Lancia Appia

De Lancia Appia werd in 1953 geïntroduceerd op de autoshow van Turijn als een vervanging voor de Ardea en zou tien jaar lang geproduceerd worden. De Appia was de laatste in een lange lijn van Lancia productie auto’s die teruggaat tot de Lancia Lambda (geïntroduceerd in 1922) die de zogenaamde ‘sliding pillar’ als voorvering hadden. Alle drie de series (Tipo 808/809/812) kregen een V4-motor met 1089 cc.

Eerste serie sedan

Geschiedenis en achtergrond

De Lancia Appia zette een nieuwe standaard voor luxe en techniek in het kleine Italiaanse automobielsegment. Waar de Ardea al bekendstond om zijn verfijnde techniek, bracht de Appia dit naar een hoger niveau met een moderne en compacte viercilinder-motor en een volledig vernieuwd onderstel. Het model kreeg zijn naam van de beroemde Romeinse Via Appia, een knipoog naar snelheid, elegantie en Italiaanse trots.

De Appia groeide uit tot een van Lancia’s meest geliefde modellen van de jaren vijftig en zestig, en het merk combineerde hier klassieke elegantie met innovatieve techniek. Door de jaren heen werd de Appia doorontwikkeld en leverde Lancia steeds sportievere en luxere varianten, zodat hij zowel als gezinsauto, elegante Berlina of sportieve coupé indruk kon maken.

Suicide deuren achter en geen B-stijl

De Appia werd bekend om zijn hoge kwaliteit in combinatie met eenvoudige technische verfijning waarmee heteen verdiende reputatie kreeg van betrouwbaarheid en lange levensduur. Het model heeft echter nooit de aandacht en waardering gekregen zoals de Aurelia en Flaminia. Niet door klassieke autoliefhebbers en ook niet door de pers.

Bedrijfswagen-model van de Appia

Lancia Appia Berline

Pininfarina versie van de Appia

Naast het standaard sedan-model werden er een aantal Appia’s gebouwd met bodies van andere carrosseriebouwers, waaronder een Coupe door Pininfarina, een cabriolet en coupé Lusso door Vignale en een aluminium bodied GT door Zagato. Er werden in totaal drie series van Appia werden gebouwd. De eerste serie was een sedan die sterk leek op de Aurelia en tussen 1953 en 1956 werd geproduceerd.

De tweede serie werd gebouwd tot 1959 en kreeg een langere wielbasis en een sterkere motor. Van deze serie was ook een tweedeurs model leverbaar. De derde serie was de krachtigste en werd gebouwd tussen 1959 en 1963. Dit model kreeg een nieuwe voorkant met een horizontale grille en lagere motorkap. Tussen 1960 en 1962 werd er ook nog zo’n 300 driedeurs bedrijfsauto’s gebouwd door Viotto met de naam Giardinetta.

In die tien jaar dat het model in productie was, werden er ongeveer 107.000 Appia’s gebouwd: 98.000 sedan-modellen, 3900 bedrijfsauto’s en 5161 exemplaren kregen een body van Pininfarina, Vignale of Zagato.

Lancia Appia Zagato GTZ uit 1957

Lancia Appia Zagato GTZ 1957 achterzijde

Kleine vinnen op de achterzijde Lancia Appia Zagato GTZ uit 1957

De sportiever ogende varianten van Zagato waren de Zagato GT,GTS en GTE die tussen 1957 en 1962 werden geproduceerd. Hiervan werden in totaal 521 exemplaren gebouwd.

design en interieur

Het design van de Appia balanceerde elegantie en eenvoud. De Berlina had een ingetogen en stijlvolle vormgeving, met rechte lijnen die een gevoel van rust en klasse gaven. De Coupé en Cabriolet varianten, vaak ontworpen door Pininfarina en Vignale, waren vloeiender en sportiever, waarbij elke auto bijna als een op maat gemaakt kledingstuk leek te passen bij zijn eigenaar.

Binnenin straalde het interieur comfort en verfijning uit, met zachte stoelen, nette bekleding en een overzichtelijk dashboard. De materialen waren van hoge kwaliteit, met houtaccenten en een zorgvuldige afwerking die de Appia liet voelen als een luxe auto, ook al was hij technisch bescheidener dan de grotere Lancia’s. Een ritje in een Appia voelde als een stukje Italiaanse elegantie op wielen, en je hoefde er geen mantelpak of colbertje bij te dragen om er goed uit te zien.

Concurrenten

De Appia concurreerde met modellen als de Alfa Romeo Giulietta, de Fiat 1100, de Maserati A6G/54 Coupé en enkele sportieve Duitse coupés. Qua stijl en elegantie stak de Appia vaak met kop en schouders boven de concurrentie uit, terwijl zijn techniek discreet maar doeltreffend bleef.

De Appia Zagato Sport werd destijds zo licht en wendbaar bevonden dat menig bestuurder het gevoel had in een kart te rijden met een vleugje Italiaanse glamour. Ook was de Appia populair bij filmsterren en politici die stiekem wilden pronken met hun goede smaak, maar niet teveel wilde opvallen. En mocht je ooit een Berlina op een klassieke autoveiling tegenkomen, onthoud dan: elegantie zit hem niet altijd in pk’s, soms in de details van een Lancia uit de jaren vijftig.

De Appia werd in 1963 opgevolgd door de Lancia Flavia, die verder bouwde op de voorwielaandrijving, moderne motoren en elegante styling. Daarmee ging Lancia verder in het luxere middenklasse-segment, terwijl de sportieve lijn van de Appia door de Stratos en Fulvia later werd voortgezet.

Lancia Appia Convertible Vignale