Hillman Hunter

Toen de Hillman Hunter in 1966 het levenslicht zag, was het voor Rootes Group de poging om een moderne, veelzijdige middenklasser te bouwen die zowel zakelijk, gezinsvriendelijk als licht sportief kon zijn. De Hunter moest de opvolger worden van de Hillman Minx, maar dan groter, moderner en vooral betrouwbaarder, met de ambitie om te concurreren met de sterke Europese en Amerikaanse concurrentie. Hij werd een van de meest iconische Britse auto’s van zijn tijd: degelijk, rechttoe-rechtaan en verrassend comfortabel, maar zonder de opsmuk van dure merken.

Hillman Hunter uit 1971

De Hunter had van meet af aan een solide reputatie in zowel binnen- als buitenland. In landen zoals Australië, Nieuw-Zeeland en India werd hij lokaal geassembleerd, waardoor het een wereldwijd fenomeen werd dat de Britse auto-industrie flink op de kaart zette. De Hunter bleef tot diep in de jaren zeventig en zelfs begin jaren tachtig in productie, waarbij hij in verschillende gedaanten verscheen: van basismodel tot sportieve, luxe-uitvoeringen.

Rootes Arrow was de naam die fabrikant Rootes Group (later Chrysler Europe) gaf aan een scala aan auto’s die onder verschillende badges werden geproduceerd van 1966 tot 1979. Het is een van de laatste Rootes ontwerpen die werd ontwikkeld zonder invloed van de toekomstige eigenaar van Chrysler. De lijn wordt soms aangeduid met de naam van het meest opvallende model, de Hillman Hunter.

Hillman Hunter station wagon uit 1971

Hillman Hunter door Paykan

Na mislukte pogingen om FIATs te bouwen in Iran richtten de broers Ali Akbar en Mahmoud Khayami in 1962 het bedrijf Iran National Factories op. Ze verkregen een licentie om de Britse Hillman Hunter te produceren. Tegen 1966 mocht het bedrijf hiervan meerdere viercilindermodellen bouwen. In 1967 was de assemblagelijn klaar en ving de productie aan met initieel 6000 eenheden per jaar. De auto’s werden door Hillman gemaakt en als Complete Knocked Down-kits naar Iran gestuurd, alwaar ze geassembleerd werden. Eerst waren er twee versies: de standaard Paykan en de Paykan Deluxe. Later dat jaar werden een pick-up-versie en een taxi-versie toegevoegd aan het gamma. Er kwam ook een commerciële versie en in 1970 een automaat. Begin jaren 1970 weren er al zes versies.

Iraanse versie van de Hillman Hunter: de Paykan

Design & interieur

Het ontwerp van de Hillman Hunter was klassiek Brits, maar toch modern voor de tijd. Strakke lijnen, een rechte motorkap en een bescheiden maar herkenbare grille gaven hem een tijdloze uitstraling. De proporties waren goed gebalanceerd, waardoor de auto groot oogde zonder log te zijn.

Het interieur bood ruime zitplaatsen, een overzichtelijk dashboard en degelijke materialen. Het was een echte gezinswagen: voldoende comfort voor de bestuurder, praktische achterbank en bagageruimte die zelfs een paar boodschappen van de supermarkt kon verwerken zonder te mopperen. Hoewel niet luxueus, voelde alles solide en degelijk aan — typisch Brits, met een vleugje charme.

interieur hillman hunter uit 1970

Modelvarianten

De Hillman Hunter verscheen in verschillende uitvoeringen, afhankelijk van markt en periode. Naast het standaardmodel waren er luxere HL- en GLS-versies, sportievere GT-varianten en een reeks speciale uitvoeringen voor exportmarkten zoals Australië en India. Daarnaast was de Hunter beschikbaar als vierdeur sedan, maar er werden ook estate- en bestelwagenversies geproduceerd onder de Sunbeam- en Humber-badges.

dashboard hillman hunter uit 1970

Concurrenten

De Hunter concurreerde met andere Europese middenklassers zoals de Ford Cortina, Vauxhall Victor, Opel Ascona en de Fiat 124. Hij bood iets meer degelijkheid en betrouwbaarheid dan sommige Italiaanse rivalen, en iets meer verfijning dan de typische Britse budgetsedans.

De Hillman Hunter werd opgevolgd door de Chrysler Alpine (later Talbot Alpine) toen Chrysler Europe de Britse modellen moderniseerde en hernoemde. De filosofie bleef hetzelfde: praktische middenklasser met betrouwbare techniek, maar dan moderner en met grotere internationale ambities.