren doorbrak. Directe concurrenten waren:

• Horch 375 / 400
• Adler Standard 8
• Wanderer W22
• Opel 3.5 Liter

Opvolgend model

In 1933 werden de Mercedes-Benz Mannheim 350/370’s vervangen door de Typ 290 (W18) en de Typ 380 (W22). De 380 S / W19 was feitelijk een prototype voor de Typ 380 opvolger en introduceerde de schommelasachterophanging die een standaard kenmerk zou worden van Mercedes-Benz-auto’s in de jaren dertig.