Ford Cortina

De Ford Cortina was een model van Ford dat werd gebouwd in de fabriek in Dagenham tussen 1962 en 1982. De naam Cortina is afgeleid van de wintersportplaats Cortina d’Ampezzo. Later zou Ford op dezelfde manier de naam voor de Capri kiezen. De Cortina Mk1 werd in september 1962 geïntroduceerd en was leverbaar in 2 modellen: standaard model en luxe model met twee of vier deuren. Het ontwerp was specifiek bestemd voor de Engelse werd al snel geëxporteerd naar andere landen. Zeer kenmerkend waren de aflopende zijstrepen en de bekende en opvallende Y-vorm in de ronde achterlichten. De Cortina zou uitgroeien tot een van de succesvolste modellen van Ford.

 

Met de Cortina probeerde Ford door te bouwen op de bewezen succesvolle formule van de Ford Anglia 105E. Ook de Cortina kreeg een bovenliggende nokkenas, een 4-versnellingsbak en McPherson-wielophanging. Tot 1963 kregen de modellen de 1198cc motor uit de Anglia 105E, maar voor een kleine meerprijs was er ook al een 1498cc motor leverbaar. In 1963 kwam de Cortina 1500 Super op de markt – herkenbaar aan de chromen strepen aan de zijkant. Daarnaast kwam ook de Cortina GT met de 1500cc motor en een dubbele Weber carburateur, schijfremmen voor en een aangepaste sportieve vering en tot slot de stationwagen met een 1200 cc deluxe en een 1500 cc super uitvoering. De stationwagen had de bekende nephouten panelen op de zijkanten en achterklep. In juli 1963 werd de door Colin Chapman opgevoerde sportieve, en aan een groene band over de zijkanten herkenbare, Lotus Cortina uitgebracht. Een samenwerking tussen Ford en Lotus.

 

In de jaren die volgden werden de modellen technisch verbeterd en ook op het gebied van comfort werden zaken aangepast. Zo werd de stuurkogel vervangen, kwamen er kindersloten op deuren, werd er optioneel een doorlopende voorbank (behalve op de GT) en was er ook een automaat leverbaar. In 1964 werden de belangrijkste verbeteringen op de Cortina doorgevoerd: alle modellen kregen standaard schijfremmen voor, de grille werd opnieuw ontworpen en het ‘aeroflow’ ventilatiesysteem werd aangepast.

 

In 1966, nadat er meer dan 1 miljoen Mk1’s waren geproduceerd, werd de Cortina Mk2 geïntroduceerd als opvolger. Deze wagen had nog wel hetzelfde chassis maar was verder eigenlijk volledig nieuw. De MK2 kreeg nieuwe crosflow motoren met 1300 en 1600cc cilinderinhoud. Hierdoor kreeg de Cortina meer vermogen maar werd hij toch zuiniger in brandstofverbruik. De Mk2 werd geleverd tot begin 1970. Nadat ook van het Mk2 model meer dan 1 miljoen stuks waren geproduceerd, kwam Ford op de Earls Court autoshow met de nieuwe Ford Cortina Mk3.

 

De Cortina Mk3 werd gebouwd tot de introductie van de Ford Sierra in 1983. Het model was leverbaar in veel verschillende uitrustingniveau’s: de L, XL, XLR, GT, GTS, GTX, GTXLR en GTXLS. Gedurende de productie besloot Ford de productie van alle Britse Cortina Mk3 modellen te verminderen en dit te compenseren met de productie van de bijna identieke, in het Duitse Keulen geproduceerde, Ford Taunus.

 

Tussen 1962 en 1974 werd de Ford Cortina ook geassembleerd in de Nederlandse Ford-fabriek “Amsterdam Assembly”. Deze fabriek exporteerde ook Cortina’s naar het Verenigd Koninkrijk vanwege de grote vraag naar het model en omdat er op het eiland nog weleens gestaakt werd.

 




Garages en specialisten

Clubs, fora en verenigingen


Ook interessant