MERCEDES-BENZ MERCEDES-BENZ C111

De Mercedes-Benz C111 was de naam voor een reeks prototypes (concept cars) van het Duitse Mercedes-Benz. Aan het einde van de jaren 60 was er veel belangstelling voor de toepassingsmogelijkheden van de wankelmotor. Ook Mercedes deed daaraan mee en bouwde een serie prototypes die werden gebruikt voor het testen van verschillende materialen en technieken. De auto’s van het type C111 waren in feite rijdende laboratoria en deden vele jaren dienst.

Mercedes-Benz C111 uit 1969

Geschiedenis en achtergrond

De Mercedes-Benz C111 was een serie experimentele auto’s geproduceerd door Daimler-Benz in de jaren zestig en zeventig. Het bedrijf experimenteerde met nieuwe motortechnologieën, waaronder Wankelrotatiemotoren, dieselmotoren en turbochargers, en gebruikte het basisplatform van de C111 als testbank.

Het C111-project was de thuisbasis van wat het mooiste conceptwerk van Mercedes was. De C111 was ultravlak en geschilderd in helder oranje — de Bruno Sacco ontworpen C111 was bedoeld om de toekomst te aankondigen en technologische vooruitgang in te luiden.

Rijke sportwagenliefhebbers van over de hele wereld stuurden blanco cheques naar Stuttgart in afwachting van een nakende serieproductie. Mercedes-Benz maakte echter vanaf het begin duidelijk dat productie van de C111 niet gepland was. Een van de meest tragische beslissingen in de automobielgeschiedenis — of de verstandigste, afhankelijk van hoe je het bekijkt.

Motor van de Mercedes-Benz C111

Design en interieur

Op het eerste gezicht zijn de aerodynamische oplossingen van die tijd, de inklapbare koplampen, de platte motorkap en de neusgaten opvallend. Mercedes experimenteerde ook met gullwing-deuren en een carrosserie van glasvezelversterkt kunststof, gebout op het staalplaatframe. De hoogte van de tweezitter is slechts 109 cm, de gehele carrosserie meet slechts 4,38 meter.

De C111-III prototype die in 1978 was voltooid had een meer aerodynamische carrosserie die hem een luchtweerstandscoëfficiënt van 0,195 gaf — een getal dat pas in de late jaren negentig door productieauto’s zou worden geëvenaard.

Het sportieve uiterlijk, dat onderstreept werd door de oranje kleur en de vleugeldeuren, zorgde overigens voor een flinke druk vanuit de markt. Menigeen heeft Mercedes in die jaren verzocht de C111 in productie te nemen. Mercedes hield echter vol dat het een experimenteel prototype was, dat niet voor productie bestemd was. Hierdoor is de C111 nooit verkocht.

De focus lag bij de C111 volledig op topsnelheid en aerodynamica — niet op sprinttijden. Dat de C111-III met een dieselmotor 338 km/u haalde. is vele malen indrukwekkender dan welke 0-100 tijd dan ook.

Interieur van de Mercedes-Benz C111

Modelvarianten

C111-I (1969):

• Drierotors Wankelmotor M950F, direct inspuiting, 206 kW / 280 pk, topsnelheid circa 260 km/u. Gepresenteerd op de IAA Frankfurt 1969, oranje kleur “Weißherbst”.

C111-II (1970):

• Vierrotors Wankelmotor M950/4, 260 kW / 349 pk, topsnelheid circa 300 km/u. Gepresenteerd op de Autosalon van Genève 1970. Het geluid is meer een straalmotorgeluid dan dat van een klassieke auto

C111-IID (1976):

• OM617 vijfcilinder turbodiesel met intercooler, 140 kW / 188 pk bij 4.200 rpm. Brak negen diesel- en benzine-snelheidsrecords.Topsnelheid 251 km/u op Nardò 1976

C111-III (1978):

• Gemodificeerde 3-liter OM617 vijfcilinder turbodiesel, 170 kW / 228 pk, maximumkoppel 401 Nm bij 3.600 rpm. Bereikte een topsnelheid van 338 km/u op de 12,5 km lange Nardò Ring in 1978, en gemiddeld 16 l/100 km brandstofverbruik bij een gemiddelde snelheid van 325 km/u. Luchtweerstandscoëfficiënt: 0,195 — revolutionair voor die tijd.

C111-IV (1979):

• 4,5-liter twin KKK-turbocharged V8, 368 kW / 500 pk bij 6.000 rpm. Vestigde een nieuw record op de Nardò Ring in 1979 met een gemiddelde snelheid van 403,978 km/u, bestuurd door Hans Liebold. Luchtweerstandscoëfficiënt: verbeterd door grote voorspoiler en twee vinnen achterop.

Totale productie was 16 auto’s: 13 eerste en tweede generatie Wankelmotorwagens, twee dieselmotorwagens van de derde generatie gebruikt bij de Nardò-recordpoging en een enkele V8-aangedreven vierde generatieauto. Van de 17 gebouwde prototypes waren er twee pure showmodellen en vier werden gesloopt; de 13 resterende exemplaren behoren tot het Mercedes-Benz Museum.

Concurrenten

De C111 had geen directe productieconcurrenten — hij was nooit voor verkoop bedoeld. Als technologische studie was hij zijn tijd echter ver voor op:

• Ferrari 312 PB (racewagen vergelijkbaar van concept)
• Lamborghini Countach (vergelijkbaar design tijdperk)
• Porsche 917 (qua recordpogingen)

Opvolgend model

In 1991 introduceerde Mercedes-Benz de C112 op de Frankfurt Motor Show als een voorgestelde productiesportwagen. De auto gebruikte een middengemonteerde 6,0-liter V12-motor. Maar nadat 700 deposito’s waren geaccepteerd besloot het bedrijf toch niet verder te gaan met productie. Een beslissing die velen nog steeds betreuren. De erfenis van de C111 leeft voort in de CLK GTR, de SLR McLaren en de AMG GT.