Ford Capri Mk3 (1978–1986)

De Ford Capri Mk3 (1978-1986) was de negen jaar lange finale van Europa’s meest succesvolle betaalbare sportcoupé, met circa 320.000 gebouwde exemplaren. Van de 3,0-liter Essex V6 tot de 160 pk Cologne V6 met Bosch K-Jetronic injectie in de 2.8 Injection Special, en afgerond met 1.038 exemplaren van de Brooklands Green Capri 280, bewees de Mk3 dat een goed ontwerp met de juiste verfijning decennia meegaat.

Ford Capri Mk3 uit 1981

Geschiedenis en achtergrond

De Ford Capri Mk3 — intern “Project Carla” genaamd — was in wezen een ingrijpend bijgewerkte Mk2, maar werd door Ford als een volledig nieuw model gepositioneerd. De eerste exemplaren kwamen beschikbaar in maart 1978, na een conceptpresentatie op de Geneva Motor Show van 1976 die de nieuwe richting al voorspiegelde.

De Mk3 kon de gestage verkoopsdaling niet keren — maar wist hem wel te vertragen. De kenmerkende vierkoplampen, het zwarte “Aeroflow”-luchtrooster en de verbeterde aerodynamica gaven de Capri een frisse uitstraling die het ontwerp nog bijna negen jaar relevant hield. Hetzelfde ontwerp met dezelfde gemoderniseerde Cortina-vloerplaat dat in 1968 zijn debuut had gemaakt, bleef in 1986 nog steeds een auto die kopers wilden.

In 1981 ademde de introductie van de 2.8 Injection nieuw leven in het gamma. De 2.8i was de eerste reguliere Capri met brandstofinjectie sedert de RS2600 en verlengde de productie met twee tot drie jaar langer dan Ford had gepland. Vanaf november 1984 werd de Capri uitsluitend nog voor de Britse markt gebouwd, met alleen rechtsgestuurde exemplaren van die datum af.

Op 19 december 1986 reed de laatste Capri van de productielijn in Keulen. Op dat moment waren er in totaal 1.886.647 Capri’s gebouwd over alle generaties.

interieur Ford Capri Mk3 uit 1985

Design en interieur

De Mk3 introduceerde kenmerkende vierkoplampen als standaard op alle modellen, een zwart “Aeroflow”-luchtrooster dat ook op de Fiesta Mk1 was toegepast, en zaagvormige achterlichtlenzen die de nieuwe Ford-ontwerpstaal van hoofdstylist Uwe Bahnsen weerspiegelden.

Diezelfde stijlkenmerken werden vervolgens overgenomen op de Cortina 80 van 1979, de Escort Mk3 van 1980 en de Granada Mk IIb van 1981.Binnen was de Capri Mk3 aanvankelijk herkenbaar van de Mk2. Naarmate het gamma evolueerde kwamen er fluweelrijkere stoelbekledingen, kleurgecodeerde bumpers en luxere afwerkingen bij. De 2.8 Injection Special van 1984 bood halflederen bekleding als standaard, terwijl de afsluitende Capri 280 volledig lederen Recaro-stoelen had.

Modelvarianten

Capri 1.3 / 1.6 / 2.0 (1978–1986) — het volumegamma:

De basismodellen bij de lancering, voortgezet van de Mk2. Vanaf november 1984 hernoemd naar “Laser” — compleet met een volledige instrumentenpod, lederen versnellingspook, lederen stuurwiel en een elektrische antenne.

Capri 3000S (1978–1981) — de V6-instapper:

De 3,0-liter Essex V6 in enkelvoudige carburateuruitvoering. Het meest gewilde model bij de lancering van de Mk3, hoewel de zachtere Ghia-variant met automaat beter verkocht. In 1981 verdween de 3,0-liter V6 uit het gamma.

Capri 3000S X-Pack (1978–1981) — de triple-Weber-versie:

De X-Pack voegde drie Weber-carburateurs en sportieve aanpassingen toe aan de 3,0-liter V6. Het krachtigste carburateurmodel in de Capri Mk3 — pittiger maar minder verfijnd dan de latere injectieversie.

Capri 2.8 Injection (1981–1984) — de game changer:

Geïntroduceerd op de Geneva Motor Show van 1981. De 2,8-liter Cologne V6 met Bosch K-Jetronic brandstofinjectie leverde 160 pk — meer dan de 3,0-liter Essex maar ook aanzienlijk verfijnder en schoner. Aanvankelijk met vierbaks versnellingsbak, vervangen door vijfbaks in januari 1983 en gelijktijdig fluweelstoelen in plaats van de geblokte bekleding.

Capri 2.8 Injection Special (1984–1986) — het ultieme model:

Vanaf september 1984 evolueerde de 2.8i naar de Injection Special. Halflederen bekleding, sperdifferentieel, vijfbaks versnellingsbak en zevenspakige RS-lichtmetalen velgen van 13 inch zonder het gebruikelijke RS-logo. Kleurgecodeerde grille en koplampen. De meest complete Capri die Ford ooit had gebouwd.

Capri 280 “Brooklands” (1986) — de laatste:

Ford wilde oorspronkelijk 500 turbogeklaagde Capri’s bouwen via Turbo Technics en de auto de Capri 500 noemen, maar gewijzigde plannen leidden tot de Capri 280 — simpelweg de laatste exemplaren van de productielijn. In totaal 1.038 gebouwde exemplaren in “Brooklands Green” metallic met volledig lederen Recaro-bekleding en 15-inch versies van de zevenspakige RS-velgen. De naam “Brooklands” verwees uitsluitend naar de verfkleur, niet naar het beroemde circuit.

Ford Capri Mk3 Brooklands green 280

Werks-Turbo / Zakspeed (1981–1982) — zeldzame speciale editie:

Van juli 1981 tot september 1982 verkochten Duitse RS-dealers een beperkte editie gebaseerd op de 3,0-liter S, met een turbo-opgevoerde 2,8-liter V6 van 190 pk en 220 km/u topsnelheid. Uitsluitend linksgestuurd. Circa 155–200 exemplaren gebouwd.

Tickford Capri (1983–1984) — de duurste Capri ooit:

Een turbogeklaagde 2,8 Injection-motor ontwikkeld door Tickford leverde 205 pk en een spurt van 0-100 km/u in circa 6,7 seconden. Minder dan 100 exemplaren gebouwd. De kostprijs was dubbel zo hoog als die van de standaard Capri Injection, waardoor de verkoop stagneerde.

Ford Capri Mk3 Tickford Turbo

De Ford Capri Mk3 werd geïntroduceerd in maart 1978 en de laatste verliet op 19 december 1986 de fabriek in Keulen — bijna negen jaar, circa 320.000–340.000 exemplaren en de waardige afsluiting van de meest succesvolle Europese sportcoupé van zijn generatie. Van de 3000S X-Pack die de Essex V6 zijn zwanenzang gaf tot de 160 pk 2.8 Injection Special die de Capri zijn laatste en sterkste jaren bezorgde, en de 1.038 Brooklands Green Capri 280’s die het tijdperk waardig afsloten — de Mk3 bewees dat een goed ontwerp decennia standhoudt als je het met beleid verfijnt. Dat 1.886.647 Capri’s in totaal van de band rolden en dat het model nooit een directe opvolger kreeg, zegt alles over hoe uniek zijn positie in de Europese automobielgeschiedenis is.

Ford wilde oorspronkelijk 500 turbogeklaagde Capri’s bouwen via Turbo Technics en de auto de Capri 500 noemen — maar gewijzigde plannen leidden tot de Capri 280. De naam 280 verwees dus niet naar de motor of het vermogen maar was simpelweg het resultaat van productieplannen die anders uitvielen dan voorzien.

Concurrenten

De Capri Mk3 concurreerde in een krimpend Europees coupésegment — de meeste directe concurrenten waren inmiddels verdwenen of niet vervangen. Resterende concurrenten waren:

• Opel Manta B (verdween in 1988 eveneens zonder opvolger)
• Volkswagen Scirocco Mk2
• Alfa Romeo GTV (duurder segment)
• Renault Fuego (verdween in 1986)

Opvolgend model

De Capri had geen officiële opvolger. Ford lanceerde later de Probe als spirituele opvolger, maar die kon de populariteit van de Capri nooit evenaren. In Groot-Brittannië werd de Capri een van de meest gestolen auto’s in de tweede helft van de jaren tachtig en vroege jaren negentig — geclassificeerd als “hoog risico” in een rapport van het Home Office. Een misschien twijfelachtig eerbetoon, maar toch een teken van de aanhoudende populariteit van het model.