Ford Taunus 12M / 15M P4 (1962–1966)

De Ford Taunus 12M/15M P4 (1962-1966) was de eerste voorwielaangedreven Ford, geboren uit het geannuleerde Cardinal-project voor de Amerikaanse markt. Met een 60° V4-motor van 1,2 tot 1,5 liter en 40 tot 65 pk, voorwielaandrijving en een vlakke vloer zonder tunnelbult was de P4 technisch geavanceerder dan zijn Britse zustermodel de Cortina — maar werd in verkopen verslagen door de eenvoudigere achterwielaangedreven formule.

Ford Taunus 12M

Geschiedenis en achtergrond

In 1959-1960 ontwikkelde Ford een subcompacte auto met de codenaam “Cardinal”, bedoeld voor zowel de VS als Europa. De Amerikaanse versie werd in 1962 geannuleerd — op het laatste moment door Lee Iacocca — maar Ford Germany zette de Cardinal in productie als de 1962-1966 Ford Taunus 12M P4. Het was de eerste productie-Ford met voorwielaandrijving.

De auto was niet ontworpen door Ford Duitsland maar door het Amerikaanse moederbedrijf, en zou worden gebouwd en verkocht in de VS als de Ford Cardinal — een all-American concurrent voor de Volkswagen Kever. Toen Iacocca de Amerikaanse versie annuleerde, bleef Ford Germany over met een volledig ontwikkeld product dat nergens anders heen kon dan naar de Europese markt.

Ondanks dat het totale productieaantal van 680.206 exemplaren slechts de helft was van het oorspronkelijke doelcijfer voor het Cardinal-programma, was het geen ramp — het was 19 procent beter dan wat de oude 12M en 15M in tien jaar hadden bereikt. Op zijn hoogtepunt bracht het Ford-Werke’s marktaandeel in West-Duitsland op 14,4 procent in 1963.

De G93A was een doorontwikkeling van de Ford Eifel en gebruikte dezelfde 1172 cc viercilinder motor, maar in een langer chassis en met een gestroomlijnde body. Het was de eerste Duitse Ford met hydraulische remmen. Als gevolg van de oorlog werd de productie onderbroken van 1942 tot 1948 maar er waren er toen al 74.128 gebouwd, waaronder ook stationwagons en lichte bestelwagens.

Design en interieur

De P4 introduceerde een volstrekt nieuw silhouet voor de Taunus-familie — strakker, moderner en met de nieuwe V4-motor dwars voorin gemonteerd voor de voorwielaandrijving. Critici waren verdeeld over de nieuwe styling, die sommigen aanduidde als te experimenteel voor de conservatieve Europese middenklassemarkt.

De carrosserie was beschikbaar als twee- en vierdeurs saloon, driedeurs Kombi-estate, tweedeurs coupé, driedeurs sedan-delivery en een door Karl Deutsch gebouwde cabriolet op bestelling — een opvallend breed aanbod voor een auto in dit segment.

Het interieur bood ruimte voor vijf passagiers met een vlakke vloer dankzij de voorwielaandrijving — geen tunnelbult, geen compromissen in de beenruimte achterin. Een voordeel dat Ford in zijn marketingmateriaal expliciet benadrukte tegenover de achterwielaangedreven concurrenten.

Modelvarianten

Taunus 12M (1962–1966) — het instapmodel:

1.183cc V4-motor, 40 pk, topsnelheid 124 km/u (77 mph). Beschikbaar als twee- en vierdeurs saloon, Kombi-estate en sedan-delivery. Meest verkochte variant van de P4.

Taunus 12M TS (1963–1966) — betere uitrusting:

Geïntroduceerd als upmarket versie van de 12M, vergelijkbaar met de gelijktijdig geïntroduceerde Ford Cortina Super op de Britse markt. Dezelfde 1.183cc motor maar betere trim en uitrusting.

Taunus 15M (1963–1966) — grotere motor:

1.498cc V4-motor, 50-65 pk afhankelijk van afstelling, topsnelheid 135-145 km/u (84-90 mph). Het topmodel van de P4-familie. Beschikbaar als twee- en vierdeurs saloon en Kombi-estate.

Taunus 12M/15M Coupé (1963–1966) — sportiefste variant:

Tweedeurs coupé-carrosserie op het 12M/15M-platform. Meest stijlvolle variant van de P4-familie, vandaag de meest gezochte door verzamelaars.

Karl Deutsch Cabriolet (op bestelling) — zeldzaamste variant:

Tweedeurs cabriolet gebouwd door Kölner koetsenbouwer Karl Deutsch op het P4-chassis. Uiterst zeldzaam — slechts een handvol exemplaren gebouwd op klantbestelling.

De Ford Taunus V4-motor — een 60° V4-configuratie — was volledig nieuw ontwikkeld voor de P4 en zou Fords Europese modellen bedienen van 1962 tot 1981. Dwars voorin gemonteerd voor de voorwielaandrijving, met alle vier versnellingen gesynchroniseerd via een kolomschakelaar.

Ford Taunus 15M

Concurrenten

De P4 concurreerde in het Europese B/C-segment van kleine gezinsauto’s van de vroege jaren zestig. Directe concurrenten waren:

• Volkswagen Kever (de directe doelstelling van het originele Cardinal-project)
• Opel Kadett A (directe concurrent in West-Duitsland)
• Ford Cortina Mk1 (Britse zustermodel, achterwielaandrijving)
• Renault 8 / Renault 10 (vergelijkbaar FWD-concept)
• NSU Prinz

Opvolgend model

De P4 werd in 1966 opgevolgd door de Ford Taunus 12M/15M P6 — intern gecodeerd als “Prelate” — een verfijnd en geheel opnieuw gestyled FWD-model op hetzelfde basisplatform. De P6 introduceerde de 1.305cc V4 als nieuwe instapmotor en de 1.699cc V4 als topmotor, en was de eerste Ford die de RS-badge droeg — op de 15M RS van 1967, de eerste RS-gemerkte Ford in de geschiedenis.