Fiat Tempra

De Fiat Tempra werd geïntroduceerd in 1990 als de opvolger van de Fiat Regata en werd in 1996 in Europa opgevolgd deur de Fiat Marea. Het model was leverbaar als sedan en als stationwagon. Het model was eigenlijk gewoon de sedan en stationwagon uitvoering van de Fiat Tipo en deelde dan ook dezelfde techniek.

Om kosten te besparen diende de Tipo ook voor andere modellen als basis en waren ook een aantal Alfa Romeo’s en Lancia’s gebaseerd op dit model. Deze strategie zou later ook door andere merken, waaronder Volkswagen, worden toegepast.

Fiat Tempra

Geschiedenis en achtergrond

Toen Fiat in 1990 de Tempra introduceerde, was dat als opvolger van de populaire Fiat Regata. De Italianen wilden een modernere, aerodynamischere middenklasser die beter aansloot bij de smaak van de zakelijke rijder. De Tempra deelde z’n onderstel en techniek met de Fiat Tipo, maar kreeg een klassiekere sedanvorm met aparte kofferbak — want hatchbacks mochten dan praktisch zijn, ze straalden volgens Fiat nog altijd te weinig status uit.

De auto was bedoeld om het op te nemen tegen middenklassers als de Ford Sierra, Opel Vectra en Peugeot 405. Fiat wilde bewijzen dat het meer kon dan kleine stadsautootjes bouwen, en zette daarom in op comfort, ruimte en betrouwbaarheid. En eerlijk is eerlijk: de Tempra was verrassend volwassen.
De auto werd gebouwd in Italië, maar ook in Brazilië en Turkije, waar hij zelfs tot ver in de jaren 2000 doorleefde. In Europa bleef hij tot 1998 in productie, toen de Fiat Marea het stokje overnam.

interieur Fiat Tempra uit 1995

Design en interieur

Het design van de Fiat Tempra kwam uit de koker van I.DE.A Institute, hetzelfde ontwerpbureau dat ook de Tipo en Lancia Dedra vormgaf. De lijnen waren strak, hoekig en functioneel — typisch jaren ’90, zonder overdreven franje. De Cw-waarde van 0,29 was toen indrukwekkend laag, en Fiat maakte er graag reclame mee alsof de auto in een windtunnel geboren was.

Binnenin vond je een typische Fiat-cockpit uit die tijd: functioneel, maar verrassend comfortabel. De stoelen boden fijne steun, het zicht rondom was uitstekend en de afwerking — nou ja, laten we zeggen dat alles prima bleef zitten zolang je het niet te hard aanraakte. In de luxere SX- en HLX-uitvoeringen kreeg je zelfs digitale meters, elektrische ramen en airco. In de stationversie (Tempra SW) kon je bovendien met gemak een halve inboedel meenemen, en dat maakte hem populair bij gezinnen én loodgieters.

Ook de Tempra had een duidelijk eighties design met hoekige vorm met een rechte grille en grote vierkante koplampen.Van voren lijkt de Tempra sterk op de latere Fiat Uno, de Croma en natuurlijk de Tipo.

Fiat Tempra uit 1993

Modelvarianten

De Fiat Tempra kwam op de markt in verschillende uitvoeringen en uitvoeringsniveaus:

• Tempra 1.4 / 1.6 / 1.8 / 2.0 i.e. – de standaard benzineversies.
• Tempra 1.9 TD / 1.9 D – de diesels, geliefd om hun lage verbruik.
• Tempra SX / HLX – rijker uitgeruste versies met meer luxe en soms digitale instrumenten.
• Tempra SW (Station Wagon) – de praktische variant met grote laadruimte.
• Tempra 4WD – zeldzame vierwielaangedreven versie, vooral populair in bergachtige gebieden.

Het topmodel was de Fiat Tempra 2.0 i.e. 16V SX / HLX met een vermogen van 148 pk en een koppel van 187 Nm. De topsnelheid van deze versie ligt op 210 km/u en de sprint naar de 100 km/u gaat in 8,9 seconden. Voor een gezinsauto met een serieuze kofferbak was dat bepaald geen slechte score. De 16V-motor kwam van de Fiat Coupé en zorgde voor verrassend pittige prestaties — vooral op de Autobahn kon de Tempra zich prima meten met z’n Duitse concurrenten.

Fiat Tempra 2-liter turbo blok uit 1995

Concurrenten

De Tempra stond midden in een overvolle markt met stevige concurrentie van:

• Opel Vectra A
• Ford Sierra / Mondeo
• Peugeot 405
• Renault 19 Chamade
• Volkswagen Passat B3

Fiat had het lastig om kopers te overtuigen van de Italiaanse degelijkheid, maar wist met de gunstige prijsstelling en rijke uitrusting toch een trouwe schare fans op te bouwen. De Tempra was een van de eerste Fiats met volledig verzinkte carrosserie, wat hem opmerkelijk goed bestand maakte tegen roest (voor Italiaanse begrippen dan). In sommige markten was de Tempra verkrijgbaar met een elektronisch dashboard, compleet met fluorescerende snelheidsbalk. Dat was destijds pure sciencefiction.

De Fiat Marea nam in 1996 (officieel 1998 in sommige markten) het stokje over. De Marea was technischer verfijnder, maar verloor iets van de no-nonsense charme die de Tempra zo herkenbaar maakte.