Ford Anglia 100E / 105E (1939-1967)

De Ford Anglia is een van de meest karakteristieke Britse kleine auto’s uit de naoorlogse periode, met een productiegeschiedenis die teruggaat tot 1939. Onder de naam Anglia bracht Ford UK vier generaties uit, lopend van een sobere vooroorlogse gezinsauto tot de iconische 105E met zijn naar achteren hellende achterruit — een model dat wereldberoemd werd dankzij zijn rol in de Harry Potter-films, maar ook op eigen kracht een belangrijke plek heeft in de Britse autogeschiedenis.

Ford Anglia 494E

Geschiedenis en achtergrond

De Ford Anglia werd voor het eerst geïntroduceerd in 1939, net voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, als de E04A. Dit model was gebaseerd op de oudere Ford 7Y en richtte zich op de markt voor betaalbare gezinsauto’s. De E04A bleef tot 1948 in productie, waarna een facelift volgde onder de naam E494A — bedoeld als tussenoplossing tot de komst van een volledig nieuw model.

Alle modellen waren tweedeurs vierzits saloons gespoten in de beroemde zwarte Ford lak. Instrumenten en verfraaiingen waren zo eenvoudig mogelijk om de prijs laag te houden. De eerste versie had een vermogen van 23 PK en haalde een top van 90 km/u. De productie van het eerste model eindigde in 1948, toen er ruim 55.000 waren gebouwd. Er was ook een busje van het model in de vorm van de E04C die werd gebouwd tussen 1940 en 1948.

In 1953 verscheen de 100E, een modernere tweedeurs sedan met voor het eerst een vlakke, rechte carrosserie en onafhankelijke voorwielvering. De motor bleef echter een verouderde zijklepmotor.

De grootste sprong volgde in 1959 met de 105E, de eerste auto die volledig werd ontwikkeld door Ford’s nieuwe R&D-centrum in Birmingham. Voor het ontwerp werd de Amerikaanse designer Elwood Engel ingeschakeld, die eerder de Lincoln Continental had getekend. De 105E introduceerde de geheel nieuwe Kent-motor en werd een van de bekendste Britse auto’s van zijn tijd. In 1962 kwam de krachtigere Anglia Super (123E) erbij als topmodel. De productie van de Anglia eindigde in 1967, waarna de Ford Escort het stokje overnam.

Interieur van de Ford 123E Anglia Super

Design en interieur

De vroege generaties (E04A en E494A) hadden een typisch laat-jaren-’30 ontwerp: een tweedeurs vierzits sedan met een rechtopstaande grille, uitgevoerd in de karakteristieke zwarte Ford-lak met eenvoudige instrumenten en afwerking om de prijs laag te houden.

De 100E bracht in 1953 een moderner, gestroomlijnder uiterlijk met een vlakke, gladde carrosserie — een stijlbreuk met de bollere vooroorlogse vormen.

De 105E uit 1959 was echter de grootste designsprong. Het Amerikaans geïnspireerde ontwerp van Elwood Engel omvatte een sterk gestileerde neuslijn, overkapte koplampen, opvallende achtervleugels en een kenmerkende naar achteren hellende achterruit — een vormgevingstruc die destijds ook bij Amerikaanse auto’s als de Lincoln Continental werd toegepast en in de marketing werd geprezen omdat de ruit bij regen schoon zou blijven.

Aan de voorzijde toonde de Anglia gelijkenissen met de Ford Thunderbird uit 1957, met kleine dakgootjes boven de koplampen, al was de bumper kleiner vanwege Europese regelgeving. Ondanks de compacte afmetingen bood de 105E plaats aan vier volwassenen, met twee zitplaatsen voor en een bank achterin.

De Anglia Super 123E onderscheidde zich uiterlijk door een tweekleurige lak, waarbij dak en zijstrook in een afwijkende kleur waren uitgevoerd.

Modelvarianten

Ford Anglia E04A (1939–1948)

De eerste generatie, zijklepmotor, sobere uitvoering

Ford Anglia E494A / 103E (1948–1959)

Facelift van de E04A, later doorontwikkeld tot 103E Popular. Ford gaf het model in 1948 een facelift en noemde de “nieuwe” Anglia de E494A, die alleen bedoeld was als een noodoplossing tot de komst van de nieuwe 100E-serie in 1953. De Anglia behield de zijklepmotor en de enige echte veranderingen waren kleine designaanpassingen.

De instrumenten van de Anglia waren zeer eenvoudig, maar werden wel uitgebreid met richtingaanwijzers en een tweede ruitenwisser. De auto kreeg een nieuw leven als de 103E en bleef als basismodel in productie als de 103E Popular tot 1959. Er werden 108.878 exemplaren van gebouwd. De bus variant was de E494C en deze werd gebouwd van 1949 tot 1954.

Ford Anglia 100E uit 1953

Ford Anglia 100E (1953–1959)

Nieuwe carrosserie met onafhankelijke voorwielvering. Na het succes van de Ford Consul en Zephyr, paste Ford dezelfde styling en technische principes toe op de nieuwe kleine modellen in 1953. De auto’s waren nieuw, maar de namen waren bekend: de Anglia en de Prefect. De Anglia was de basisversie van de twee auto’s ook al zou er spoedig een luxe versie beschikbaar komen. Zowel de Anglia als de Prefect versies waren commerciële namen voor de Ford 100E.

De auto zag er zeer modern uit, maar het moest het nog steeds doen met een oude zijklepmotor bediend door een 3-versnellingsbak. Toch werd het model goed ontvangen ondanks zijn gebreken en de verkoop verliep uitstekend, met 345.841 verkochte exemplaren, tot de komst van de 105E Anglia in 1959. De bus variant was de 300E en deze werd gebouwd van 1954 tot 1961.

Ford Anglia 105E (1959–1967)

Geheel nieuw ontwerp met Kent-motor, in Standard- en Deluxe-uitvoering. Het vierde Anglia model was de 105E die in 1959 op de markt kwam. Amerikaanse designinvloeden gaven het model een nieuwe neus en op de luxe versies een schuin lopende chromen grille tussen twee prominente oogbol-achtige koplampen.

De standaard Anglia had een smallere gelakte grille. Met zijn schuine lijn leek de Anglia meer op een 1950 Studebaker of zelfs op een vroege Ford Thunderbird dan de meer agressieve ogende Amerikaanse Fords uit de late jaren vijftig.

Ford Anglia 105E uit 1958

Ford Anglia Torino

De Anglia 105E Torino werd ontwikkeld tussen 1965 en 1967 door de Italiaanse dochteronderneming van Ford met behulp van het chassis en mechanische componenten van de 105E sedan, maar met nieuwe carrosseriedelen. De Torino werd gestyled door Michelotti en gebouwd door Officine Stampaggi industrialisatie. Er werden 10.007 exemplaren verkocht in Italië en het model kwam ook in België, Nederland en Luxemburg op de markt.

Ford Anglia Torino

Ford Anglia Super 123E (1962–1967)

Topmodel met grotere 1,2-liter Kent-motor en tweekleurige lak. Net als de late jaren vijftig Lincolns en Mercurys en de Citroën Ami, had de auto een achterwaarts hellende achterruit. Als gevolg hiervan had het model een vlakke daklijn en dit gaf uitstekende hoofdruimte achterin. Het model had ingetogen staartvinnen die al een stuk minder expliciet waren dan Amerikaanse modellen uit die tijd. In september 1961 kwam er voor het eerst een station wagon versie bij in de line-up.

Vanaf 1962 kwam de 123E Anglia Super beschikbaar naast de 105E. Het was de vervanging van de laatste van de lijn van de Prefecten, met onder andere een grotere 1198 cc motor. Dezelfde auto werd ook in Europa verkocht. Daarnaast was er in de Anglia Sportsman waar het reservewiel op de achterklep lag, enigszins vergelijkbaar met de continentale kit in de Verenigde Staten. Het model had chromen bumpers, brede whitewall banden, en een optionele striping van voor naar achteren.

Ford 123E Anglia Super in “Venetian Gold” lak

De Anglia saloons werden voorzien van verschillende uitrustingingsniveaus. Het basismodel had geen chroomwerk, een stalen grille en eenvoudige interieurbekleding. De deluxe had een chromen zijstrook, chromen achterlichtenbehuizingen, dashboardkastje met licht, een zonneklep en een chromen grille volle breedte. De bovenkant van de range was de Super met dubbele verchroomde zijstroken, contrasterend gekleurd dak en zijkanten, plush interieur en de 1198 cc motor met een versnellingsbak met synchromesh op de eerste versnelling.

Concurrenten

• Austin A35 / Mini
• Morris Minor
• Triumph Herald
• Vauxhall Viva
• Hillman Imp

Opvolgend model

Tegen het einde van de productie van het model experimenteerde Ford met twee kleuren metallic verf op de Anglia, “Blue Mink” en “Venetian Gold”. Er werden 250 exemplaren in “Blue Mink” gespoten en 500 in “Venetian Gold”. Uiteindelijk zou het model in 1967 opgevolgd worden door de Ford Escort nadat er zo’n 1.594.486 van waren gebouwd.