Maserati Mistral / Tipo AM109 (1963-1970)

De Maserati Mistral kwam in 1964 op de markt. De Mistral was ontworpen door Pietro Frua en was bedoeld als opvolger van de 3500 GT. Met zijn gestroomlijnde design en krachtige motoren was de Mistral een waardige opvolger die zowel prestaties als stijl bood.

Mistral is de naam van een Franse wind die waait uit de Middellandse Zee, en vanaf dit model zou een reeks van Maserati tweezits sportwagens worden vernoemd naar winden. 2+2 coupés zouden de namen van circuits krijgen waarvan de Sebring in hetzelfde jaar met deze lijn startte.

Maserati Mistral

Geschiedenis en achtergrond

In 1964 was de range van Maserati’s behoorlijk uitgebreid met de Mistral en Quattroporte naast de Sebring, 3500 GT en 3500 GT Spyder. De Mistral moest de verouderde 3500 GT vervangen, en werd gepresenteerd in 1963. Het ontwerp van Pietro Frua straalde klasse uit. De strakke tweezitter nam de zescilinder-in-lijn van zijn voorganger over. Die was rechtstreeks afgeleid van de 250F uit de Formule 1 waarmee Juan Manuel Fangio zijn wereldtitel pakte.

Met de Mistral vestigde Maserati de traditie van het noemen van zijn Gran Turismo-auto’s naar beroemde winden — de Ghibli, Bora, Khamsin, Karif, Shamal en Levante zouden volgen. WikipediaDe Maserati Mistral is een elegante sportwagen die voor het eerst aan het publiek werd gepresenteerd op de Turin Motor Show in de herfst van 1963. Massaproductie van dit model begon pas in 1964.

Het duurde drie jaar voordat de modelnaam werd gewijzigd naar Mistral, wat werd voorgesteld door de Franse Maserati-importeur kolonel John Simone, met een verwijzing naar de wind met dezelfde naam die waait in de Rhône-vallei.

De Mistral was de laatste Maserati die de lijnzes DOHC-motor gebruikte — een directe afstammeling van de 250F racemotor. In die jaren werd de Maserati Mistral vaak vergeleken met Ferrari-modellen, en hoewel hij tekortschoot in pure prestaties, had hij verschillende opmerkelijke voordelen: betrouwbaarheid, interieurcomfort en prijs.

Design en interieur

Het design van de Mistral was een groot succes met dank aan Pietro Frua uit Turijn. De auto was zeer innovatief, met zijn luchtinlaat onder de voorbumper gemonteerd, waardoor de traditionele grille niet meer nodig was. Grote ramen maakte de cabine zeer open. De body werd vervaardigd door Maggiora in Turijn en eindigde bij Officine PADANE in Modena.

De meerderheid van Mistrals werden gebouwd in aluminium, maar vanaf 1967 werden deze vervangen door een stalen constructie met alleen de motorkap en deuren die nog in aluminium. Het chassis – gemaakt van vierkante holle buizen – was nieuw, met een wielbasis van slechts 2,4 meter, 10 cm korter dan de Sebring en de Vignale Spyder.

De krachtbron van de Mistral

De technische kenmerken van de zescilinder lijnmotor waren indrukwekkend: hemisferische verbrandingskamers, een cilinderkop met lichtmetalen dubbele nokkenassen, dubbele ontsteking en indirecte injectie. Doorheen de jaren heen en afhankelijk van de versie (coupé of cabriolet) groeide de inhoud van het blok van 3,5 naar 4 liter, met een vermogen tussen 235 en 255 pk. Dat vermogen kwam in alle gevallen op de achterwielen terecht via een manuele ZF-vijfversnellingsbak.

Toch had dit blok ook een dark side: het injectiesysteem. Als het zorgvuldig werd afgesteld, liep de motor uitstekend. Maar deze afstelling is behoorlijk ingewikkeld en luistert nauw, heel wat Mistrals kregen om deze reden carburateurs.

Modelvarianten en motoren

De Maserati Mistral werd geproduceerd in twee hoofdvarianten:

• Mistral 3.5: Uitgerust met een 3.5-liter zescilinder lijnmotor die 235 pk leverde bij 5800 tpm. Deze versie bood een topsnelheid van ongeveer 250 km/u en een acceleratie van 0 naar 100 km/u in ongeveer 7,3 seconden.
• Mistral 3.7: Deze krachtigere versie had een 3.7-liter zescilinder lijnmotor met 245 pk bij 5800 tpm. De topsnelheid lag rond de 254 km/u, met een 0-100 km/u tijd van ongeveer 6,4 seconden.
• Mistral 4.0: De topversie met een 4.0-liter zescilinder lijnmotor die 265 pk leverde bij 5200 tpm. Deze versie bereikte een topsnelheid van ongeveer 255 km/u en een 0-100 km/u tijd van ongeveer 6,5 seconden.

Achterzijde van de Maserati Mistral

Design en interieur: Een meesterwerk van Italiaanse elegantie

De Maserati Mistral is een lust voor het oog, met vloeiende lijnen en een elegante coupé-stijl die typisch Italiaans is. Het ontwerp, verzorgd door Pietro Frua, combineerde klassieke elementen met moderne accenten, waardoor de Mistral zowel tijdloos als eigentijds oogde.

innenin werd de Mistral gekarakteriseerd door luxe afwerkingen, zoals leren bekleding, houten dashboardpanelen en een zorgvuldig vormgegeven middenconsole. Het interieur bood verrassend veel ruimte voor twee inzittenden, en luxe details zoals airconditioning, elektrisch bedienbare ramen en een radio maakten de auto zowel comfortabel als prestigieus.

Het model zou de laatste Maserati zijn met de beroemde zescilinder-in-lijn van het merk. Alle Mistrals werden uitgerust met schijfremmen, terwijl de airconditioning, de drietraps automatische transmissie en een radio optioneel waren. De Mistral kende een lange carrière en er werden 955 exemplaren van gebouwd, waarvan 830 coupés en 125 Spyders. Na zeven productiejaren werd de productie beëindigd en kwam de Ghibli, die toen al enkele jaren in productie was, in de spotlight te staan welke werd voorzien van een V8.

Interieur van de Maserati Mistral

Concurrenten

In zijn tijd stond de Maserati Mistral tegenover andere prestigieuze GT’s zoals de Ferrari 330 GT 2+2, de Lamborghini 400 GT en de Aston Martin DB6. Deze auto’s boden vergelijkbare prestaties en luxe, maar de Mistral onderscheidde zich door zijn unieke combinatie van stijl, comfort en Italiaanse vakmanschap.

Na het einde van de productie van de Mistral in 1970, werd de Maserati Ghibli geïntroduceerd in 1967. Dit model, ontworpen door Giorgetto Giugiaro, bood een modernere uitstraling en verbeterde prestaties, maar behield de luxe en het rijplezier dat de Mistral zo geliefd maakte.

1966 Maserati Mistral - Silverstone Classic. CarshowClassic.com