Maserati Bora

De Maserati Bora (Tipo 117) was een tweedeurs coupé met een V8 middenmotor en werd gebouwd tussen 1971 en 1978. De Bora was een Italiaanse sportwagen met middenmotor en haalde een top van 275 km/u. Het model was vernoemd naar een beruchte noordoostelijke wind die door de Adriatische Zee giert. Maserati hield wel van dat soort stormachtige namen en de Bora deed die reputatie eer aan: krachtig, stijlvol en niet zonder drama.

Foto: nakhon100 | Creative Commons

Bora uit 1974

Geschiedenis en achtergrond

Begin jaren zeventig zat Maserati in een interessante spagaat. Aan de ene kant had het merk zijn reputatie te danken aan elegante GT’s die geschikt waren om met stijl naar Monte Carlo te cruisen. Aan de andere kant begon de markt te vragen om échte supercars met middenmotor, in navolging van de Lamborghini Miura en later de Ferrari Berlinetta Boxer. Maserati kon natuurlijk niet achterblijven en presenteerde in 1971 op de autosalon van Genève de Maserati Bora, hun eerste middenmotor-supercar voor de openbare weg.

De Bora werd ontwikkeld onder de leiding van Giulio Alfieri, Maserati’s technische brein, en kreeg een V8 in het midden van de auto, een flinke breuk met het klassieke Maserati-DNA. Waar de Ghibli nog een frontmotor had, gooide de Bora het roer om en stapte mee in de nieuwe supercartrend.

Kort nadat Citroën een meerderheidsbelang nam in de Italiaanse autobouwer in 1968, werd het concept van een centraal geplaatste motor in een tweezits sportwagen voorgesteld. Lamborghini en De Tomaso hadden al de Miura en de Mangusta en Ferrari was ook bezig met de ontwikkeling van hun eigen middenmotor model.

In oktober 1968 werd er gestart met het project en het jaar erna was een prototype klaar. Op de Autosalon van Genève werd de Bora in maart 1971 voor het eerst aan het publiek getoond. De Tomaso kocht Maserati in 1975 en de productie van de Bora werd 3 jaar later beëindigd.

Design en interieur

Het design van de Bora kwam van niemand minder dan Giorgetto Giugiaro, toen nog werkzaam bij Italdesign. Hij gaf de auto strakke, hoekige lijnen met een lage neus en een wigvormig profiel, helemaal in lijn met de vroege jaren zeventig. De pop-up koplampen en de brede achterzijde met forse wielkasten gaven de Bora een serieuze supercar-uitstraling, maar zonder de flamboyante overdaad van een Miura. Het was typisch Italiaans design: strak, elegant en toch een beetje agressief.

Binnenin had Maserati gekozen voor een verrassend comfortabele aanpak. Waar veel middenmotor-supercars van die tijd minimalistisch en luidruchtig waren, bood de Bora geluidsisolatie en verstelbare pedalen en stuurkolom – hydraulisch bediend, jawel. Het interieur was aangekleed met leer, chroom en duidelijke meters, waardoor de Bora een stuk gebruiksvriendelijker was dan zijn concurrenten. Het was de supercar waarmee je, in theorie althans, ook nog naar kantoor kon rijden zonder met een hernia aan te komen.

Het Italiaanse merk had een reputatie ontwikkeld voor het produceren van technologisch verouderde auto’s, maar dat veranderde met de Bora. De meeste supercars boden ook weinig voetruimte en hadden geen of een kleine bagageruimte. Ook hier was de Bora anders en de auto was daarnaast stil en comfortabel om in te rijden.

Interieur van de Bora

Modelvarianten

De Bora werd gebouwd in twee hoofduitvoeringen, de 4.7 V8 en de 4.9 V8. Maserati hield het aanbod overzichtelijk, maar beide versies leverden meer dan genoeg vermogen om de auto serieus spannend te maken.

Later was de Bora alleen nog leverbaar met de 4,9 liter motor welke 320 PK leverde. Ongeacht de grootte van de motor werd de Bora beschouwd als een buitengewoon krachtige auto in zijn tijd. Citroën ‘s geavanceerde hogedruk LHM hydraulica werden overgenomen en de Bora kreeg geventileerde schijfremmen, stalen wielen en kantelbare koplampen. Binnenin was een overdaad aan leer op de kuipstoelen, het dashboard, de portierbekleding, de middenconsole en de achterwand. Het originele ontwerp gewicht was 1400 kg, maar door gebruik van isolatiematerialen om de auto stiller te maken steeg dit tot 1535 kg. De Bora zou ook de basis vormen voor de latere Merak.

V8 middenmotor van de Bora

Concurrenten

De Bora nam het op tegen grootheden als de Lamborghini Miura, de Ferrari 365 GT4 BB en de De Tomaso Pantera. Allemaal middenmotor-supercars, allemaal ontworpen om de weg en je portemonnee in een mum van tijd leeg te trekken.

Citroën was destijds eigenaar was van Maserati en dat terug te zien is in de Bora. Zo waren de verstelbare pedalen en stuurkolom hydraulisch bediend via het fameuze Citroën-systeem. Handig in theorie, maar als er een lekje opdook, wist je dat je garagebezoek meteen een dure grap zou worden. Een ander aardig weetje: de Bora werd in de VS geleverd met lompe veiligheidsbumpers om te voldoen aan Amerikaanse regels. Het leverde de auto daar de bijnaam “de Bora met snorharen” op.

De Bora werd opgevolgd door de Maserati Merak, een iets kleinere en lichtere middenmotor-auto met een V6. De Merak was minder extreem en richtte zich op een breder publiek, maar de Bora bleef de pure V8-supercar van de familie.

MASERATI BORA