Lloyd 600

De Lloyd 600 was een kleine auto die geproduceerd werd door Lloyd Motoren Werke GmbH ( Lloyd Motor Works ) van de Borgward Group in Bremen tussen 1955 en 1961. De Lloyd Alexander was in de meeste opzichten identiek aan de Lloyd 600.

Lloyd 600 Minibus

Geschiedenis en achtergrond

De Lloyd 600 en zijn opvolger de Lloyd Alexander waren de opvolgers van de Lloyd 400. In tegenstelling tot de Lloyd 400, die nog een tweetaktmotor gebruikte, had de Lloyd 600 een viertaktmotor. De cilinderinhoud van 596 cc zorgde voor een maximaal vermogen van 19 pk bij 4.500 rpm met een compressieverhouding van 6,6:1.

De Lloyd Alexander 600 had de grootste cilinderinhoud van alle modellen die Lloyd in 1957 aanbood. Hij was voorzien van een zuinige viertakt parallelle tweecilinder 600 cc luchtgekoelde motor, laag gemonteerd in een voorste motorruimte om te profiteren van de luchtstroom via een voorkoelingsgrill.

De verkopen van de Lloyd 600 waren aanvankelijk sterk, met 35.329 geregistreerde eenheden in 1956 alleen al, en een piek van circa 4.000 eenheden per maand in 1958, wat bijdroeg aan de positie van het merk als West-Duitslands op twee na grootste autofabrikant achter Volkswagen en Opel. De inkomsten uit Amerikaanse import waren een kritieke factor in Borgwards’ financiën, en de instorting van de importboom droeg direct bij aan het faillissement van Borgward. Toen de Amerikaanse verkopen van de Alexander in 1960 instortten, was dat voor Carl Borgward een beslissende klap.

Design en interieur

De carrosserie rustte op een buisstalen chassis. De voorruit op de Lloyd 600 en Lloyd Alexander-modellen was plat. Aan de achterkant hadden alle Lloyd-sedans een klein plat achterraam dat al in 1954 was vervangen door een full-width gebogen achterruit. De deuren waren tot 1961 aan de achterkant gescharnied — een indeling die de toegang vergemakkelijkte maar in de jaren zestig veiligheidsbezorgdheid begon op te wekken.

Ventilatie vertrouwde op schuivende of oprolbare ramen voor frisse luchtcirculatie zonder complexe systemen. Comfortvoorzieningen waren beperkt om het gewicht laag te houden. Een verwarming was beschikbaar als optie, waarbij warmte efficiënt werd getrokken uit de uitlaatgassen. Een defroster was standaard voor beter zicht.

De Lloyd Alexander had een hogere uitrustingsniveau dan de standaard 600 en een vierde versnelling met een volledig gesynchroniseerde versnellingsbak. Hij had ook een achterklep die van buitenaf kon worden geopend, in tegenstelling tot de Lloyd 600 waarbij je door de passagierscabine moest reiken om de bagageruimte te bereiken.

Modelvarianten

• LP600 Limousine (1955–1961) — vierdeurs sedan, standaard basismodel, 3-bak
• LC600 Cabrio-Limousine — cabriolet, later uit het gamma geschrapt bij de Alexander-rebranding
• LK600 — gesloten bestelwagen (panel van)
• LS600 Kombi — stationwagon
• LT600 — minibus met voorwaartse besturing, zes passagiers in individuele verwijderbare stoelen
• Lloyd Alexander (1957–1961) — verbeterde versie met 4-bak, hogere eindoverbrenging en externe bagageklepopening
• Lloyd Alexander TS (1958–1961) — topmodel met grotere carburateur, hogere compressieverhouding van 7,2:1, 25 pk, volledig gesynchroniseerde 4-bak en volledig herziene achteras

Concurrenten

De lage kosten van het voertuig plaatsten het in directe concurrentie met de populaire Volkswagen Kever, die de verkoop van kleine auto’s in het naoorlogse West-Duitsland domineerde. Andere concurrenten waren:

• DKW Junior
• NSU Prinz
• Fiat 600
• Renault 4CV

Opvolgend model

Carl Borgward was een uitstekend ingenieur, maar zijn ambities begonnen zijn kasstromen in de late jaren vijftig te overstijgen. Niet alleen probeerde hij te concurreren met Mercedes in de midden-hogere prijsklassen, maar zijn zeer ambitieuze vervanging voor de LP600/Alexander, de Arabella, was mogelijk de laatste spijker in de doodskist van zijn imperium. De Arabella was officieel de opvolger maar werd meegesleurd in het faillissement van de Borgward Groep in 1961.